[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Οι αντιδράσεις που εκδηλώνονται στον δημοσιοϋπαλληλικό χώρο για τη χορήγηση ή
τη μη περικοπή δραχμικών επιδομάτων ήταν αναμενόμενες. Η κυβέρνηση, μέσω της
άναρχης επιδοματικής πολιτικής, έσπειρε ανέμους και θα θερίσει θύελλες.
«Κατόρθωσε» να δημιουργήσει δημόσιους υπαλλήλους δύο κατηγοριών. Υπαλλήλους
πρώτης και δεύτερης κατηγορίας. Στην πρώτη κατηγορία βρίσκονται, όπως
αποδεικνύεται και από τον επίσημο κατάλογο του υπουργείου Οικονομικών, οι
εργαζόμενοι στα οικονομικά υπουργεία, οι μηχανικοί και οι ελεγκτές εναέριας
κυκλοφορίας, μαζί με απασχολούμενους σε άλλες δημόσιες υπηρεσίες, και στη
δεύτερη κατηγορία των χαμηλόμισθων συγκαταλέγονται ­ εκτός των άλλων ­ οι
υπάλληλοι των ασφαλιστικών ταμείων (ΙΚΑ, ΟΓΑ, ΤΕΒΕ κ.ά.), δηλαδή οι
εργαζόμενοι που καθημερινά τραβάνε το «κουπί» με τις ατέλειωτες ουρές αναμονής
από τους ασφαλισμένους και μάλιστα σε ένα χώρο όπου υπάρχουν μεγάλες ελλείψεις
προσωπικού. Η Βαβυλωνία των μισθών στο Δημόσιο παρουσιάζει υπαλλήλους με τα
ίδια έτη υπηρεσίας και το ίδιο επίπεδο εκπαίδευσης να έχουν μεταξύ τους
μισθολογικές διαφορές της τάξης των 400.000 δραχμών. Και όπως εύστοχα
παρατηρεί η αρμόδια διεύθυνση του υπουργείου Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης
και Αποκέντρωσης, η υφιστάμενη κατάσταση όχι μόνο δεν συντελεί στην αύξηση της
αποτελεσματικότητας και αποδοτικότητας των υπαλλήλων αλλά λειτουργεί σαν
αντικίνητρο. Ενδεικτικά μπορεί να αναφερθεί το ελληνικό φαινόμενο μια
καθαρίστρια στο υπουργείο Οικονομικών, που δεν έχει ούτε καν τελειώσει το
Δημοτικό, να εισπράττει δεκάδες χιλιάδες δραχμές παραπάνω απο απόφοιτο
Πανεπιστημίου που εργάζεται σε ένα μη οικονομικό υπουργείο.

Είναι γνωστό ότι την ευθύνη για την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί την έχουν
αποκλειστικά οι αρμόδιοι υπουργοί που υπέγραφαν χωρίς κανένα δισταγμό ­ ακόμη
και μετά τη θεσμοθέτηση το 1997 του λεγόμενου ενιαίου μισθολογίου ­ την αύξηση
των ειδικών αμοιβών για κάποιες κατηγορίες υπαλλήλων με τη μορφή τακτικών
καταβαλλόμενων ειδικών επιδομάτων, με πηγές χρηματοδότησης είτε τον τακτικό
προϋπολογισμό είτε ειδικούς λογαριασμούς. Έτσι φθάσαμε στο σημερινό αδιέξοδο:
Οι ευνοημένοι υπάλληλοι να ζητούν όχι μόνο να μην παγώσουν αλλά και να
αυξηθούν τα ειδικά επιδόματα που εισπράττουν και, από την άλλη, οι θιγόμενοι
να διεκδικούν με απεργίες να εξισωθούν οικονομικά με τους υψηλόμισθους. Αυτό
θα μπορούσε να συμβεί μόνο στο Ελληνικό Δημόσιο με τα γνωστά του προβλήματα.
Και συμβαίνει.