ΠΡΟΣΩΠΑ «Σαν την πυρηνική απειλή»

Λένε πως όλοι με τον καιρό γλυκαίνουν ­ όλοι ανεξαιρέτως, ακόμη και ο Ίγκυ
Ποπ.

Ίγκυ Ποπ. Επιστρέφει στους παλιούς του τρόπους

Αυτό τουλάχιστον είχε δείξει το προηγούμενο άλμπουμ του, που κυκλοφόρησε το
1999 και χαρακτηρίστηκε «ήπιο και στοχαστικό», καθώς και η «στοχαστική
απομόνωσή» του στο διαμέρισμά του στη Νέα Υόρκη, όπου έμεινε κλεισμένος
διαβάζοντας αφού χώρισε από τη σύζυγό του, τη Σούσι. Ήταν όμως προσωρινό. Στο
τελευταίο άλμπουμ του, το Beat’Em Up, ο Ίγκυ ξαναβρίσκει τον παλιό του
εαυτό και τη χαρντ ροκ: «Ειρωνεία αντί γι’ αρχίδια, αρχίδια αντί για μυαλό,
μυαλό αντί για ψυχή! Πού είναι η ψυχή; Πού είναι η αγάπη; Πού είμαι εγώ; Ποια
μάσκα είσαι εσύ;» τραγουδάει κριτικάροντας τη σύγχρονη κουλτούρα. Θέλετε να
μάθετε πώς μπορεί να καταφέρει κανείς μια τέτοια «επιστροφή»; «Ως εξής»,
εξηγεί στην Ντέιλυ Τέλεγκραφ. «Πακετάρεις όλα τα βιβλία σου, μετακομίζεις από
τη Νέα Υόρκη στο Μαϊάμι Μπητς, βάζεις όλα τα βιβλία σου στη βιβλιοθήκη,
σταματάς να τα διαβάζεις, αγοράζεις μια κατακόκκινη Κάντιλακ Σεβίλ κονβέρτιμπλ
του 1968 και κόβεις βόλτες μ’ ένα καυτό μωρό αντί να διαβάζεις βιβλία και να
σκέφτεσαι πόσο μόνος είσαι!».

Ο Τζέημς Όστερμπεργκ, όπως είναι το πραγματικό όνομα του 53χρονου Ίγκυ Ποπ,
μεγάλωσε σ’ ένα τροχόσπιτο στο Μίσιγκαν και το πρώτο του συγκρότημα, οι
Stooges, ήταν η απάντηση στη «δύναμη των λουλουδιών», ο προάγγελος του πανκ
επτά χρόνια πριν από την εμφάνιση του κινήματος. Το συγκρότημα έμεινε στην
ιστορία, ωστόσο η ζωή του ήταν σύντομη και οι δίσκοι που πούλησε ελάχιστοι.
Όταν διαλύθηκε, στις αρχές της δεκαετίας του ’70, ο Ίγκυ βρέθηκε αδέκαρος,
εθισμένος στην ηρωίνη και τόσο «αντικοινωνικός», ώστε το 1975 η αστυνομία τον
έκλεισε για ένα μήνα σε ψυχιατρείο. Τότε ήταν που τον ανέλαβε ο Ντέηβιντ
Μπόουι. «Ναι, με βοήθησε πραγματικά από το ’75 ως το ’78», λέει για την εποχή
που πήγαν μαζί στο Βερολίνο για να ηρεμήσουν. Υποτροπίασε στις αρχές της
δεκαετίας του ’80, αλλά λίγο αργότερα παντρεύτηκε τη Σούσι, αποτοξινώθηκε,
άρχισε περιοδείες και ­ επιτέλους! ­ να πουλάει.

«Τα τελευταία 15, 16 χρόνια ήταν όλο σταθερή, σκληρή, βαρετή δουλειά»,
παραπονιέται. Εξέδωσε παλιά κομμάτια του, το κλασικό του Lust for Life
έντυσε την αρχή της ταινίας Trainspotting, η μουσική του
χρησιμοποιήθηκε σε τρεις τηλεοπτικές διαφημίσεις, έγινε εκατομμυριούχος.
Αγόρασε σπίτια στο Μαϊάμι και στο Μεξικό, σκέφτεται να κάνει οικογένεια και
δεν χρειάζεται πλέον να επιδεικνύεται στη σκηνή, όπως παλιότερα, για να
κερδίσει ένα ακροατήριο. «Είναι σαν την πυρηνική απειλή», εξηγεί γελώντας.
«Όλοι γνωρίζουν πως υπάρχει, αλλά δεν χρειάζεται απαραίτητα να την πραγματοποιήσεις».