ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η αξία των σκουπιδιών

Οι αληθινοί πρωταγωνιστές της ζωής δεν έχουν μέγεθος «γκρο πλαν». Δεν
διεκδικούν την ψήφο μας ούτε την προτίμησή μας. Δεν πλημμυρίζουν τις οθόνες
μας με τις αριθμημένες κασέτες τους, ανάλογα με το θέμα.

Μόνο τυχαία μπορεί να τους πιάσει το μάτι, ή να περάσει, μέσα από τόνους
ηχορύπανσης, η φωνή τους. Όπως εκείνη η μικρή γύφτισσα. Με το γλυκό χαμόγελο.
Με τη θλίψη στα μάτια. Με τις κουβέντες που… δεν τέλειωσαν πανεπιστήμιο,
αλλά είχαν τη σφραγίδα του πιο σκληρού σχολείου: «Μ΄ αρέσει να παίζω με τα
σκουπίδια. Γιατί δεν με προτιμάει κανείς εμένα. Γι’ αυτό καταλαβαίνω την αξία
των σκουπιδιών».

Να σκέφτεται λίγο, με το ώριμο πρόσωπο των βασανισμένων παιδιών, και να
συνεχίζει: «Τους ακούω να λένε «είναι γύφτισσα, γυρίζει τις πόρτες και
ζητιανεύει». Όταν με νευριάζουν, ξέρεις τι τους λέω; Άμα πεθάνουμε τι θα
πάρουμε μαζί μας; Μια κάσα». Το βλέμμα της καντήλι στον άνεμο. Οι λέξεις
ρετσίνι σε χαραγμένο δέντρο: «Όλους εμάς μάς κυνηγάνε μια ζωή. Εγώ, όμως, τους
αγαπάω όλους. Κι όταν μεγαλώσω, δεν θα βγάλω τα παιδιά μου στον δρόμο, στη
ζητιανιά».

Ύστερα ήταν εκείνος ο γεράκος, έξω από μια πόρτα. Ο νεαρός ιδιοκτήτης ήθελε το
διαμέρισμα και αποφάσισε να το αδειάσει από τα σκουπίδια. Ο γεράκος ήταν
ανάμεσα σ΄ αυτά. Κι εκεί, την ώρα της έξωσης, όλα ήταν ήσυχα. Όχι φωνές, όχι
κατάρες. Μόνο δυο γεροντικά μάτια δακρυσμένα και μια φωνή που σαν να είχε
κιόλας αναχωρήσει για αλλού: «Πάντα βρισκόμουν μεταξύ αμφιβολίας και ελπίδας.
Όμως κρεμόμουν από τα χέρια του Θεού, κι όλο κλωτσιές μου ‘δινε. Παρακαλάω να
πεθάνω».

Πώς το λέει ο Μπίρμαν; «Φίλε μου, πολύ κουράστηκα μ΄ όλες αυτές τις μέρες που
όλο σκληρότερο με κάνουν».