Όχι άλλη χαμένη ευκαιρία στην Υγεία

Ο κατακερματισμός των φορέων παροχής υπηρεσιών Υγείας σε επτά υπουργεία, ­
πρωτοφανής παγκόσμια καινοτομία μας ­ οδήγησε το σύστημα στην ανεξέλεγκτη
έκρηξη των δαπανών Υγείας των τελευταίων χρόνων. Οδήγησε ακόμα στην
αναπαραγωγή ανισοτήτων και διακρίσεων μπροστά στην αρρώστια και τον θάνατο και
στην αμφισβήτηση της αποτελεσματικότητας της σύγχρονης ιατρικής. Ο
κατακερματισμός είναι κατ’ εξοχήν υπεύθυνος και για τη γενικότερη κρίση που
διαπερνά το κοινωνικό ασφαλιστικό μας σύστημα.

Έγιναν πολλές μέχρι σήμερα προσπάθειες ενοποίησης των υπηρεσιών Υγείας στον
τόπο μας και της υπαγωγής τους στο φυσικό τους κέντρο ευθύνης και συντονισμού,
το υπουργείο Υγείας. Η κυριότερη υπήρξε εκείνη του 1983 με την οικοδόμηση του
ΕΣΥ, που όμως κι αυτή δεν κατάφερε να ενοποιήσει τις Υγειονομικές Υπηρεσίες
των διαφόρων ασφαλιστικών οργανισμών και ταμείων εξαιτίας της παρέμβασης που
έγινε στη Βουλή, στο άρθρο 16, του συζητούμενου τότε νόμου, που ακύρωσε στην
πράξη την αξιόλογη εκείνη διάταξη.

Προκαλεί θλίψη η διαπίστωση ότι η αντίδραση εκείνη συνεχίζει ακόμα και σήμερα
να υπονομεύει τον υγειονομικό μας σχεδιασμό. Γιατί ­ επιτέλους ­ εμφανίζεται
ένα νομοσχέδιο που στοχεύει στον επαναπροσδιορισμό του κέντρου ευθύνης και
διάθεσης υπηρεσιών Υγείας και την ανάδειξη της ενοποίησης των υπηρεσιών αυτών
σε εξαιρετικής σημασίας προτεραιότητα.

Πολύ φοβάμαι όμως ότι το σημαντικό αυτό νομοσχέδιο θα αποσυρθεί εξαιτίας της
έντονης αντίδρασης που εκδηλώνεται από δύο συγκεκριμένες πλευρές. Κι αν δεν
αποσυρθεί, σίγουρα θα «παγώσει» με κάποια διάταξη «συναρμοδιοτήτων» ή
«σταδιακής» εφαρμογής του, που θα καθορίσει κοινή υπουργική απόφαση και που
όμως δεν θα εκδοθεί ποτέ, όπως συνέβη και με το άρθρο 16 του νόμου του 1983.
Πρόφαση; Η πάντα προβαλλόμενη έλλειψη υποδομής.

Στη μια πλευρά βρίσκονται εκείνοι που δεν θέλουν να «κάνει» Υγεία μόνο το
υπουργείο Υγείας. Θέλουν να συνεχίζουν να προσφέρουν υπηρεσίες Υγείας και άλλα
έξι (!) υπουργεία.

Στην άλλη πλευρά, που και αυτή πολεμάει λυσσαλέα το Ν/Σ και επιζητεί την
απόσυρσή του, βρίσκονται οι γιατροί του ΙΚΑ.

Αυτοί όμως δικαιολογημένα αντιδρούν γιατί η Πολιτεία τούς εκμεταλλεύεται κατά
τρόπο ­ επιεικώς ­ απαράδεκτο διατηρώντας πολλές χιλιάδες εξ αυτών σε
πραγματική ομηρεία επί δέκα και δεκαπέντε χρόνια.

Το υπουρείο Υγείας οφείλει να διασφαλίσει τη μονιμότητα όλων των υπηρετούντων
στο ΙΚΑ γιατρών.

Η λύση όμως αυτή δεν είναι εύκολη μετά την ψήφιση της παρ. 8 του άρθρου 103
του νέου Συντάγματος.

Και καθίσταται ακόμη δυσκολότερη μετά τη διαφαινόμενη πρόθεση της κυβέρνησης
να μην ακολουθήσουν όλοι οι γιατροί του ΙΚΑ τη μεταφορά των υπηρεσιών του στο
ΕΣΥ.

Γι’ αυτό η λύση, που θεωρώ ότι θα συμβάλει στην άρση του αδιεξόδου, είναι:

α) Ένταξη όλων των υπηρετούντων συμβασιούχων στο ΙΚΑ γιατρών στο ΕΣΥ,
με σχέση εργασίας που να είναι ασφαλιστέα στο ΙΚΑ, αφού καθίσταται αδύνατη η
μονιμοποίησή τους. Δεν είναι πολλοί, αφού οι υγειονομικές μονάδες του ΙΚΑ, που
θα γίνουν αύριο Αστικά Κέντρα Υγείας, θα χρειασθούν περισσότερους των
υπηρετούντων γιατρούς για να καλύψουν τις ανάγκες και των υπολοίπων ταμείων
που θα ενταχθούν στον ΟΔΙΠΥ. Αλλά κι αν σε κάποια ειδικότητα πλεονάζουν
μερικοί, ας αποσπασθούν σε νοσοκομεία.

β) Νομοθετική διασφάλιση της συνταξιοδοτικής προστασίας των
εντασσομένων στο ΕΣΥ συμβασιούχων γιατρών του ΙΚΑ, σύμφωνα με τις κοινές
διατάξεις. Η τακτοποίηση της λίαν σοβαρής αυτής εκκρεμότητας για τους
συμβασιούχους αποτελεί παλαιά πρόταση και υπόσχεση του νυν υπουργού Υγείας από
την εποχή που ήταν υπουργός Δημ. Διοίκησης, στον υποφαινόμενο.

γ) Κάλυψη από τον ΟΔΙΠΥ όλων των παροχών που σήμερα απολαμβάνουν οι
ασφαλισμένοι των εντασσομένων ασφαλιστικών ταμείων στον ενιαίο φορέα. Και

δ) Όχι χρήση της περιουσίας του ΙΚΑ «χωρίς ανταλλάγματα», αλλά με
μίσθωση.

Όμως το πρόβλημα έχει κι άλλη διάσταση, και δημιουργεί πολλά ερωτηματικά η
δημοσιοποιηθείσα ήδη διαφωνία ανάμεσα στην κυβέρνηση ως προς την ακολουθούμενη
πολιτική. Και ρωτάμε:

Η προτεινόμενη από το υπουργείο Υγείας ένταξη των υπηρεσιών Υγείας ΙΚΑ, ΤΕΒΕ
κ.λπ. στο ΕΣΥ, έχει εγκριθεί από το Υπουργικό Συμβούλιο και τον Πρωθυπουργό;

Αν ναι, δεν υπάρχει λόγος καθυστέρησης. Να κατατεθεί το Ν/Σ στη Βουλή με τις
τροποποιήσεις που προείπαμε και χωρίς «παράθυρα» συναρμοδιοτήτων ή σταδιακής
δήθεν εφαρμογής, που θα ακυρώσουν στην ουσία την προσπάθεια. Το έργο αυτό το
έχουμε ξαναδεί.

Αν όχι… η διαπίστωση είναι θλιβερή, γιατί βρισκόμαστε μπροστά σε μια ακόμη
χαμένη ευκαιρία.