ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η διαδρομή

Ακολούθησα τη στροφή μηχανικά, μολονότι το εναργές τμήμα του εγκεφάλου μου
ψιθύριζε πως αυτό δεν ήταν το σωστό, έπρεπε να μείνω κι άλλο στην Εθνική, στις
μονότονες πικροδάφνες της υλοποίησης του πακέτου Σαντέρ ­ ή μήπως Ντελόρ ­ και
του θριάμβου των αυτονόητων… Κι έτσι ήρκεσε μία στροφή, για να βρεθώ στον
παλιό εθνικό, τρόπος τού λέγειν εθνικό, και στα παιδικά μου χρόνια ­ χωριά με
κάτι οικείο στις ονομασίες, μυρωδιές και κούρμπες, μνήμες από τη γιαγιά και
τον παππού, εγώ μια δειλή αποσκευή που μεταφερόταν στο εξοχικό μαζί με κρέατα
και αυγά, σπιτικό κέικ, παγωτό και θάλασσα η ανταμοιβή για την ανοχή ­
τουλάχιστον τότε υπήρχε κάποια ανταμοιβή…

Κάπου τριάντα χρόνια έχουν περάσει, κανονικά θα έπρεπε να έχουν αλλάξει πολλά,
έτσι είναι, μένουν όμως και πράγματα απαράλλαχτα, η διαρκής ανάγκη για τη
θάλασσα, την εικόνα, την αναμέτρηση, την αφή και τη γεύση της, η μόνιμη
αίσθηση της στέρησης, της αναπηρίας, του ευνουχισμού αργότερα, της αναζήτησης
του κομματιού που λείπει εκ γενετής, επί ματαίω, ξέρω, οι καθρέφτες είναι
μοναδικοί κι άμα ραγίσουν οδηγούν σε παραμορφώσεις… Πάει η παρένθεση, η
αναδρομή, η συμφιλίωση, τώρα είμαι πίσω στον κανονικό δρόμο, στο σούπερ μάρκετ
του Άργους για προμήθειες και μετά Δαλαμανάρα, η ευθεία που δίνει χρόνια τώρα
το μήνυμα ότι φθάνω, Άρια – Δρέπανο – Βιβάρι, πόσα χρόνια επιστρέφω, ίδια και
διαφορετική, αλλά πάντα αθεράπευτα κουρασμένη, άλλο ένα πράγμα που πρέπει να
έχει εγγραφεί στο DNA, γεννήθηκα γριά που έλεγε κι η άλλη ή γεννήθηκα νωρίς,
τι σημασία έχει, το μόνο που με νοιάζει είναι η υποδοχή, «μαμά, πάρε με
αγκαλιά», ναι, μωρό μου, εσύ είσαι η μόνη που έχει σημασία, σε βλέπω να με
περιμένεις στην άμμο, δείλι και κάθαρση. Εσύ, μωρό μου, είσαι το τέλος της
διαδρομής.