ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Μια πόλη μαγική

Ποια ήταν αυτή η όμορφη πόλη, με τα θερμά χρώματα, τα πυκνά πράσινα, τα
σιντριβάνια και τις πλατείες; Πού ζουν οι προνο-μιούχοι άνθρωποι, που μπορούν
να μαζεύονται τα βράδια και να βρίσκουν την παρέα τους στον δρόμο, στο
τραπεζάκι έξω από το διανυκτερεύον φαρμακείο; Μα, για δες, κάπου ξέρουμε την
είσοδο του κινηματογράφου, κι αυτό το άγαλμα κάτι θυμίζει. Η Αθήνα είναι!
Αλλιώτικη, πιο γνήσια από την αληθινή, ποιητική, γλυκιά, παρηγορητική Αθήνα.
Αν ήταν άλλη πόλη, θα λέγαμε, μα τι θαυμάσια που είναι η ζωή στη Νέα Υόρκη,
αλλά είναι η δική μας. Και λέμε, αυτό είναι λοιπόν το μυστικό, η ματιά που
ρίχνεις στα πράγματα, η γωνία που τα κοιτάς, το τι μπορείς να δεις και ν’
ακούσεις όταν ακούς και βλέπεις. Έγινε το θαύμα, «μια μέρα τη νύχτα». Είναι η
Αθήνα. Πώς τη μεταμορφώνει η κάμερα, όταν θέλει, αυτή την πόλη, πώς βγάζει
όμορφες ιστορίες από την ασυναρτησία της, πώς μας μαθαίνει να την ξανακοιτάμε,
να την ανακαλύπτουμε, να βρίσκουμε τα κρυφά της νοήματα, επιτέλους! Κοίτα
φωτογένεια που κρύβει μέσα της και δεν το ξέραμε τόσον καιρό! Κι αυτά τα
τέρατα που από το πρωί ώς το βράδυ μας βασανίζουν, οι απαράδεκτοι συμπολίτες,
δες που είναι άνθρωποι κατά βάθος, είναι χαριτωμένοι, βασανίζονται κι αυτοί,
τους παιδεύουν τα αιώνια ανθρώπινα, πάντα πρωτότυπα και μοναδικά.

Βγαίνοντας από το σινεμά είναι για λίγο σαν να πετάς, σαν να βρίσκεσαι κάπου
μακριά, σε ονειρεμένα μέρη. Συμβαίνει επειδή περιπλανήθηκες στην ίδια γνώριμη
πόλη, που σε κατατρώει, αλλά δεν τη γνώρισες ακόμα. Να ‘σαι καλά, κύριε Πανουσόπουλε.