Στη χερσόνησο της Λιχάδας

Για τον Έλληνα και κυρίως για εκείνον που έχει αποφασίσει ότι θα κάνει
οικογένεια, το πρώτο και βασικό μέλημα είναι να φτιάξει, να αγοράσει, το δικό
του σπίτι. Όταν λοιπόν «το κεφάλι του μπει κάτω από κεραμίδι», το επόμενο
εξίσου σημαντικό αγαθό είναι ένα καινούργιο αυτοκίνητο και φυσικά ένα εξοχικό.
Σκέφτεται λοιπόν την άγια εκείνη στιγμή που θα είναι καλοκαιράκι απόγευμα και
θα απολαμβάνει στο μπαλκόνι ή στην αυλή του εξοχικού έναν περιποιημένο καφέ.
Τότε ένα κύμα ευτυχίας τον πλημμυρίζει και η σκέψη του ξεμακραίνει.

Απλά όνειρα, καθημερινών ανθρώπων, μόνο που για την υλοποίησή τους χρειάζονται
χρόνια κοπιαστικής δουλειάς και ποτέ κανένας δεν ξέρει αν θα τα καταφέρει. Δεν
πρόκειται να σταθώ στα όνειρα, αλλά θα επικεντρωθώ σε εκείνο το δύσμοιρο το
εξοχικό. Ένα σπίτι φτιαγμένο από το περίσσευμα των οικονομιών, που κατοικείται
για 1-2 μήνες τον χρόνο και όχι παραπάνω. Ένα δημιούργημα που επιδεικνύεται με
θαυμασμό στους εκάστοτε καλεσμένους, αλλά ουσιαστικά δεν χρησιμοποιείται. Ένας
τόπος που αναγκαστικά πλέον πηγαίνεις στις διακοπές σου, είτε έχεις βαρεθεί
είτε όχι. Μη νομίσετε ότι έτσι ξαφνικά με έπιασε ο οίστρος, απλά επισκέφθηκα
πρόσφατα ένα κομμάτι της Βόρειας Εύβοιας και είδα με τα ίδια μου τα μάτια την
αγωνία χιλιάδων ανθρώπων για την απόκτηση ενός εξοχικού. Είδα βίλες και
παραπήγματα, είδα πολυκατοικίες σαν ξενοδοχεία και τροχόσπιτα κάτω από
στέγαστρο, τα είδα όλα σε όλες τις εκδόσεις και δεν συνάντησα κανέναν από τους
υποτιθέμενους κατοίκους τους. Φυσικά όλοι τους δούλευαν σκληρά, στην Αθήνα οι
περισσότεροι!

Η Εύβοια έχει το προνόμιο να βρίσκεται σε μικρή απόσταση από την Αθήνα και να
αποτελεί ένα πολύ επιθυμητό σημείο για εξορμήσεις Σαββατοκύριακου. Η φυσική
της ομορφιά, τα μεγάλα πευκοδάση, αλλά και η εκτεταμένη ακτογραμμή προς το
Αιγαίο, αλλά κυρίως στον Βόρειο και Νότιο Ευβοϊκό Κόλπο δεν αφήνουν σχεδόν
κανέναν αδιάφορο. Οι περισσότεροι Αθηναίοι γνωρίζουν κομμάτια της Εύβοιας πολύ
καλύτερα απ’ ό,τι τον ίδιο τον Νομό Αττικής. Είναι πολύ φυσικό λοιπόν να
δοκιμάζουν στην Εύβοια να χτίσουν το δικό τους εξοχικό σπίτι. Ξεκινούν με την
αγορά οικοπέδου, συνεχίζουν με την περίφραξη και σε σύντομο χρονικό διάστημα
τοποθετούν στο οικόπεδο μια σκηνή ή ένα τροχόσπιτο (φυσικά δεν μιλάμε για
οικόπεδα εντός σχεδίου). Το τροχόσπιτο ξαφνικά αποκτάει βάση τσιμέντινη και
στη συνέχεια στέγαστρο. Ύστερα από λίγο πέφτουν τα πρώτα τούβλα και
τσιμεντόλιθοι, οπότε το πρώτο μικρό αυθαίρετο σε παραθαλάσσια συνήθως περιοχή
έχει στηθεί. Το σκηνικό αλλάζει όσο περνούν τα χρόνια και από το μικρό
δωματιάκι φτάνουμε στην ολοκληρωμένη εξοχική κατοικία που μπορεί να μην έχει
νερό και ρεύμα, αλλά ελπίζει ότι όταν δημιουργηθεί συνοικισμός ολόκληρος
αυθαιρέτων, θα απαιτηθεί κάτι τέτοιο… και η ζωή συνεχίζεται. Με αυτόν τον
απλό τρόπο ολόκληρη η Εύβοια έχει οικοπεδοποιηθεί και οικοδομηθεί, ενώ είναι
δύσκολο να βρεις μιαν όμορφη παραλία, δίχως σπίτια κρυμμένα ανάμεσα στα πεύκα
ή σειρές από σκηνές και τροχόσπιτα.

Όρμος Αγίου Βλάση κάτω από το πευκοδάσος

Το πλέον πρόσφατο ταξίδι μου στη βορειοδυτική άκρη του «νησιού» ξεκίνησε από
την Αρκίτσα μπαίνοντας στο φέρι-παντόφλα, για να φτάσω ύστερα από 45 λεπτά,
περίπου, στην Αιδηψό. Ετούτη η πολιτεία είναι πραγματικά αξιόλογη και η
ιστορία της στο πέρασμα των αιώνων έχει αποδείξει ότι πρόκειται για ένα σημείο
που δεν θα πάψει ποτέ να προσελκύει τους ανθρώπους. Αν και στις ημέρες μας
όταν ακούμε τη λέξη Αιδηψό μάς έρχεται στον νου μια πολιτεία γέρων-ηλικιωμένων
που κάνουν λουτρά για ρευματισμούς και άλλες παθήσεις, η μυρωδιά από ναφθαλίνη
και καμφορά έχει αρχίσει να ξεθυμαίνει και το σκηνικό μέρα με τη μέρα
αντιστρέφεται. Αφήστε που αυτή την περίοδο τα κέντρα Spa, όπως τα αποκαλούν
διεθνώς (κέντρα θαλασσοθεραπείας-υδροθεραπείας), είναι της μόδας, στα πλαίσια
της αποκαλούμενης υγιεινής ζωής.

Η μυθολογία αναφέρει ότι οι θερμές πηγές της Αιδηψού ήταν ιερές, γιατί
δημιουργήθηκαν από τον Ήφαιστο ή την Αθηνά και εκεί ο ημίθεος Ηρακλής
ανακτούσε τις χαμένες του δυνάμεις. Ο ίδιος ο Αριστοτέλης στα «Μετεωρολογικά»
αναφέρει ως παράδειγμα τα «περί Αιδεψόν θερμά» χρησιμοποιώντας τα ως
παράδειγμα για τη θεωρία του που αναφέρει ότι το θαλασσινό νερό διαπερνά με
μεγάλη ταχύτητα τον γήινο φλοιό και αναβλύζει ζεστό στην επιφάνεια, λόγω της
τριβής. Πιο ενδιαφέρουσες και γαργαλιστικές είναι οι περιγραφές του Πλούταρχου
για την Αιδηψό. Βρισκόμαστε στην εποχή του Ρωμαίου στρατηγού Σύλλα, ο οποίος
έμεινε για πολύ καιρό στην Αιδηψό, κάνοντας ιαματικά λουτρά για την ποδάγρα
που τον ταλαιπωρούσε. Η διαμονή στην Αιδηψό τότε ήταν γεμάτη απολαύσεις όχι
μόνο λόγω του καλού φαγητού (παραθέτει και συνταγές με θαλασσινά!), αλλά και
λόγω του ελευθέριου ερωτικού κλίματος. Με την εξάπλωση του χριστιανισμού το
ερωτικό κάλεσμα της πολιτείας δεν βρίσκει ανταπόκριση, χαρακτηρίζεται ως
σατανικό και έρχεται η παρακμή. Από τις αρχές του 19ου αιώνα η Αιδηψός με τα
ιαματικά λουτρά της επανέρχεται στο προσκήνιο, ενώ η περίοδος της τελευταίας
ακμής τοποθετείται ανάμεσα στον Α’ και τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Κοσμοπολίτικος
χαρακτήρας, υπέροχα κτίρια, ατμόσφαιρα χαλάρωσης, γλεντιού και απόλαυσης. Η
Μπελ Επόκ όπως αποκαλούν την περίοδο αυτή, έκανε την Αιδηψό ερωτική φωλιά για
διάσημα, αλλά και ανώνυμα ζευγάρια κάτω από τη φιλόξενη, αλλά και εχέμυθη
ματιά των μόνιμων κατοίκων της.

Η σημερινή Αιδηψός μοιάζει να προσπαθεί να στηθεί και πάλι στα πόδια της, να
πάψει να θεωρείται σαν μια λουτρόπολη για την τρίτη ηλικία, να μεγαλώσει την
περίοδο επισκεψιμότητας και να προσφέρει αναβαθμισμένες υπηρεσίες σε
σύγχρονους τουρίστες όλων των ηλικιών. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της νέας
τάσης είναι το αναπαλαιωμένο πολυτελές ξενοδοχείο «Θέρμαι Σύλλα» που δεσπόζει
αισθητικά (αλλά και λειτουργικά) στον χώρο. Άλλωστε, για να απολαύσεις τα
θερμά λουτρά δεν είναι απαραίτητο να έχεις κάποιο πρόβλημα. Μπορεί απλά να
θέλεις να χαλαρώσεις, να νιώσεις σωματική ευεξία. Αυτό είναι και το «στοίχημα»
που καλούνται να κερδίσουν όσοι επενδύουν στη σημερινή λουτρόπολη.

Τρεις επιμέρους οικισμοί αποτελούν τη σημερινή Αιδηψό: η λουτρόπολη, το χωριό
Αιδηψός (ή Ληψώ) χωμένο στο πράσινο λίγο πιο ψηλά και ο Άγιος Νικόλαος, που
έχει καλύτερες παραλίες για μπάνιο στη θάλασσα και σειρά από μικρές ταβέρνες.
Φθάνοντας στον Άγιο Νικόλαο, συνέχισα για Γιάλτρα με το αυτοκίνητο, κάνοντας
τον κύκλο του καταπράσινου όρμου. Τα Γιάλτρα λέγεται πως πήραν τη σημερινή
ονομασία τους τον 15ο αιώνα από τη συνένωση των λέξεων υγεία και λουτρά. Η
πορεία τους στον χρόνο είναι παράλληλη με αυτήν της Αιδηψού και το παλιό χωριό
βρίσκεται σε ύψωμα, ενώ ο νεώτερος οικισμός των Λουτρών Γιάλτρων είναι
παραθαλάσσιος. Από το παλιό χωριό ακολούθησα μια παράκαμψη (ένδειξη Λιμάνι
στην ταμπέλα) για να απολαύσω κατηφορίζοντας πανέμορφες εικόνες από τον
καταπράσινο μυχό με τις ειδυλλιακές παραλίες. Φθάνοντας στη θάλασσα δίπλα στα
αραγμένα ψαροκάικα και τον μικρό ταρσανά συνέχισα στον βατό χωματόδρομο,
ανάμεσα σε εξοχικές κατοικίες που μοιάζουν αόρατες, αλλά στην ουσία έχουν
κάνει κατάληψη στην παραθαλάσσια περιοχή. Ο χωματόδρομος με έβγαλε στα Λουτρά
Γιάλτρων και από εκεί συνέχισα για την περιοχή Γρεγολίμανο και το χωριό Άγιος
Γεώργιος.

Τη θαυμάσια λωρίδα ανάμεσα στο πευκόδασος και τη θάλασσα που ονομάζεται
Γρεγολίμανο δεν θα μπορέσετε να τη δείτε, εκτός και εάν έχετε πρόσβαση στις
εγκαταστάσεις του ιδιωτικού κλαμπ Μεντιτερανέ. Πριν από πολλά χρόνια κάποιοι
μπροστά από την εποχή τους επέλεξαν μερικά από τα ομορφότερα σημεία στην
Ελλάδα και έστησαν αυτά τα ιδιωτικά τουριστικά κλαμπ… Τώρα τους κοιτάμε με
νόημα!

Ο Άγιος Γεώργιος (ο παραθαλάσσιος οικισμός του χωριού Λιχάδα) μοιάζει να έχει
τα πάντα: τεράστια παραλία με πεύκα να βουτάνε στη θάλασσα, τουριστική υποδομή
με παροχή υπηρεσιών για ύπνο και φαγητό και πολλές εξοχικές κατοικίες.
Χαρακτηριστικό σημείο του, η μύτη του ακρωτηρίου της Λιχάδας, εκεί που
τοποθετείται περίπου το ιερό του Κηναίου Διός. Το άκρο αυτό της χερσονήσου,
αλλά και ολόκληρης της Εύβοιας κοιτάει απέναντι τα Καμένα Βούρλα, ενώ μια
συστάδα από μικρά νησάκια βρίσκονται επάνω στο στενό πέρασμα. Η απόσταση από
τα Λιχαδονήσια, όπως τα ονομάζουν, είναι πολύ μικρή στο μάτι, αλλά όσοι
επίδοξοι κολυμβητές θα ήθελαν να τη διανύσουν καλύτερα ας μην το προσπαθήσουν.
Ορατά με γυμνό μάτι είναι τα πολύ ισχυρά ρεύματα, καθώς ο Βόρειος Ευβοϊκός
Κόλπος βρίσκει διέξοδο προς τη θάλασσα (και το αντίστροφο).

Για τον τόπο αυτόν υπάρχει ένα εξαιρετικό «παραμύθι», κομμάτι της αστείρευτης
ελληνικής μυθολογίας. Ο Λίχας (απ’ όπου έχει πάρει το όνομα η περιοχή) δεν
ήταν παρά ο υπηρέτης του Ηρακλή. Όταν εκείνος κυρίευσε την Οιχαλία και σκότωσε
τον Εύρυτο, πήγε στο ακρωτήριο Κήναιο της Εύβοιας, όπου έχτισε έναν βωμό για
τον Δία και ετοιμάστηκε για μεγάλη θυσία. Έστειλε τότε τον Λίχα στο σπίτι του
για να φέρει έναν χιτώνα που ήταν συνήθειο να φοράνε στις θυσίες. Εκείνος πήρε
τον χιτώνα που του έδωσε η ζηλιάρα γυναίκα του Ηρακλή Δηιάνειρα, χωρίς να
ξέρει ότι ήταν ποτισμένος από το αίμα του Κενταύρου Νέσσου (τον οποίο είχε
σκοτώσει ο Ηρακλής). Καθώς φόρεσε τον χιτώνα ο Ηρακλής φρικτοί πόνοι τον
κυρίευσαν. Προσπαθούσε να τον βγάλει από πάνω του, αλλά τραβούσε και τις
σάρκες του μαζί. Στράφηκε προς τον Λίχα γιατί τον θεώρησε ύπουλο προδότη. Τον
χτύπησε τόσο δυνατά που διέλυσε κυριολεκτικά το σώμα του εκσφενδονίζοντάς το
προς τη θάλασσα. Αυτό ήταν το τραγικό τέλος και για τον Λίχα, αλλά και για τον
Ηρακλή. Πέφτοντας διαλυμένος ο Λίχας στη θάλασσα τα κομμάτια από το σώμα του
σχημάτισαν τα νησάκια που βλέπουμε σήμερα (Λιχαδονήσια), ενώ συγκεκριμένα ο
Λατίνος ποιητής Οβίδιος ταυτίζει το νησάκι Στρογγυλή με το κεφάλι του άτυχου
Λίχα!

Από τον Άγιο Γεώργιο η περιήγηση στη χερσόνησο μπορεί να συνεχιστεί
ακολουθώντας την παραλιακή διαδρομή προς τον φάρο, στο ακρωτήρι της Βασιλίνας.
Τη στιγμή που ο ασφάλτινος δρόμος απομακρύνεται από την παραλία (στρίβει δεξιά
προς Ιστιαία), ξεκινάει ο βατός χωμάτινος που ύστεραα από περίπου 5 χιλιόμετρα
φτάνει στην περιοχή του φυλασσόμενου πετρόχτιστου φάρου με τις μικρές (σχεδόν
παραθεριστικές) εγκαταστάσεις του Ναυτικού. Σε όλη αυτήν τη διαδρομή δεκάδες
εξοχικές κατοικίες παρατάσσονται κατά μήκος του δρόμου, χωρίς ηλεκτροδότηση,
χωρίς ιδιαίτερα καλές παραλίες για μπάνιο και με εμφανές ένα εργοστάσιο
ζωοτροφών απέναντι στην είσοδο του Μαλιακού Κόλπου. Ο χωματόδρομος συνεχίζει
και μετά την περιοχή του φάρου και χώνεται σε ένα απίθανης ομορφιάς πευκόδασος
που μοιάζει να μην είναι «καταπατημένο», ενώ ειδυλλιακές μικρές θαλάσσιες
αγκαλιές ξεδιπλώνονται κάτω από τον ίσκιο των πεύκων. Στρίβοντας αριστερά
(προς τα κάτω) στην πρώτη μεγάλη διχάλα που θα συναντήσετε, φθάνετε κοντά στο
μεγάλο ιχθυοτροφείο «Ευβοϊκός» στον όρμο του Αγίου Βλάση. Εκεί κοντά
βρίσκονται και τα ερείπια της ομώνυμης μικρής εκκλησιάς του 12ου αιώνα.
Καταπληκτικός και κρυφός ο όρμος αυτός, αλλά με τόσο μεγάλη μονάδα
ιχθυοκαλλιέργειας, μπάνιο δεν γίνεται! Ο χωματόδρομος αυτός, βατός από
οποιοδήποτε αυτοκίνητο, ολοκληρώνει τον γύρο της χερσονήσου της Λιχάδας και
οδηγεί στον όρμο ανάμεσα στην Αιδηψό και τα Γιάλτρα. Ακολουθώντας την άσφαλτο
προς τα αριστερά ύστερα από περίπου 12 χιλιόμετρα, επιστρέφετε και πάλι στην
Αιδηψό.

ΔΙΑΔΡΟΜΗ

Για να φθάσετε στην Αιδηψό από την Αθήνα μπορείτε να πάτε οδικώς μέσω Χαλκίδας
και η συνολική απόσταση δεν ξεπερνάει τα 180 χιλιόμετρα. Ο ευκολότερος και
συντομότερος τρόπος είναι μέσω της εθνικής οδού Αθηνών – Λαμίας, παίρνοντας το
φέρι από την Αρκίτσα (150 χιλιόμετρα από την Αθήνα). Τα δρομολόγια είναι
πυκνά, περίπου ανά 1 ώρα, τόσο από την Αρκίτσα όσο και από την Αιδηψό.
Ξεκινάνε από τις 6 το πρωί και σταματάνε στις 9 το βράδυ τις καθημερινές και
στις 10 – 11 τα Σαββατοκύριακα. Ιούλιο και Αύγουστο τα δρομολόγια πυκνώνουν
και η μετάβαση διαρκεί περίπου 45 λεπτά. Από την Αιδηψό μέχρι τα Γιάλτρα
υπολογίστε περίπου 16 χιλιόμετρα, ενώ μέχρι τη Λιχάδα συνολικά 30. Ο
χιλιομετρητής του Nissan Terrano ΙΙ, που χρησιμοποίησα για την κάλυψη της
διαδρομής αυτής ακολουθώντας τον γύρο της χερσονήσου δεν έγραψε πάνω από 60
χιλιόμετρα συνολικά σε άσφαλτο και χώμα. Από την παραλία του Αγίου Γεωργίου
ξεκινάει ο παραλιακός χωματόδρομος προς τον φάρο και είναι βατός αυτή την
εποχή για κάθε είδους αυτοκίνητο. Ακόμα και μετά τον φάρο ανηφορίζοντας προς
το πευκόδασος δεν θα αντιμετωπίσετε κανένα πρόβλημα. Μικρή προσοχή χρειάζεται
στις διασταυρώσεις μέσα στο πευκόδασος. Στην πρώτη πηγαίνετε αριστερά προς τα
κάτω, στη δεύτερη που βρίσκεται πάνω σε φουρκέτα πηγαίνετε δεξιά ανηφορικά
(γιατί αριστερά θα βγείτε στον όρμο του Αγίου Βλάση με το ιχθυοτροφείο) και
στην επομένη στρίβετε δεξιά για να βγείτε στον κεντρικό δρόμο, ανάμεσα στην
Αιδηψό και τα Γιάλτρα.

ΔΙΑΜΟΝΗ

Ξεκινώντας κανείς από την Αιδηψό, έχει όλες τις ευκαιρίες να βρει δωμάτιο της
αρεσκείας του, είτε στα υπάρχοντα ξενοδοχεία είτε σε ενοικιαζόμενα. Ο αριθμός
των προσφερόμενων κλινών είναι αρκετά μεγάλος και απευθύνεται σε όλους
ανεξαρτήτως οικονομικής δυνατότητος. Το ξενοδοχείο που πραγματικά ξεχωρίζει
και κατά την γνώμη μου θα πρέπει να γίνει ειδική μνεία είναι το «Θέρμαι
Σύλλα-Spa» (τηλ. 0226-60100), σε αναπαλαιωμένο κτίριο του 1897, το οποίο
δείχνει έναν από τους πολλούς τρόπους περαιτέρω ανάπτυξης της περιοχής και
εκμετάλλευσης των περίφημων ιαματικών πηγών της. Τα παρακάτω αναφέρονται
ενδεικτικά:

«Αίγλη» (Αιδηψός) 0226-22215

«Αύρα» (Αιδηψός) 0226-22226

«Κλαμπ Μεντιτερανέ» (Γρεγολίμανο) 0226-33281

«Φιλοξενία» (Αγ. Νικόλαος) 0226-60010

«Γαλάζια Ακτή» (Άγ. Νικόλαος) 0226-24873

«Κήναιον» (Άγ. Γεώργιος) 0226-33066

ΦΑΓΗΤΟ

Δεν θα ήταν εύκολο να προτείνει κανείς χωρίς να έχει μείνει για καιρό και να
έχει δοκιμάσει. Οι ευκαιρίες για καλό φαγητό είναι πολλές στην περιοχή και οι
προσφερόμενες, ταβέρνες, εστιατόρια-μαγειρεία, ψησταριές είναι τόσες πολλές
που δεν ξέρεις τι να πρωτοδιαλέξεις. Πέρα από την Αιδηψό υπάρχει το λιμανάκι
του Αγίου Νικολάου που προσφέρει πολλές γραφικές παραθαλάσσιες ταβέρνες με
περισσή ησυχία. Στα Λουτρά των Γιάλτρων επίσης, όπως και στον Άγιο Γεώργιο
Λιχάδας. Τέλος κατά μήκος της διαδρομής από το ένα χωριό στο άλλο υπάρχουν
πολλές ταβέρνες που μπορείτε να δοκιμάσετε και καλό ψάρι και ντόπια κρεατικά.

ΧΡΗΣΙΜΑ ΤΗΛΕΦΩΝΑ

(Κωδικός 0226)

Δήμος Αιδηψού 23270

Αστυνομία 23333

Τουρ. Αστυνομία 22456

Λιμεναρχείο Αιδηψού 22464

Κ. Υγείας Ιστιαίας 53311

Αγρ. Ιατρείο Λιχάδας 33242

Λιμεναρχείο Αρκίτσας 0223-91290