ΜΑΤΙΕΣ Αισιοδοξία…

Δεν πρόκειται να τελειώσει σύντομα η αλληλογραφία μου με τον Γιάννη Καλαντίδη,
πρόεδρο της ενοποίησης των αρχαιολογικών χώρων της Αθήνας. Θα του τα «χώνω»,
θα μου απαντάει, θα του τα «ξαναχώνω», θα μου ξαναπαντάει, ώσπου να
ολοκληρωθεί το έργο, κάποτε (ο Καλαντίδης μιλάει για τον Αύγουστο), οπότε θα
βάλουμε τα σπαθιά στη θήκη τους και θα ξαναγίνουμε φίλοι.

Γράφει στο καινούργιο του γράμμα ο Πρόεδρος: «Εκτιμώ τη συχνή αναφορά στα έργα
που η Εταιρεία μας εκτελεί στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου και τον ”Διόνυσο”. Έτσι
κι αλλιώς η αναφορά σου είναι χρήσιμη ώστε όλοι οι εμπλεκόμενοι στις εκεί
λειτουργίες να ευαισθητοποιούνται περισσότερο. Χρειάζεται, όμως, να είναι τα
πράγματα λίγο πιο ξεκάθαρα για να αποφορτίζεται το κλίμα που δημιουργείται,
και… για να βάζουμε κάποια στη θέση τους.

Τα έργα θα τελειώσουν πολύ γρηγορότερα από τα χρονοδιαγράμματά τους (δύο μήνες
νωρίτερα από τον Οκτώβριο 2001) και ήδη δίνονται τμήματα σε χρήση. Συμπιέσαμε
τους χρόνους για να δώσουμε τον χώρο σε χρήση αυτό το καλοκαίρι. Έχοντας μια
άμεση επαφή με την περιοχή, θα πρέπει να συμφωνήσεις ότι οι εργασίες
εκτελούνται με εξαιρετική ταχύτητα και όσο τμήμα (όλος ο χώρος εμπρός στο
θέατρο) δόθηκε σε χρήση, είναι αισθητικά άρτιο.

Θυμάμαι ότι έχουμε ξαναπεί ότι η ”τσιμεντένια αλάνα” θα στρωθεί με
κυβολίθους ευθύς ως καμφθεί η αιχμή της κίνησης των πούλμαν. Έχουμε ξαναπεί
ότι οι πέτρες Βεζουβίου θα επανατοποθετηθούν στον υπόλοιπο χώρο. Κατανοούμε
πλήρως της αγανάκτηση των περιοίκων για το κυκλοφοριακό χάος. Η Εταιρεία μας
πέρα από τις ευθύνες είναι πάντα επισπεύδουσα για όσο γίνεται ευπρεπέστερες
λειτουργίες, με παρεμβάσεις στους φορείς που έχουν τις ευθύνες.

Είμαστε καθημερινοί μάρτυρες της αδυναμίας να πειθαρχήσουν τα πούλμαν στον
προγραμματισμό που έχει γίνει, αλλά και αδυναμίας να επιβληθεί η τάξη. Δεν
επιθυμώ να αμφισβητήσω οποιαδήποτε ευθύνη μας ανάλογη, όμως δεν είμαστε όργανο
που αποφασίζει. Προσπαθούμε να εκτελούμε όσο γίνεται καλύτερα και συνεπέστερα
­ και αυτό το πετυχαίνουμε ­ σε ό,τι μας αντιστοιχεί, από τις αποφάσεις που
παίρνονται.

Θα κλείσω ισχυριζόμενος ότι ξεπερνά και την ”υπερβολή” να θεωρούνται οι
μελέτες καταστροφικές για τα μνημεία. Η πρώτη εμφάνιση του έργου στο Θέατρο
και στο Πάρκο Παρθένη, ελπίζω ότι πείθει οποιονδήποτε για το αντίθετο».

Τρελός από αισιοδοξία φαίνεται πως είναι Γιάννης Καλαντίδης! Γιατί το έργο της
ενοποίησης, που το παρακολουθώ καθημερινώς, ασφαλώς και δεν πρόκειται να
τελειώσει ώς τον Αύγουστο: όλη η δεξιά μεριά από την Αμαλίας ώς την Ακρόπολη,
δεν έχει… σκαφτεί ακόμη: Ο κεντρικός δρόμος (καλντερίμι), από την Αμαλίας ώς
τη Μακρυγιάννη, είναι σκέτος χωματόδρομος! Και, βεβαίως, η Απ. Παύλου, είναι
όπως ήταν. Άσφαλτος. Η τσιμεντένια αλάνα, λέει, θα ξαναστρωθεί με κυβόλιθους.
Τότε, γιατί καταστράφηκε; Και πόσο κόστισε αυτή η «εξυπνάδα»; Και πότε θα
καμφθεί η κίνηση του πούλμαν; Τον Οκτώβριο – Νοέμβριο; Και πώς δεν πειθαρχούν
τα πούλμαν; Και ποιος φταίει που δεν επιβάλλεται η τάξη; Η Μίνα και ο
Κακογιάννης; Η κατάσταση, δυστυχώς, είναι άθλια και καλό είναι, να την
κοιτάζουμε στα μάτια. Οι ψεύτικες ελπίδες δεν βοηθάνε σε τίποτα…