ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Όλες οι πατάτες δεν είναι ίδιες

Από τη μια πλευρά, η κυβέρνηση Μπερλουσκόνι. Από την άλλη, ο «λαός του
Σηάτλ». Είναι δυνατόν να γίνει γόνιμος διάλογος;

«Και να θυμάστε: σημασία έχει ο διάλογος!» (από την «Κοριέρε»)

Στο βιβλίο του Ούβε Τιμ «Μια καλοκαιρινή νύχτα», ο δημοσιογράφος που
πρωταγωνιστεί αναλαμβάνει για λογαριασμό ενός περιοδικού να κάνει ένα ρεπορτάζ
για «τις πατάτες και τη γερμανική νοοτροπία». Ταξιδεύει λοιπόν στο Βερολίνο,
όπου συναντά τους πιο απίθανους τύπους. Κανείς δεν είναι ίδιος με τον άλλον,
αλλά όλοι μοιάζουν σημαδεμένοι, και το σημάδι τους δεν είναι άλλο από το ότι
κατοικούν σε έναν κόσμο που αλλάζει συνεχώς. «Το ίδιο συμβαίνει και με τις
πατάτες», λέει ο Γερμανός συγγραφέας στην «Ελ Παΐς». «Κάθε πατάτα είναι
μοναδική. Αρκεί να δει κανείς μερικές πατάτες, για να καταλάβει ότι έχουν τη
μορφή των ανθρώπων. Ή, μάλλον, την είχαν. Σύμφωνα με οδηγία της Ευρωπαϊκής
Ένωσης, όλες οι πατάτες που καλλιεργούνται πρέπει να είναι ίδιες. Ίδιο σχήμα,
ίδιο μέγεθος. Έτσι όμως χάνεται η ποικιλία τους. Όλες οι πατάτες ίδιες, όλοι
οι άνθρωποι ίδιοι. Αυτό ορίζει ο τουρμποκαπιταλισμός στον οποίο ζούμε. Δεν
υπάρχει χώρος για το διαφορετικό. Κάπου πρέπει να υπάρχει όμως μια διέξοδος.
Κάπου πρέπει να υπάρχουν διαφορετικές μορφές αντιμετώπισης της ζωής, που να
μην ακολουθούν αναγκαστικά τη λογική του κέρδους».

Κάπου υπάρχουν όλα αυτά, έχει δίκιο ο Ούβε Τιμ. Και κάποιοι έχουν αρχίσει να
τα ανακαλύπτουν, και να συντονίζουν τη δράση τους εναντίον όσων προσπαθούν να
επιβάλουν την ομοιογενοποίηση και την ισοπέδωση. Ως πριν από λίγα χρόνια, θα
φαινόταν αδιανόητο μια ομάδα ανθρώπων με διαφορετικές ιδέες, νοοτροπίες και
στόχους να μπορεί να απειλεί πανίσχυρα κράτη και οργανισμούς, όπως είναι το
Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ο ΟΟΣΑ ή ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου. Πού να
φαντάζονταν οι ηγέτες του τελευταίου ότι θα συναντούσαν τόσες δυσκολίες για να
βρουν μια πόλη να φιλοξενήσει την επόμενη σύνοδό τους, τον Νοέμβριο του 2001,
και ότι θα κατέληγαν τελικά στην πρωτεύουσα ενός ημιφεουδαρχικού εμιράτου, τη
μακρινή Ντόχα…

Προηγουμένως, βέβαια, θα υπάρξει η Γένοβα, ένα ραντεβού που προκαλεί μεγάλη
κινητοποίηση και μεγάλες προσδοκίες. Ο κίνδυνος είναι οι προσδοκίες αυτές να
χαθούν σε μια βροχή από πλαστικές σφαίρες κι ένα σύννεφο από δακρυγόνα. Η βία
υπηρετεί το συμφέρον των ισχυρών, λέει στην «Κοριέρε» ο Ιγκνάσιο
Ραμονέ, διευθυντής της «Μοντ Ντιπλοματίκ» και ιδρυτής της οργάνωσης
ATTAC. Πρώτον, τρομοκρατείται η κοινή γνώμη, που υφίσταται τη μετατροπή των
πόλεων σε στρατώνες. Δεύτερον, κερδίζει έδαφος η τάση να γίνονται οι σύνοδοι
κεκλεισμένων των θυρών και να μετακινούνται οι αρχηγοί κρατών, όπως στον
Μεγάλο Αδελφό.

Αν και η Διεθνής της Διαμαρτυρίας κατά της Παγκοσμιοποίησης δεν έχει ακόμη
συγκροτηθεί, το σύνθημά της ακούγεται ήδη σε όλο τον πλανήτη: «Διαμαρτυρόμενοι
όλου του κόσμου, ενωθείτε!» Φροντίστε μόνο να απομονώσετε τους εξτρεμιστές,
γιατί σας κάνουν κακό.