Γιατί να μη γίνουμε Ιρλανδία;

Μιλώντας στην Κεντρική Επιτροπή του κόμματός του και σε μια καταφρονητική (;)
αποστροφή τού λόγου του, ο Πρωθυπουργός βροντοφώναξε:«Δεν θα γίνουμε
Ιρλανδία!» Από τους δεκάδες ΌλοιΜαζίΠασόκ⁽¹⁾ του ακροατηρίου του,
κανένας δεν ακούσθηκε να αναρωτιέται, μεγαλόφωνα, «Γιατί όχι;».

Ο άξονας της βασικής επιχειρηματολογίας του κ. Σημίτη είχε να κάνει με το
γεγονός πως η Ιρλανδία μειώνει δραστικά τους φορολογικούς συντελεστές ατόμων
και επιχειρήσεων. Κι έτσι, κατά την άποψή του, δεν περισσεύουν χρήματα για
κοινωνικές παροχές, για ενίσχυση των αδυνάτων και για έργα υποδομής. Αυτά κατά
τον Έλληνα Πρωθυπουργό και τους συμβούλους του. Δεν φαίνεται όμως να συμφωνούν
μαζί τους οι ίδιοι οι… πολίτες της Ιρλανδίας. Που καθώς φαίνεται, είναι τόσο
ενοχλημένοι με τους γραφειοκράτες των Βρυξελλών, που επιχειρούν να τους
φορέσουν με κάθε τρόπο τον ζουρλομανδύα της ενιαίας φορολογικής πολιτικής,
ώστε φρόντισαν να τους στείλουν ένα ηχηρότατο μήνυμα με το βαρύτατο «ΟΧΙ» του
δημοψηφίσματος για τις συμφωνίες της Νίκαιας. Εκτός κι αν δεχθούμε πως οι
Ιρλανδοί τα… «πήραν στο κρανίο» με τις δηλώσεις του κ. Σημίτη και αποφάσισαν
να τιμωρήσουν την Ευρωπαϊκή Ένωση ολόκληρη για την αμετροέπεια του Έλληνα
Πρωθυπουργού!!

Πέρα όμως από το χιούμορ, υπάρχει και η ουσία των προβλημάτων. Γιατί οι
Ιρλανδοί εμφανίζονται να είναι τόσο ευχαριστημένοι με την κοινωνία χαμηλών
φόρων στην οποία ζούνε; Όχι, βέβαια, επειδή απολαμβάνουν την κοινωνική
μιζέρια, τη δυστυχία και την έλλειψη υποδομών στην υγεία, στην παιδεία και
στις κοινωνικές υπηρεσίες ­ όπως θα ήθελε να μας πείσει ο κ. Σημίτης και οι
ΌλοιΜαζίΠασόκ συνεργάτες του. Μάλλον το αντίθετο συμβαίνει. Ο φορολογικός
ανταγωνισμός ­ έτσι ονομάζεται το σύστημα που επιτρέπει σε κάθε χώρα να
καθορίζει με βάση τα δικά της οικονομικά συμφέροντα το ύψος και το είδος των
φορολογικών της συντελεστών ­ προσελκύει τα… κοπάδια των διεθνών επενδύσεων,
γεμίζει τα δημόσια ταμεία, συντρίβει την ανεργία και, συνακόλουθα, συμβάλλει
στη βελτίωση της ποιότητας ζωής και των κρατικών υποδομών. Θίγονται μόνο οι
δημόσιες συντεχνίες που έχουν μάθει στη διαιώνιση της λειτουργίας των κρατικών
ή ημι-κρατικών επιχειρήσεων στις οποίες εργάζονται, ανεξάρτητα από τα
οικονομικά αποτελέσματα που αυτές επιτυγχάνουν. Ελλείμματα, αδιέξοδα,
κακοδιαχείριση, αλλά και εξασφαλισμένα προνόμια των γραφειοκρατών είναι η
συνήθης εικόνα που προσφέρει η επιχειρηματική δράση του κράτους. Γι’ αυτό
χρειαζόμαστε τους πολλούς και μεγάλους φόρους. Για τους βολεμένους
προνομιούχους. Και όχι για τις ανάγκες του απλού λαού. Και ο ΟΟΣΑ, ακόμη, δεν
κρύβει τα λόγια του για τα πραγματικά αίτια της οικονομικής δυσπραγίας στην
Ελλάδα. Για να γίνουν μεταρρυθμίσεις, αναφέρει, είναι απαραίτητη «η
αποδέσμευση των αποφάσεων της οικονομικής πολιτικής από ειδικά συμφέροντα.
Στην Ελλάδα, κατά τη χάραξη της πολιτικής, συχνά ως μέγιστη προτεραιότητα
τίθεται η προστασία καθιερωμένων συμφερόντων και όχι η ικανοποίηση των αναγκών
του καταναλωτικού κοινού και η υποστήριξη της οικονομικής ανάπτυξης». Η
μοναδική εξάλλου ευρωπαϊκή χώρα που πιέζει για την καθιέρωση ενός ενιαίου
φορολογικού συστήματος είναι, βέβαια, η Γαλλία. Η κατ’ εξοχήν δηλαδή
εκπρόσωπος του κρατικού πατερναλισμού, του αδιέξοδου μεγάλου δημόσιου τομέα
και των κρατικοδίαιτων συντεχνιών.

Είναι εξάλλου επιστημονικά αποδειγμένο πως οι μεγάλοι φόροι κάθε άλλο παρά
εξασφαλίζουν ικανά έσοδα για την εκπλήρωση των κοινωνικών υποχρεώσεων του
Δημοσίου. Αντίθετα, η διεθνής εμπειρία διδάσκει πως το φορομπηχτικό Δημόσιο
στεγνώνει την κοινωνία από πόρους και από οικονομικό δυναμισμό, διώχνει τις
ικανότερες επιχειρήσεις στο εξωτερικό και εξοντώνει κάθε πρόθεση καινοτομίας
και καινούργιας οικονομικής δράσης (βλ. σχετ. Alan Duncan & Dominique
Hobson, Saturn’s Children: How the State Devours Liberty, Prosperity and
Virtue. Λονδίνο: Sinclair-Stevenson, 1995, σελ. 102-34). Σε πρόσφατο άρθρο του
στους «Financial Times» (6-6-2001), ο πετυχημένος Ελληνοκύπριος επιχειρηματίας
και ιδιοκτήτης της αεροπορικής εταιρείας EasyJet Στ. Χατζηιωάννου σημείωνε πως
το κριτήριο μιας επιτυχημένης κυβέρνησης είναι η ικανότητά της να μην
ανακατεύεται στη λειτουργία της αγοράς. Γι’ αυτό υποστηρίζει πως επέλεξε να
δημιουργήσει τις νέες του επιχειρήσεις στη Βρετανία και όχι στην Ελλάδα!!

Είναι φανερό εξάλλου πως ο κ. Σημίτης αντιφάσκει. Ενώ επιμένει πως σοσιαλισμός
δεν μπορεί να υπάρξει σε περιβάλλον οικονομικής ύφεσης, εξακολουθεί να
αρνείται ακριβώς τις πολιτικές εκείνες που ματαιώνουν την ύφεση. Επί των
ημερών του αυξήθηκε η κερδοφορία των επιχειρήσεων (460,3% σε σχέση με την
τριετία της Ν.Δ.), που προκάλεσε και τη δημιουργία περίπου 150.000 νέων θέσεων
εργασίας. Η ανεργία όμως συνολικά αυξήθηκε λόγω περιθωριοποίησης μιας σειράς
βιοτεχνιών και βιομηχανιών της λεγόμενης παλιάς οικονομίας, καθώς και από την
αδυναμία πλέον του συρρικνωμένου Δημοσίου να λειτουργεί σαν απορροφητήρας του
εργατικού πλεονάσματος. Είναι προφανές πως μια μείωση των φορολογικών
συντελεστών, σύμφωνα με το παράδειγμα της Ιρλανδίας, θα κινητοποιούσε τον
επιχειρηματικό κόσμο στην κατεύθυνση νέων πρωτοβουλιών, που θα είχαν ως
αποτέλεσμα τη δημιουργία και άλλων θέσεων εργασίας, πρόσθετων εσόδων για το
κράτος και περισσότερης ανάπτυξης.

Το… σοσιαλιστικό όνειρο του κ. Σημίτη φαίνεται να γίνεται πράξη στη
«νεοφιλελεύθερη» Ιρλανδία! Η ανεργία στην Ιρλανδία από 15,6% το 1993 έχει
κατέβει σήμερα στο 5,7%. Στην Ελλάδα τού ΌλοιΜαζίΠασόκ, η ανεργία, την ίδια
ακριβώς περίοδο, ανέβηκε από 8,9% στο 11,7%. Σύμφωνα μάλιστα με τα στοιχεία
που παρέθεσε ο πρόεδρος των Φιλελευθέρων κ. Στ. Μάνος, η ανεργία των νέων
βρίσκεται στην Ιρλανδία κάτω του 9%, ενώ στην Ελλάδα ξεπερνά το 30%. Και στις
δύο χώρες, το 1989 το σχετικό νούμερο ήταν κοντά στο 20%-23%. Το αναλογιστικό,
τέλος, έλλειμμα στην Ιρλανδία βρίσκεται στο 18% του ΑΕΠ, ενώ στην Ελλάδα κοντά
στο… 280%.

Κατά τα άλλα, «δεν θέλουμε να γίνουμε Ιρλανδία». Για να μη χαλάσει προφανώς η
σούπα της κρατικής διαφθοράς και της καταστρεπτικής ακινησίας. Και για να μην
απολέσουν κάποια προνόμια οι βολεμένες συντεχνίες.

Αριστερόστροφες όμως πολιτικές ηγεσίες και «προοδευτικοί» δήθεν σχολιαστές στα
ΜΜΕ καταγγέλλουν ό,τι δεν καταλαβαίνουν και σερβίρουν στον λαό μιζέρια,
ταλαιπωρία και κακομοιριά…

⁽¹⁾Δανείζομαι εδώ την πετυχημένη έκφραση του Γ. Τζαννετάκου