ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Κάντε χώρο και για μένα

Νομίζω πως μεταξύ τους υπάρχει μια «ανίερη» συμμαχία, μια σχέση με μυστικούς
κώδικες που εμένα με αφήνει απ’ έξω. Ως ενήλικη νιώθω σιγουριά επειδή υπάρχει
και έτσι στην όποια επιβεβλημένη απουσία μου ξέρω πως τα παιδιά μου βρίσκονται
σε καλά χέρια. Στην αγκαλιά των γονιών μου, ανθρώπων που τα αγαπούν και τα
φροντίζουν ως «δυο φορές παιδιά τους».

Όμως, το παιδί μέσα μου που δεν λέει να μεγαλώσει (… ευτυχώς) επαναστατεί.
Ζηλεύει. Πού τα ξέρεις εσύ μαμά τα διάφορα τζάμπο και τα πόκεμον; Πού έμαθες
μπαμπά πως στα παιδιά αρέσει να τα κουβαλάς στην πλάτη σου, εσύ που πάντα
ήσουν κουρασμένος όταν στο ζητούσα;

Ίσως και να ζηλεύω. Κάνουν για τα παιδιά μου όσα ποτέ δεν προλάβαιναν να
κάνουν για μένα. Ανέχονται όλη την ακαταστασία του μεγάλου και τον αφήνουν να
τους σέρνει όπως θέλει. Ερμηνεύουν ως δείγμα μεγάλης εξυπνάδας όποια
αμπελοφιλοσοφία του και λιγώνονται με τα γελάκια του μωρού.

Οι μικροί μου βασιλιάδες κάνουν ό,τι θέλουν δύο ανθρώπους που επέβαλαν κανόνες
και τάξη στα παιδιά τους.

Παρατηρώ αμήχανη αυτό τον φοβερό δεσμό. Μπορεί εγώ να είμαι ο κρίκος που
συνδέει παππούδες και εγγόνια, αλλά με αφήνουν απ’ έξω. Ζουν τη δική τους
μοναδική σχέση, συνωμοτούν, συμφωνούν και αποφασίζουν. Οι κανόνες μου
σβήνονται με την άδεια της γιαγιάς σαν να ‘ναι μουντζουριές από κιμωλία σε
μαυροπίνακα. Το συζητώ με τους φίλους μου και διαπιστώνω πως οι δικοί μου δεν
είναι η εξαίρεση. Ο κανόνας είναι σε πλήρη εφαρμογή. «Έτσι, έτσι είναι», μου
λένε χαμογελώντας. Όμως εγώ εξακολουθώ να ζηλεύω και δεν θέλω τίποτ’ άλλο από
το να κάνουν λίγο χώρο και για μένα.