ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Αναμνήσεις αναμνήσεων

Δεν είδα ποτέ τον Βεάκη να παίζει στο θέατρο, αλλά αισθάνομαι ότι τον γνωρίζω.
Όταν ήμουν παιδί, οι μεγάλοι μιλούσαν γι’ αυτόν συχνά, θυμόνταν λεπτο-μέρειες
από τις παρα-στάσεις του, αμιλλώνταν ποιος θα παραστήσει σκηνές σε φιλικές
συγκεν-τρώσεις έτσι μόνο για την ευχαρίστηση της συγκίνησης, της ανάμνησης. Το
πιο παράξενο για μας τα παιδιά ήταν ότι επί σειρά δεκαετιών αυτές οι
επαναλήψεις είχαν τη μαγική ικανότητα να κάνουν τους μεγάλους να γελάνε όταν
ήταν κωμωδίες, να γελάνε μόνοι τους, μεταξύ τους, από κάτι αστείο, που δεν
καταλαβαίναμε τότε τι μπορούσε να είναι. Ύστερα από τα γέλια το έριχναν συχνά
στις δραματικές σκηνές, ξέδιναν από τη μελαγχολία τους με ένταση που τους
έφερνε αληθινά δάκρυα, αστείρευτα κι αυτά επί σειρά δεκαετιών. Θυμάμαι ακόμα
σκηνές από τα πιο απίθανα έργα, παιγμένα στο σαλόνι α λα Βεάκη, και την ακριβή
στιγμή που άρχιζαν τα δάκρυα των συνδαιτυμόνων να τρέχουν, προς μεγάλη μας
κατάπληξη. Μνήμη οικεία και οικιακή. Σαν κληρονομιά που ήθελαν να μας
παραδώσουν αλλά δεν ήξεραν πώς, οι σκηνές επαναλαμβάνονταν ξανά και ξανά. Όσο
τα χρόνια περνούσαν όμως, οι κωμικές σκηνές αραίωναν ώσπου χάθηκαν εντελώς και
έμειναν μόνο οι δραματικές. Κι αυτές εντοπίστηκαν στην όλο και συντομότερη
στιγμή των δακρύων. Κι εμείς δεν ήμασταν πια παιδιά, αλλά νέοι που τα βλέπαμε
κάπως γραφικά όλα αυτά, φυλαγόμασταν να μη συγκινηθούμε. Τώρα, που δεν
υπάρχουν πια ούτε οι άνθρωποι που έκλαιγαν καθώς θυμόνταν τον Βεάκη,
διαβάζοντας ότι θα εκδοθούν τα απομνημονεύματά του νιώθω ότι την εισέπραξα
τελικά την κληρονομιά.

Τώρα που καταλαβαίνω γιατί με τον καιρό οι κωμωδίες έσβηναν και έμεναν τα δάκρυα.