ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ … ούτε τα δικαστήρια θα σε πίστευαν…

Φίλε εισαγγελεύ,

Διάβασα με προσοχή τα δημοσιεύματα του Τύπου για το ατυχές συμβάν με τον
τροχονόμο. Επειδή δεν τα πηγαίνω και εγώ καλά μαζί τους γιατί, ναι μεν μιλάω
πολύ στο κινητό μου όταν οδηγώ, αλλά ουδέποτε κατάφερα να τους πείσω ­ τώρα
πια παραιτούμαι και από την προσπάθεια ­ πως δεν έκανα τη μία ή την άλλη
παράβαση που κατά καιρούς μού έχουν καταλογίσει, μπορώ να εξηγήσω τη βασική
σου απορία, όπως αυτή καταγράφηκε στις εφημερίδες. Αναρωτήθηκες: «Αφού έβριζαν
εμένα, στους απλούς πολίτες πώς φέρονται;».

Φέρονται ακριβώς όπως και οι συνάδελφοί σου, της ισταμένης αλλά και της
καθημένης δικαιοσύνης, μέσα στα ακροατήρια. Μιλούν στον ενικό. «Το κυρά μου
τις έχεις να πεις…», αντιλαλεί παντού. Η ανάγνωση των στοιχείων μιας
δικογραφίας δεν χρειάζεται περισσότερο χρόνο από τη σύνταξη μιας κλήσης για
τροχαία παράβαση. Η έκδοση της απόφασης λαμβάνεται με την ίδια ταχύτητα όπως
εκείνη της διαπίστωσης μιας παράβασης. Οι εξηγήσεις που δίνεις στο όργανο της
Τροχαίας λαμβάνονται τόσο σοβαρά υπόψη όσο και εκείνες των μαρτύρων στα
ακροατήρια. Η ειλικρίνεια των παραγόντων μιας δίκης αμφισβητείται όπως ακριβώς
αμφισβητήθηκε και η δική σου ταυτότητα.

Δεν με ξάφνιασε η αντίδρασά σου να υποβάλεις μήνυση. Αυτό κάνει κάθε συνεπής
εισαγγελέας. Στέλνει τις υποθέσεις στο δικαστήριο για επίλυση. Την ίδια πορεία
ακολουθεί και κάθε αστυνομικός. Στέλνει την υπόθεση στον εισαγγελέα. Το
πρόβλημα ήταν πως σ’ αυτόν τον γύρο της σκυταλοδρομίας δεν σε αναγνώρισε ως
συμπαίκτη.

Σε φιλώ και σου συνιστώ να μη δηλώνεις κάτι που δεν μπορείς να αποδείξεις…
Ξέρεις πως ούτε τα δικαστήρια θα σε πίστευαν…