ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Φταίνε οι πνιγμένοι

«Ο πιο σίγουρος τρόπος πρόληψης του εγκλήματος δεν είναι η αυστηρότητα των
ποινών, αλλά η βεβαιότητα για την τιμωρία των επίδοξων εγκληματιών».

Καίσαρ Μπεκκαρία Μπονεσάνα

Πλοία που βουλιάζουν, ενώ δεν θα έπρεπε να έχουν άδεια, άνθρωποι που πνίγονται
σε παγωμένες θάλασσες, μανάδες, γυναίκες, παιδιά που σπαράζουν από τον πόνο
ελπίζοντας, έστω, να βρουν κάποιο κομμάτι από το αγαπημένο σώμα, να ‘χουν κάτι
να παραδώσουν στη γη.

Αγωνιούν να δουν τους ενόχους να καταδικάζονται, να καταλαγιάσει κάπως η
αντάρα για το άδικο. Κι αντί γι’ αυτό βλέπουν μια παρτίδα σκάκι με έπαθλο την
απαλλαγή των ενόχων: Ένα χαρτάκι με αλλαγή της διεύθυνσης (του σπιτιού) που ο
ίδιος ο κατηγορούμενος είχε δηλώσει, δύο απρόσεκτοι υπάλληλοι που… δεν το
βλέπουν και όλα τακτοποιούνται. Άκυρα όλα ­ακόμη και η πρωτόδικη καταδίκη, που
άλλωστε δεν είχε στείλει τον ιδιοκτήτη ούτε μια μέρα φυλακή­ γιατί, λέει, “η
κλήτευση ήταν λάθος” και εν τω μεταξύ “παρήλθε ο χρόνος”.

Τι σημασία έχει αν ο κατηγορούμενος είναι γνωστός επιχειρηματίας, τι σημασία
έχει αν οι υπάλληλοι είναι υποχρεωμένοι να κάνουν τη σωστή διαδικασία ώστε να
μην καταδικαστεί αθώος αλλά και να μην αθωωθεί ένοχος. Μια ΕΔΕ για τα μάτια,
κι αυτή κατέληξε σε απαλλαγή.

“Άιρον Αντώνης”. Είκοσι τέσσερις ναυτικοί (οι τρεις Έλληνες) πνιγμένοι στα
παγωμένα νερά του Ατλαντικού το Σεπτέμβρη του ’94. “Δύστος”. Είκοσι άνθρωποι
­ανάμεσά τους δύο παιδιά και δύο γυναίκες­ πνιγμένοι το Δεκέμβρη του ’96 σε
ελληνικά νερά. Αύριο αρχίζει η δίκη του Νηογνώμονα που έδωσε την άδεια και στα
δύο πλοία. Αν δοθεί αναβολή, θα ‘χει και πάλι… παρέλθει ο χρόνος…

Κανένας δεν είναι ένοχος για τίποτα; Τότε θα φταίνε οι πνιγμένοι ­αυτοί και οι επόμενοι.