ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Άπτερος Νίκαια

Η Νίκαια του Πειραιά, όχι κάποια από τις άλλες. Η πρώην Κοκκινιά, όπου ζουν
σεισμόπληκτοι, πρώην πρόσφυγες και εσωτερικοί μετανάστες, σε λαμαρινένια
κοντέινερ, πρώην βαγόνια εμπορευμάτων, δεν κοκκινίζει πια, αφότου απαρνήθηκε
το χρώμα της. Θα είχε κοκκινόχωμα ή κόκκινους ή κοκκινομάλληδες, ποιος ξέρει,
αν η ίδια δεν θέλει να θυμάται; Επισήμως έθαψε το παρελθόν, το όνομα Κοκκινιά
το βρίσκεις μόνο σε παλιά λαϊκά τραγούδια. Ξεχασμένα, περασμένα, αλλά όχι
εντελώς. Μέσα από τα παραμορφωμένα σώματα των ηλικιωμένων γυναικών που θρηνούν
τη γειτόνισσα, αυτήν που πέθανε από απλήρωτο αιρ κοντίσιον, το παρελθόν
ξαναχτυπά. Είναι η φωνή τους, ό,τι έχει απομείνει από την καλύτερη ζωή που
ίσως γνώρισαν στα νιάτα τους, που ίσως απλώς προσδοκούσαν. Ντοπιολαλιές
μουσικές, φράσεις-στιχουργήματα, σηκώνουν κάτι σαν μοιρολόι μπροστά στα
μικρόφωνα, κι ενώ μας λένε για τον ακριβό λογαριασμό, φανερώνουν την αλήθεια
την απαράδεκτη χωρίς να την προφέρουν. Το παράξενο δεν είναι που πέθανε η
καρδιακή γυναίκα σε τέτοιο χώρο, αλλά το ότι έζησε εκεί τόσον καιρό και ότι
εκείνες ζουν ακόμα. Σ’ αυτά τα μικρά φουρνάκια, που τους έβαλαν αιρ κοντίσιον
για να μη χρειαστεί να τα αλλάξουν, να μη χρειαστεί να νοιαστούν άλλο, να
θεωρηθούν σπίτια τα κουτιά αντιμετώπισης εκτάκτων αναγκών. Να ριζώσουν εκεί
τόσον καιρό, να βγάλουν θεμέλια στη συνείδησή μας ως αντάξια αντιμετώπιση
οικιστικών προβλημάτων. Να μην ενοχλείται κανείς βλέποντάς τα, να συνηθίζουμε
όλοι στη μιζέρια των άλλων, εκείνων, στη Νίκαια, δίπλα στον μεγαλεπήβολο
Πειραιά. Τόσον καιρό τίποτα καλύτερο δεν βρέθηκε στην «ωραιότερη χώρα του
κόσμου» για τούτα τα «περήφανα γηρατειά». Και πώς να γράψεις τραγούδια για
κοντέινερ; Νενίκηκά σε Κοκκινιά.