ΔΡΟΜΟΙ

Ο Ρούσντι…

… τα καταφέρνει να ζει μια χαρά χωρίς «ριάλιτι σόου». «Δεν έχω δει ούτε τον
”κακό Νικ” ούτε τον ”παράξενο Μελ”», ομολογεί ο Ιρανός συγγραφέας στην
εφημερίδα «Γκάρντιαν». «Δεν θα τους αναγνώριζα αν έπεφτα πάνω τους στον δρόμο.
Δεν θα αναγνώριζα ούτε τον ”γυμνό Ρίτσαρντ” αν στεκόταν μπροστά μου
ολοτσίτσιδος. Αν με ρωτήσετε πού είναι το σπίτι του Μεγάλου Αδελφού ή το νησί
του Πειρασμού, δεν ξέρω. Ποιος κέρδισε; Ποιος έχασε; Τι με νοιάζει;». Βέβαια,
τα «ριάλιτι σόου» σήμερα δύσκολα μπορεί κανείς να τα αποφύγει. Έχουν επιτυχία,
φέρνουν λεφτά και πάνω από όλα μας λένε πράγματα για τον εαυτό μας.

Τι ναρκισσισμός!..

… Η τηλεόραση, που κάποτε τη φανταζόμαστε σαν ένα παράθυρο στον κόσμο, έχει
καταντήσει διπλός καθρέφτης. Τι να τους κάνουμε τους γνήσιους ηθοποιούς, όταν
μπορούμε να δούμε την ενσάρκωση του εαυτού μας να υποδύεται σκηνές από την
καθημερινή ζωή; Τι να το κάνουμε το ταλέντο, όταν υπάρχει τόση προσφορά
αταλάντων που είναι πρόθυμοι να τα κάνουν όλα για να γίνουν διάσημοι και
πλούσιοι; Μπροστά στη φήμη και τα πλούτη, είναι «καλό» να είσαι επιδειξίας,
είναι «καλό» να είσαι κακός. Τι πλήξη! Άνθρωποι γίνονται διάσημοι μόνο και
μόνο επειδή κοιμούνται, επειδή γράφουν σε ταινία τις στερεότυπες σκέψεις τους,
επειδή δείχνουν τις ρόγες τους, επειδή καβγαδίζουν, επειδή φιλιούνται. Με δυο
λόγια, γίνονται διάσημοι επειδή δεν κάνουν τίποτα απολύτως και επειδή αυτό το
τίποτα το κάνουν έτσι που όλοι οι άλλοι μπορούν να το δουν.

Το πρόβλημα…

… με αυτόν τον κατασκευασμένο ρεαλισμό είναι πως, όπως συμβαίνει με όλες τις
απομιμήσεις, πρέπει να ανανεώνεται συνεχώς. Γιατί το μάτι μας γρήγορα θα
κουραστεί και θα αρχίσει να ζητάει περισσότερα. Ο Μεγάλος Αδελφός μετατρέπει
την τηλεόραση σε Κολοσσαίο και τους διαγωνιζόμενους σε μονομάχους αλλά και σε
λιοντάρια: πρέπει να «φάνε» ο ένας τον άλλο, ώσπου να απομείνει μονάχα ένας
ζωντανός. Άραγε πόσος καιρός θα περάσει ακόμη, ώσπου να βάλουν μέσα στο
«κουτί» αληθινά λιοντάρια για να χορτάσει το αχόρταγο βλέμμα μας;

Η εκτέλεση…

… του Τίμοθι Μακβέι δεν απέχει πολύ από τον κόσμο του Μεγάλου Αδελφού. Με
τους θεατές πίσω από ένα μεγάλο τζάμι που μοιάζει με οθόνη, είναι και αυτή ένα
«ριάλιτι σόου» που ίσως κάτι μας λέει για το μέλλον. Αν έχουμε όρεξη να
παρακολουθούμε ανθρώπους να «μαχαιρώνονται» πισώπλατα μέσα στο σπίτι του
Μεγάλου Αδελφού, γιατί να μην τους δούμε κιόλας να πεθαίνουν; Έτσι κι αλλιώς,
ένας θάνατος δεν μας λέει πια τίποτα στην τηλεόραση. Για να μας σηκωθεί η
τρίχα, χρειάζονται πολλοί. Άραγε πόσος καιρός θα περάσει ακόμη, ώσπου να δούμε
τον πρώτο τηλεοπτικό θάνατο; Και ύστερα τον δεύτερο; Ώσπου να τελειώσει το
«1984» του Τζορτζ Όργουελ, είχαν κιόλας κάνει πλύση εγκεφάλου στον Ουίνστον
Σμιθ. «Αγαπούσε τον Μεγάλο Αδελφό». Όπως και εμείς.