Ο Τόνι φίλησε (διστακτικά) τον Λίο

Πατέρας και γιος: ο Λίο Μπλερ δέχεται τον ασπασμό του Τόνι Μπλερ κατόπιν επιμονής των φωτογράφων

«Φιλήστε τον, φιλήστε τον!» φώναζαν ρυθμικά οι φωτογράφοι. Εκείνος, όμως,
δίσταζε. Το πρώτο δίλημμα με το οποίο ήρθε αντιμέτωπος ο Τόνι Μπλερ στη
δεύτερη θητεία του, αφορούσε τον Λίο, το μικρότερο γιο του. Έπρεπε να τον
φιλήσει μπροστά στις κάμερες ή όχι; Αμέσως μετά τις εκλογές του 1997, πολύ
πριν από τον ερχομό του Λίο, ο Μπλερ φιλούσε όποιο μωρό περνούσε από μπροστά
του, έσφιγγε όποιο χέρι του προτεινόταν και «γρονθοκοπούσε» θριαμβευτικά τον
αέρα. Αυτός εδώ, όμως, είναι ο καινούργιος «νέος Εργατικός»: ολιγόλογος,
σεμνός και αφοσιωμένος στη δουλειά του. Όχι το είδος του ανθρώπου που
περιφέρεται φιλώντας μωρά.

«Εμπρός, λοιπόν, φιλήστε τον!» επέμεναν οι φωτογράφοι. Τελικά, ο Μπλερ
υπάκουσε ­ διστακτικά, όμως.

Η αντίθεση ανάμεσα στη σεμνότητα της «δεύτερης» εισόδου του Τόνι Μπλερ στον
αριθμό 10 της Ντάουνινγκ Στριτ και στον θριαμβευτικό χαρακτήρα της «πρώτης
φοράς» αντικατοπτρίζει με τον καλύτερο τρόπο τη διαφορά ανάμεσα σε αυτές τις
εκλογές και στις προηγούμενες. Το 1997, εκατοντάδες οπαδοί είχαν πλημμυρίσει
τους δρόμους, ζητωκραυγάζοντας τη νίκη. Την Παρασκευή, ο Μπλερ προϋπαντήθηκε
από μία ομάδα Γερμανίδων τουριστριών και το ίδιο «πακέτο» δημοσιογράφων που
τον ακολουθούσαν παντού τον τελευταίο μήνα. «Μας είπαν ότι θα κρατηθούν
χαμηλοί τόνοι», σχολίασε ένας αστυνομικός στην πύλη της Ντάουνινγκ Στριτ.

Στην ομιλία του, ο Μπλερ ακούστηκε περισσότερο ως ένας άνθρωπος που
εξακολουθούσε να διεκδικεί την εκλογική νίκη παρά ως ένας άνθρωπος που έχει
ήδη νικήσει. Όσο για τον Λίο, αυτός έμεινε να κοιτά τις κάμερες με δυσπιστία
καθ’ όλη τη διάρκεια της πρώτης οικογενειακής φωτογράφησης. Εναρμονισμένος με
τη νέα πολιτική, δεν χαμογέλασε ­ διατήρησε το σοβαρό ύφος του μέχρι το τέλος.