ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Ανίερες συμμαχίες

Παζάρια, μαγειρέματα, ανίερες συμμαχίες και υπόγειες συμφωνίες: αυτή είναι
η «ενωμένη Ευρώπη». Ας μη μας ξενίζει, λοιπόν, η ψήφος των Ιρλανδών.

Χαστούκι στη διεύρυνση: οπαδοί του «Όχι» πανηγυρίζουν για τη νίκη τους στο δημοψήφισμα της Ιρλανδίας

Η έρευνα ήταν φιλόδοξη: διήρκεσε έξι χρόνια (1994 – 2000), το θέμα της ήταν η
συμμετοχή των εργαζομένων στη διοίκηση των επιχειρήσεων και έλαβαν μέρος
σ’αυτήν 5.800 επιχειρήσεις από όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Το συμπέρασμα σαφές:
όσο μεγαλύτερη είναι η συμμετοχή των μισθωτών τόσο καλύτερα λειτουργεί η
επιχείρηση, αφού μειώνεται το κόστος, περιορίζονται οι απουσίες λόγω ασθενείας
και βελτιώνεται η ποιότητα των παραγόμενων προϊόντων. Εύλογοι κατά συνέπεια
και οι αριθμοί: το 87% των 5.800 επιχειρήσεων θεωρούν ότι η συμμετοχή των
εργαζομένων είναι «χρήσιμη» έως «πολύ χρήσιμη». Περιπτώσεις όπως της Danone ή
της Marks & Spencer συνιστούν εξαιρέσεις και πρέπει να καταγγελθούν και να
απομονωθούν.

Θα περίμενε έτσι κανείς οι υπουργοί Εργασίας των Δεκαπέντε να ψηφίσουν σήμερα
ομόφωνα στο Λουξεμβούργο την πρόταση οδηγίας που βελτιώνει τις συνθήκες
ενημέρωσης και ανταλλαγής απόψεων με τους εργαζομένους. Έλα όμως που ο Τόνυ
Μπλαιρ, ο «Εργατικός» Τόνυ Μπλαιρ, υποσχέθηκε προεκλογικά στους βρετανούς
βιομηχάνους πως θα κάνει ό,τι μπορεί για να μπλοκάρει την ψήφιση αυτής της
οδηγίας… Κάτι τέτοιο απαιτεί 26 ψήφους. Η Βρετανία έχει δέκα. Από πού θα
αντλήσει τις υπόλοιπες; Από τη Γερμανία (10 ψήφοι); Από την Ιταλία (επίσης
10); Από την Ιρλανδία (3); Από τη Δανία (3);

Η Γερμανία λογικά αποκλείεται: η προτεινόμενη οδηγία ανταποκρίνεται πλήρως
στην κατ’εξοχήν γερμανική κοινωνική παράδοση της συνδιαχείρισης. Ο Μπλαιρ όμως
έχει υποσχεθεί στον Σρέντερ πως αν συνταχθεί μαζί του σ’ αυτό το θέμα, θα τον
ανταμείψει καταψηφίζοντας τέσσερις ημέρες αργότερα στο Γκέτεμποργκ την οδηγία
που προβλέπει την ελεύθερη διακίνηση των εργαζομένων και ανησυχεί ιδιαίτερα
τους Γερμανούς. Υπέρ της αυξημένης συμμετοχής των εργαζομένων είναι θεωρητικά
και η Ιταλία. Ο Μπερλουσκόνι, όμως, έχει αναλάβει κι αυτός δεσμεύσεις απέναντι
στους φίλους του επιχειρηματίες και ενδέχεται να δώσει εντολή στον ιταλό
πρεσβευτή να καταψηφίσει την πρόταση οδηγίας.

Όσο κλονίζεται ο παραδοσιακός γαλλογερμανικός άξονας τόσο σχηματίζονται νέοι,
παροδικοί άξονες (Βερολίνο-Λονδίνο, Λονδίνο-Μαδρίτη, Μαδρίτη-Ρώμη) και
πολλαπλασιάζονται οι οπορτουνιστικές συμμαχίες, κυρίως στο πεδίο της
κοινωνικής Ευρώπης. Οι «καλοί» και οι «κακοί» εναλλάσσονται. Η ελεύθερη
διακίνηση των εργαζομένων, για παράδειγμα, αναμένεται να συναντήσει στο
Γκέτεμποργκ την αντίθεση όχι μόνο της Γερμανίας, αλλά ακόμη της Ισπανίας και
της Ελλάδας (που φοβούνται τις συνέπειες στη ροή των διαρθρωτικών ταμείων),
ίσως μάλιστα και της Γαλλίας (όπου ο πρόεδρος Σιράκ θέλει να καλοπιάσει τους
αγρότες εν όψει προεδρικών εκλογών). Οι Πολωνοί θα μας κατηγορήσουν για
διγλωσσία. Λίγες ημέρες νωρίτερα, θα έχουμε εμείς καταγγείλει τους Γερμανούς
για υποκρισία.

Τα εθνικά συμφέροντα, το ξέραμε, προηγούνται πάντα των συλλογικών ιδανικών.
Αυτά τα βαρύγδουπα σχέδια περί «ευρωπαϊκής κοινωνίας», λοιπόν, ποιος μπορεί να
τα πιστέψει;