[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Λοιπόν έχουμε και λέμε: ένας Πρωθυπουργός είναι στριμωγμένος από τα
προβλήματα. Έχει να λύσει αυτό, να ασχοληθεί με εκείνο, να δώσει εντολές για
ένα τρίτο, ένα τέταρτο και ούτω καθ’ εξής. Να ασχοληθεί και με το κόμμα (του)
που τον «τραβάει συνεχώς από το μανίκι». Έχει και διάφορους που του κολλάνε
και του εισηγούνται το μακρύ τους και το κοντό τους (μεταξύ μας οι «διάφοροι»,
είναι μεγάλη πληγή για τους εκάστοτε ηγέτες. Νομίζουν ότι τα γνωρίζουν όλα και
αυτός που τους ακούει, αντιθέτως τίποτε. Αφού, ρε φίλε, τα ξέρεις όλα, έχεις
τις λύσεις έτοιμες, γιατί είναι Πρωθυπουργός ο Σημίτης ας πούμε, και δεν είσαι
εσύ; Κλείνει η παρένθεση!). Είναι έπειτα και οι εφημερίδες που δεν τον αφήνουν
σε χλωρό κλαρί ­ και με το δίκιο τους, έτσι όπως πορεύεται η κυβέρνησή του. Τι
να κάνει ο άνθρωπος;

Η μικρή πλατεία…

Αποφασίζει να δώσει μια συνέντευξη: πρώτον, να ξεσπάσει μπροστά στις κάμερες
και δεύτερον, να βγει από το γραφείο του, διότι και αυτό του το προσάπτουν.
Ότι είναι κλεισμένος μέσα. Στους τέσσερις τοίχους του Μαξίμου και ούτε ακούει
ούτε βλέπει. Ως εκ τούτου δεν γνωρίζει τι σκέφτεται η κοινωνία γι’ αυτόν και
την κυβέρνησή του. Ότι νομίζει πως η χώρα είναι ο ευτυχισμένος κόσμος της
πλατείας «της μικρής πλατείας, της Εστίας» ­ το Κολωνάκι. Και βγαίνει. Αλλά
έτσι όπως οργανώνεται η έξοδος, είναι μια σκέτη αποτυχία. Έξοδος Μεσολογγίου
χωρίς Τούρκους στην περικύκλωση. Άρα; Μηδέν εις το πηλίκον, και πάμε γι’
άλλα…

Έβλεπαν άλλα

Το φθινόπωρο συγκεκριμένα, πάμε γι’ άλλα. Τότε, υποστηρίζουν, θα
πραγματοποιηθεί η «καλή» εμφάνιση του Πρωθυπουργού στα ηλεκτρονικά μέσα. Θα
δώσει συνέντευξη σε ιδιωτικό κανάλι ή κανάλια, στο Mega ή τον Antenna. Με τον
τρόπο αυτό θα ξεκινήσει η επικοινωνιακή αντεπίθεση του ΠΑΣΟΚ, που έχει
καθυστερήσει. Αντεπίθεση όμως, εναντίον ποίου, και γιατί; Εδώ τα πράγματα,
δυστυχώς, είναι μετρημένα και τα μεγέθη απολύτως προσδιορίσιμα. Η συνέντευξη
«έπιασε» τα χειρότερα ποσοστά τηλεθέασης σε συνέντευξη Πρωθυπουργού στην
Ελλάδα. Μπορεί και στο εξωτερικό ­ ποιος ξέρει; Αλλά πάντως εδώ οι Έλληνες
έβλεπαν οτιδήποτε άλλο, εκτός από Σημίτη.

Δεν αρέσουν;

Μήπως έφταιγε το κανάλι, η ΝΕΤ, που έχει μικρή τηλεθέαση; Μπα. Πολύ
περισσότερο δεν ευθυνόταν ο δημοσιογράφος Στ. Θεοδωράκης, που ο άνθρωπος έθεσε
όλα τα ζητήματα. Η ευθύνη βαρύνει αποκλειστικά τον συνεντευξιαζόμενο. Πώς το
είχε πει παλιά η Μελίνα στον Ανδρέα Παπανδρέου, τη μαύρη περίοδο του ’89, όταν
το ΠΑΣΟΚ βίωνε, τις τελευταίες, πριν από την πτώση του, τραγικές ημέρες;
«Αγάπη μου, να το πάρουμε απόφαση ­ δεν αρέσουμε πια». Άραγε στο ΠΑΣΟΚ το
έχουν καταλάβει ότι ξανά «δεν αρέσουν», και πρέπει κάτι να κάνουν επειγόντως;

Η τήβεννος… περιμένει

Δεν αρέσει επίσης και ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος ­ κι αυτό είναι ένα
φαινόμενο που είναι εντελώς καινούργιο. Πήγε στη Θεσσαλονίκη για να
αναγορευθεί επίσημος διδάκτωρ της Ιατρικής Σχολής (κανείς δεν έχει καταλάβει
από πού κι ώς πού, αλλά αυτό δεν έχει τόση σημασία…). Αλλά δεν κατάφερε να
φορέσει την τήβεννο, γιατί κάτι παιδιά, που δεν ξεχνούν ότι ο Αρχιεπίσκοπος
είχε πέσει στη βαθιά μελέτη κατά τη διάρκεια της χούντας και δεν είχε πάρει
χαμπάρι για τον φόνο, διέλυσαν την τελετή. Τα «παλιόπαιδα»! Το ίματζ του
Αρχιεπισκόπου δεν το σκέφτηκαν; Τον θεσμό; Το… δημοκρατικό του δικαίωμα να
μην… ασχολείται με τους γύρω του; Μα, τι πράγματα είναι αυτά; Πώς το
επιτρέπει η κοινωνία;

Επικίνδυνα ταξίδια

Πάντως, η κοινωνία αυτές τις ημέρες είναι εξόχως ευαισθητοποιημένη με το
δημοκρατικό δικαίωμα του κάθε πολίτη να χώνεται σε ένα κότερο για την Αμοργό
και τη Σίφνο, διότι δεν βρήκε εισιτήριο με το πλοίο της γραμμής. Στο όνομα
αυτής της δημοκρατικής ευαισθησίας η κοινωνία κλείνει τα μάτια και τα αυτιά σε
υβριστικές συμπεριφορές προς την ίδια, όπως αυτή των μεταφερομένων με το
γνωστό κότερο στη Μύκονο. Δικαίως την κατηγορούν ότι αυτή ευθύνεται που η
υπόθεση έλαβε τέτοιες διαστάσεις. Αν δεν ενδιαφερόταν η κοινωνία έστω και για
σκανδαλοθηρικούς λόγους, θα φόρτωναν όλο το θέμα (όπως έκαναν εξαρχής), σε
έναν άρρωστο, σε τελικό στάδιο, από ναρκωτικά άνθρωπο…

Η χαρά του καλλιτέχνη

Και προφανώς ούτε γάτα ούτε ζημιά. Τώρα ταλαιπωρούνται με καταθέσεις και
κόντρα καταθέσεις. Καλά, δεν σκέφτεται η κοινωνία ­ και οι αρμόδιες αρχές ­
ότι ενδέχεται να πληγεί η καλλιτεχνική παραγωγή αυτών των ανθρώπων; Άλλωστε,
γιατί να φταίει ο καλλιτέχνης που μπήκε στο πρώτο κότερο που βρήκε μπροστά του
και αποχώρησε με ελαφρά πηδηματάκια λίγο πριν γίνει η επέμβαση των υπηρεσιών
του κράτους, και όχι οι υπηρεσίες που δεν έκαναν το ρεσάλτο λίγο πριν από τα
ελαφρά πηδηματάκια; Και έπειτα γιατί ο καλλιτέχνης είναι υποχρεωμένος να
βλέπει τον ιδιοκτήτη του σκάφους να γίνεται λειώμα από την κοκαΐνη, έστω κι αν
κάθεται δίπλα του; Ο καλλιτέχνης, αγαπητέ μου αναγνώστη, είναι να βλέπει, να
παρατηρεί, ευρύτερα θέματα. Διότι πώς αλλιώς θα μεταβληθεί ο ίδιος μετ’ ολίγον
από τηλεοράσεως εισαγγελέας και πρόεδρος του δικαστηρίου, και εφέτης και
ένορκος μαζί; Να καταδικάζει. Να επιβάλλει ποινές. Να εξορκίζει, να αποβάλλει
στο πυρ το εξώτερον τους κακούς. Έχει άλλη χαρά ο καλλιτέχνης;

Μαρμαρένια… πελάγη

Πολύ κακό για το τίποτε αποδείχθηκε αυτή η ιστορία με το «Πίρι Ρέις». Εμείς
«τσιμπήσαμε» για τα καλά, με την κυβέρνηση και την αντιπολίτευση να
κονταροχτυπιούνται στα μαρμαρένια αλώνια για το ποιος είναι υποχωρητικός και
ποιος υψώνει το ανάστημά του στους Τούρκους, αλλά το τουρκικό ερευνητικό
σκάφος δεν βγήκε για έρευνες στο Αιγαίο. Κατά την πάγια τακτική των γειτόνων
απλώς μάς έφτιαξαν το θέμα και μετά μας άφησαν να τρέχουμε μόνοι μας, μέχρι να
τερματίσουμε… δεύτεροι…

Χρειαζόταν έρευνα;

Έκανε, διάβασα, μια έρευνα το ΙΟΒΕ (το Ινστιτούτο Οικονομικών και Βιομηχανικών
Ερευνών) για την οικονομία της χώρας και ανακήρυξε τους (συμ)πολίτες μας σε
πρωταθλητές στην παραοικονομία. Σιγά τα λάχανα, και ζητώ εκ των προτέρων
συγγνώμη για τον «ελευθεριάζοντα» χαρακτηρισμό. Αλλά πού ζούσαν οι μελετητές;
Χρειαζόταν να πραγματοποιηθεί έρευνα για να διαπιστωθεί αυτή η πραγματικότητα;
Μήπως δεν το γνωρίζει ο καθένας από μας ότι ανθεί η παραοικονομία; Το μόνο
ίσως που δεν γνωρίζαμε είναι ότι αυτή υπολογίζεται στα 15 τρισ. ετησίως, κάπου
το 30% του ΑΕΠ. Αυτό ναι, είναι στοιχείο προς σχολιασμό…

«Κοινωνική πολιτική»

Η έρευνα του ΙΟΒΕ συνοδεύεται από εκκλήσεις προς την κυβέρνηση να λάβει όλα
εκείνα τα μέτρα που απαιτούνται για τη «σύλληψη» της παραοικονομίας. Να τη
«συλλάβουν»; Δεν είμαστε με τα καλά μας. Να την αφήσουν εκεί που είναι. Διότι
αν δεν υπήρχε αυτή η δραστηριότητα θα γέμιζε ο τόπος άστεγους και
πεινασμένους. Με την παραοικονομία μειώνονται αυτά τα φαινόμενα και δίνουν τη
δυνατότητα στην κυβέρνηση να αμφισβητεί τα στοιχεία για τα ποσοστά των πολιτών
που ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας. Κατά μία έννοια και η ανοχή απέναντι
στην παραοικονομία συνιστά κοινωνική πολιτική!