ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Η αρπαγή των πτωμάτων

Ώστε διαπράχθηκαν πράγματι εγκλήματα από Σέρβους στο Κόσοβο; Και δεν
πρόκειται για προπαγάνδα των Μουσουλμάνων; Ούτε για παραπληροφόρηση του ΝΑΤΟ;

Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς: ο πρώην γιουγκοσλάβος ηγέτης σχεδίασε με λεπτομέρειες τη συγκάλυψη των εγκλημάτων του (το σκίτσο από τη «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς)

«Φέρτε μας τα πτώματα!». Αυτό το σύνθημα επαναλαμβάνουν μονότονα τα τελευταία
χρόνια όσοι αμφισβητούν κάθε σερβική ακρότητα, κάθε έγκλημα του Μιλόσεβιτς που
έχει καταγγελθεί στην Κροατία, τη Βοσνία ή το Κόσοβο. Οι βομβαρδισμοί του
Σαράγεβο; Μύθος. Η σφαγή της Σρεμπρένιτσα; Κατασκευασμένη. Οι μαζικοί τάφοι
στο Κόσοβο; Ανύπαρκτοι. Μόλις 4.000 πτώματα βρέθηκαν, κι αυτά άγνωστης
προέλευσης και εθνικότητας. Γι’ αυτούς έγινε λοιπόν ο πόλεμος; Για μια χούφτα
Μουσουλμάνους, φανατικούς προφανώς, θέλουν να παραπέμψουν στο Διεθνές
Δικαστήριο τον Μιλόσεβιτς, τον μόνο ηγέτη που τόλμησε να τα βάλει με τον
ιμπεριαλισμό;

Τα στοιχεία που φέρνει τις τελευταίες εβδομάδες στην επιφάνεια το σερβικό
υπουργείο Εσωτερικών αποτελούν μια πρώτη απάντηση, καθώς αρχίζουν να ρίχνουν
φως στο μυστήριο της εξαφάνισης χιλιάδων Αλβανών του Κοσόβου. Οι περισσότερες
από τις εξαφανίσεις αυτές χρονολογούνται από τα τέλη του Μαρτίου του 1999.
Λίγες ημέρες νωρίτερα, είχε πραγματοποιηθεί μια μυστική σύσκεψη στο γραφείο
του Μιλόσεβιτς, στο Βελιγράδι. Στη σύσκεψη εκείνη, ο τότε ηγέτης της
Γιουγκοσλαβίας έδωσε εντολή στον υπουργό Εσωτερικών Βλάικο Στοϊλίκοβιτς να
εξαφανίσει κάθε απόδειξη εγκλημάτων πολέμου στο Κόσοβο. Άρχισε τότε μια
μακάβρια επιχείρηση: δίπλα στα αποσπάσματα θανάτου που όργωναν το Κόσοβο
υπήρχαν και οι αρμόδιοι για την αρπαγή των πτωμάτων.

Στις 6 Απριλίου 1999 ανασύρθηκε από τον Δούναβη ένα φορτηγό ψυγείο με δεκάδες
πτώματα δολοφονημένων Αλβανών, κυρίως ηλικιωμένων, γυναικών και παιδιών. Άλλα
ήταν ντυμένα, άλλα γυμνά. Μόλις έγινε γνωστή η είδηση, κάποιος υψηλά ιστάμενος
διέταξε την εξαφάνιση των ενοχοποιητικών τεκμηρίων. Ορισμένα κάηκαν στους
κλιβάνους των ορυχείων της Τρέπτσα. Άλλα θάφτηκαν σε μαζικούς τάφους πολλά
χιλιόμετρα μακριά, οι οποίοι αποκαλύφθηκαν μόλις την περασμένη εβδομάδα.
Ανάλογες επιχειρήσεις έγιναν και για τα θύματα άλλων σφαγών, όπως η επιδρομή
της σερβικής αστυνομίας σε μια πιτσαρία της πόλης Σουχαρέκα, στις 26 Μαρτίου
1999. Ή η περικύκλωση ενός τζαμιού στο χωριό Κιρέζ, όπου χωρίστηκαν τα παιδιά
από τους ενηλίκους, για να εξαφανιστούν στη συνέχεια και οι δύο ομάδες.
Φορτηγά γυρνούσαν από πόλη σε πόλη, αφήνοντας λίγα πτώματα εδώ, λίγα πιο πέρα.
Πώς να εντοπιστούν οι ένοχοι; Πώς να αποδειχθούν οι δολοφονίες;

Αυτές οι αποκαλύψεις δεν γίνονται για την Κάρλα ντελ Πόντε. Αυτές οι ώρες δεν
ανήκουν στους ανθρώπους που βομβάρδισαν έναν ολόκληρο λαό για να τον
τιμωρήσουν για τον τύραννο που τόσα χρόνια ανέχθηκε. Η διαλεύκανση των
εγκλημάτων του Μιλόσεβιτς και των συνεργατών του αποτελεί καταρχήν χρέος προς
τις οικογένειες των θυμάτων. Συνιστά όμως και απαραίτητη προϋπόθεση για την
«αποναζιστοποίηση» του σερβικού λαού. Ενός λαού που, σύμφωνα με τις
δημοσκοπήσεις, εξακολουθεί να θεωρεί μεγαλύτερο εθνικό ήρωά του έναν αδίστακτο
δολοφόνο: τον Ράτκο Μλάντιτς.