ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τα κάγκελα δεν ανθίζουν

“Όπου ακούς τάξη, ανθρώπινο κρέας μυρίζει”

Οδ. Ελύτης

“Τάξη” όπως κι αν την λένε σε κάθε εποχή: αξιοποίηση, εκσυγχρονισμό, ανα…
κατα… δια… κάτι.

Το δικό μου “φλας” ανάβει έντονα στη λέξη “αξιοποίηση”. Στο άκουσμά της βλέπω
μπροστά μου άξεστους εργολάβους να δίνουν εντολές σε ανίδεους οδηγούς
μπουλντόζας. Που ονειρεύονται τον κόσμο “τακτοποιημένο” και απολύτως επίπεδο
κάτω από την ακαταμάχητη πειθώ των τεράστιων μηχανημάτων τους. Βλέπω
ανυπεράσπιστα δέντρα να τρέμουν λίγα λεπτά πριν γίνουν βορά της τεράστιας
δαγκάνας. Βλέπω τη φαντασία και τη χαρά να στριμώχνονται σε κουτάκια, με
ομοιόμορφες μπλε ετικέτες απέξω. Και, το χειρότερο, βλέπω τα παιδιά του
μέλλοντός μας “γιαπάκια” προγραμματισμένα σε PC. Χωρίς εξάρσεις, χωρίς
εκπλήξεις, χωρίς μεγάλες διαφορές ­ ασορτί με τον στόχο της εποχής, την
παγκοσμιοποίηση.

Πλάι στο σπίτι που ζω (χωρίς να το κατέχω), στο Άλσος του Λογγίνου, ήταν ένα
αυθαίρετο εγκαταλελειμμένο ­ εστία βρωμιάς αλλά και καταφύγιο, τελευταία, για
δύο άστεγους κι ένα σκυλί. Η μπουλντόζα, που εμφανίστηκε ένα πρωί, δεν
συγκινήθηκε καθόλου από το θλιμμένο βλέμμα του σκύλου που παρακολουθούσε
σιωπηλός το σπίτι του να γκρεμίζεται. Δεν συγκινήθηκε ούτε από την 50χρονη
λεμονιά, ούτε από την ελιά των 20 χρόνων που σώθηκαν μόνον χάρις στην
αποφασιστικότητα που δείξαμε κάποιοι γείτονες.

Κι ύστερα, θα περίμενε κανείς να φυτευτούν ­ στον χώρο που άνοιξε, στην άκρη
του άλσους ­ δέντρα. Να μπει κανένα παγκάκι, να μείνει το χώμα για να απορροφά
το νερό της βροχής. Φαίνεται, όμως, ότι τα σχέδια, στον Δήμο του κάγκελου,
είναι άλλα. Κάτι μεταξύ δρόμου και πεζόδρομου ­ δηλαδή, ενός ακόμη
τσιμεντωμένου πάρκινγκ. Ίσως βάλουν και κάγκελα γύρω ­ μπορεί να μην ανθίζουν,
αλλά …βάζουν τάξη.