ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Το πράσινο βραβείο

Γυαλίζουν στον ξεσκονισμένο ήλιο τα πρόσωπα των μεταναστών στις ουρές. Στη
Μαιζώνος, περιοχή όπου διαμένουν κατά προτίμηση (τι προτίμηση και αυτή)
στήθηκαν πριν χαράξει. Στην οδό του Γάλλου στρατάρχη, που διατηρεί το άλφα
γιώτα του ονόματός του και την ελληνοποιημένη κλίση του (ο Μαιζών, του
Μαιζώνος) επειδή πολύ πολέμησε τον Ιμπραήμ, άλλο είδος φιλελλήνων μυρμηγκιάζει
σήμερα. Φίλοι κι αυτοί της Ελλάδας, ήπιαν το νερό της, πάτησαν το χώμα της και
την άσφαλτό της, τη χτίζουν και την καθαρίζουν σε κάθε της επιφάνεια,
φροντίζουν τα παιδιά και τις γιαγιάδες της, τα τζάμια των αυτοκινήτων και των
θερμοκηπίων της, τα παρκέ και τα μωσαϊκά της. Δεν είναι όποιοι κι όποιοι,
είναι οι εκλεκτοί. Αυτοί που κατάφεραν να περάσουν αρτιμελείς τα σύνορα,
στεριές και θάλασσες, βουνά και ποτάμια. Δεν έπεσαν σε χαράδρες, δεν πνίγηκαν
σε τρικυμίες, δεν τους πήρε το ποτάμι. Κι ύστερα επέζησαν για έναν ολόκληρο
χρόνο, έστω κι αν επισήμως δεν είχαν έρθει καν. Δούλεψαν, έμαθαν ελληνικά,
έστειλαν τα παιδιά τους στα σχολεία που, ίσως, χωρίς αυτά, θα έμεναν άδεια.
Άντεξαν, πέρασαν το τεστ, είναι ποιοτικά ανώτεροι, με την εγγύηση της
ταλαιπωρίας. Τους αξίζει μια πράσινη κάρτα, αν πετύχουν και στις
γραφειοκρατικές εξετάσεις. Στην οδό Μαιζώνος και στην οδό Ψαρών, των ενδόξων,
για να μεθέξουν της ημετέρας παιδείας, δηλαδή να τους παιδέψουμε λιγάκι ακόμα
πριν δώσουμε τη χάρη. Κόπηκε και το ρεύμα στα γραφεία που περίμεναν. Το
ηλεκτρικό ρεύμα, όχι το μεταναστευτικό. Αλίμονο δα, αν δεν κοβόταν εκεί το
ρεύμα, πού θα κοβόταν; Κανονικά θα έπρεπε με λάμπες πετρελαίου να γίνει η
δουλειά, για εξάσκηση. Αλλά χαλάλι.