ΔΡΟΜΟΙ

Αγαπητέ μου γιατρέ…

… «Είμαι στα τριάντα μου και οι προοπτικές της καριέρας μου έχουν σχεδόν
καταστραφεί από κάτι που θα μπορούσατε να το θεωρήσετε ένα ασήμαντο πρόβλημα:
το κοκκίνισμα. Καταστρέφει τη ζωή μου και την αυτοπεποίθησή μου, όποτε συναντώ
ανθρώπους. Έχω ακούσει πως γίνεται μια εγχείρηση και πως ύστερα από αυτήν
σταματάει πια κανείς να κοκκινίζει. Μήπως μπορείτε να μου δώσετε περισσότερες
πληροφορίες;»

Ο γιατρός…

… της εφημερίδας «Ντέιλι Τέλεγκραφ» απαντά: «Το κοκκίνισμα του προσώπου και
ο φόβος μήπως κοκκινίσει κανείς (ερυθροφοβία) μπορεί να έχουν ιδιαίτερα
ενοχλητικές συνέπειες. Η λύση βρίσκεται στην ενδοσκοπική θωρακική
συμπαθητικοτομή, μια χειρουργική επέμβαση 20 λεπτών με ολική αναισθησία. Με
αυτή την επέμβαση αποκόπτεται η συμπαθητική νευρική αλυσίδα η οποία ευθύνεται
για το ανακλαστικό του κοκκινίσματος. Σε ποσοστό 97% οι ασθενείς που
χειρουργήθηκαν δεν ξανακοκκίνισαν ποτέ πια στη ζωή τους. Τα αποτελέσματα είναι
άμεσα και σε μια δυο μέρες οι χειρουργημένοι μπορούν να επιστρέψουν στη
δουλειά τους. Σε ποσοστό 85% οι ασθενείς δηλώνουν πλήρως ικανοποιημένοι από το
αποτέλεσμα».

Το κοκκίνισμα…

… είναι ασθένεια, βγάζουμε το συμπέρασμα. Και μάλιστα σοβαρή για την
κοινωνία μας. Ο Βέρθερος δεν θα μπορούσε να κάνει σε αυτήν καριέρα. Ούτε
βέβαια η Λίζα του Ντοστογιέφσκι, που παρά το επάγγελμά της μπορούσε ακόμη να
κοκκινίζει. Το ψυχαναλυτικό ανάκλιντρο του Φρόυντ δεν θα έφτανε για να τους
θεραπεύσει. Θα έπρεπε να ξαπλώσουν στο χειρουργικό κρεβάτι. Αυτά για όσους
κοκκινίζουν. Γιατί, οι άλλοι, οι πολλοί, αυτοί που δεν κοκκινίζουν,
εξακολουθούν τη ζωή τους χωρίς κανένα πρόβλημα. Κάνουν καριέρα. Σε ποιο
επάγγελμα, δεν έχει ιδιαίτερη σημασία. Αρκεί να μην κοκκινίζουν, αυτό είναι το
σπουδαίο. Όμως, πώς να μην κοκκινίζει κανείς σήμερα με τόσα που βλέπει μπροστά
του; Παρεκτός και αν έχει αυτό το «χάρισμα». Τότε μπορεί να διακριθεί σε όλα:
από την πολιτική μέχρι τις επιχειρήσεις. Είναι ένα χάρισμα σχεδόν κολλητικό. Ο
«ανερυθρίαστος» μπορεί και το μεταδίδει στους κοντινούς του, που σιγά – σιγά
γίνονται ίσοι και όμοιοι με αυτόν. Θέλει πολλή τέχνη για να μπορεί κανείς να
ψηφίζει ανερυθρίαστα έναν πονηρό πολιτικό ή να γλείφει από την κορυφή έως τα
νύχια ένα αδίστακτο αφεντικό.

Οι περισσότεροι…

… είμαστε σήμερα λίγο πολύ «χειρουργημένοι». Όταν δεν γλείφουμε κώλους, τους
σκουπίζουμε. Γίναμε έτσι μαθαίνοντας να ζούμε σε μια κουλτούρα όπου το
κοκκίνισμα δεν έχει θέση. Μάθαμε να συγκρατούμε την οργή μας πίσω από ένα
χαμόγελο, να κρύβουμε την περιφρόνησή μας πίσω από μια μάσκα θαυμασμού, να
στύβουμε το κεφάλι για να προσφέρουμε ιδέες σε άλλους που βγάζουν από αυτές
μονάχα κέρδη ­ οι όποιες ζημιές είναι καταδικές μας. Στρώνουμε για άλλους το
σερβίτσιο και βολευόμαστε με τα ψίχουλα που πέφτουν από το τραπέζι. Είμαστε
μαζί οι Αγγλίδες παραμάνες, οι μαύροι δούλοι και οι Φιλιππινέζες ­ πού να βρει
κανείς γνήσιους ευνούχους τη σήμερον ημέρα;