ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Μπλαιρ, όπως Χαταμί

Για άλλη μια φορά, ο Εκόνομιστ τα είπε όλα: ψηφίζουμε Μπλαιρ, γράφει στο
τελευταίο του τεύχος, επειδή είναι ο μόνος αξιόπιστος συντηρητικός που
διατίθεται αυτήν τη στιγμή.

Ο θριαμβευτής: ο Τόνυ Μπλαιρ κατατρόπωσε ακόμη και τις τρελές αγελάδες (σκίτσο από τον «Σπεκτέιτορ»)

Όταν το Εργατικό Κόμμα ανέλαβε την εξουσία, το 1997, η Βρετανία είχε τον
υψηλότερο δείκτη παιδικής φτώχειας σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση και έναν από
τους υψηλότερους στον βιομηχανικό κόσμο. Τέσσερα εκατομμύρια παιδιά, δηλαδή
ένα στα τρία, μεγάλωναν σε σπιτικά που κέρδιζαν λιγότερο από το μισό του
κατώτατου μισθού. Στη χώρα αυτή ζούσε το ένα τρίτο των πιο φτωχών παιδιών της
Ευρωπαϊκής Ένωσης. «Αν δεν βελτιώσουμε το επίπεδο διαβίωσης των πιο φτωχών
Βρετανών», είχε πει τότε ο Τόνυ Μπλαιρ, «η κυβέρνησή μας θα έχει αποτύχει».

Δύο χρόνια αργότερα, τα φτωχά παιδιά της Βρετανίας ήταν κατά 100.000
περισσότερα. Ο πρωθυπουργός υποσχέθηκε τότε ότι θα λύσει το πρόβλημα της
παιδικής φτώχειας μέσα στην επόμενη… εικοσαετία. Και είναι αλήθεια ότι κάτι
άρχισε να γίνεται. Σύμφωνα με στοιχεία της Οργάνωσης κατά της Παιδικής
Φτώχειας, οι συνθήκες διαβίωσης 1,2 έως 1,5 εκατομμυρίου παιδιών έχουν
βελτιωθεί αισθητά. Άλλα 2,4 εκατομμύρια παιδιά, όμως, ζουν κάτω από το όριο
της φτώχειας και τους λείπουν δύο βασικά πράγματα: ένα αδιάβροχο κι ένα
ζευγάρι παπούτσια στο νούμερό τους. Ταυτόχρονα, η Βρετανία έχει τις
περισσότερες εφηβικές εγκυμοσύνες στην Ευρώπη, με τους περισσότερους από τους
νεαρούς γονείς να προέρχονται από τα κατώτερα κοινωνικοοικονομικά στρώματα.

Για την επίλυση αυτών των προβλημάτων, η κυβέρνηση Μπλαιρ παραπέμπει στη
δεύτερη θητεία της. Αυτό είναι και το κυριότερο επιχείρημα που προβάλλουν δύο
φιλοκυβερνητικοί πολιτικοί συντάκτες, η Πόλλυ Τόυνμπη και ο Ντέηβιντ Γουόκερ,
στο βιβλίο τους «Πήγαν τα πράγματα καλύτερα;» (εκδ. Penguin). Οι συγγραφείς
βεβαιώνουν ότι η κυβέρνηση αυτή ήταν πολύ απασχολημένη, αν και δυσκολεύονται
να ανακαλύψουν θεαματικές αλλαγές σε τομείς όπως η υγεία, η εκπαίδευση ή η
ποιότητα των δημοσίων υπηρεσιών. Χρησιμοποιούν όμως μια μαγική λέξη: «ακόμη».
Η κυβέρνηση δεν έχει να παρουσιάσει «ακόμη» σημαντικές επιτυχίες. Έχει ρίξει
τους σπόρους των μεταρρυθμίσεων, αλλά δεν έχει «ακόμη» θερίσει.

Οι Εργατικοί δεν αντιμετώπιζαν άλλωστε καμιά σοβαρή πίεση. Στις μεθαυριανές
εκλογές θα επικρατήσουν με άνεση. Πρώτον, επειδή δεν έχουν αντίπαλο. Δεύτερον,
επειδή ο Τόνυ Μπλαιρ έχει καταφέρει να κατακτήσει τα μέσα ενημέρωσης και να
υπνωτίσει τους Βρετανούς. Από την άποψη αυτή, πολλοί τον συγκρίνουν με τον
Μπερλουσκόνι. Μια πιο επιτυχής παρομοίωση, τηρουμένων των αναλογιών φυσικά, θα
ήταν με τον ηγέτη της χώρας όπου διεξάγονται εκλογές μια μέρα μετά τη
Βρετανία: τον Μοχάμαντ Χαταμί. Ο ιρανός πρόεδρος, όπως και ο βρετανός
πρωθυπουργός, θα επανεκλεγούν αυτή την εβδομάδα παρόλο που περιφρόνησαν τους
ψηφοφόρους τους και άφησαν αναξιοποίητη την πλειοψηφία που τους χάρισαν.
Άραγε, και ο κ. Σημίτης στο ίδιο μοντέλο να επενδύει;