ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Το τίλιο που με πλήγωσε…

Ήταν η πιο συναρπαστική, η πιο «γελοία» και, ταυτόχρονα, η πιο οδυνηρή
ανακάλυψη: το τίλιο είναι δέντρο! Κι εγώ η φτωχή έζησα όλη τη μέχρι σήμερα ζωή
μου πιστεύοντας πως το τίλιο είναι θάμνος ­ σαν το χαμομήλι ή το φασκόμηλο…
Και θα μπορούσα να ζήσω και την υπόλοιπη, χωρίς κανείς να με κατηγορήσει γι’
αυτό…

Έμεινα με το στόμα ανοιχτό να κοιτώ αυτό το δέντρο, να περιεργάζομαι τον κορμό
και τα φύλλα του, σαν να είχε μόλις πέσει από κάποιον άλλο πλανήτη… Εγώ
ήμουν το «ούφο» ­ το ξέρω… Εγώ, που κινούμαι με άνεση μέσα στην πόλη,
αναγνωρίζω εξαρτήματα του υπολογιστή ή της μηχανής μου, περνιέμαι για «ξύπνια»
μερικές φορές, αγοράζω το τίλιο σε ματσάκια ή κουτάκια, το έχω στην κουζίνα
μου, αλλά δεν θα αναγνώριζα ποτέ την εικόνα του στη φύση… Αυτή η καινούργια
­ «άχρηστη» ή «αυτονόητη», για ορισμένους ­ γνώση, παραλίγο να μην έφτανε ποτέ
σε μένα. Χωρίς ­ εμφανείς τουλάχιστον ­ επιπτώσεις. Εκεί, απέναντι σ’ αυτό το
δέντρο ένιωσα την απόλυτη γελοιότητα. Με ενόχλησε απερίγραπτα η άγνοιά μου.
Υπάρχουν πολλές γνώσεις που δεν έχω, όμως η έλλειψη αυτής της «άσκοπης» ή
διόλου «αξιόλογης» γνώσης, που, πιθανότατα, δεν μπορεί να φέρει απτά κέρδη,
πόνεσε πολύ…

Πόνεσε όσο πονάει το νόημα μιας λέξης, τη στιγμή που το νιώθεις να σε
χαρακτηρίζει: «αλλοτρίωση». Αυτή η λέξη, που διαβάζαμε στα δοκίμια του
Παπανούτσου πριν από χρόνια και την επαναλαμβάναμε, επιχειρηματολογώντας, στις
εκθέσεις μας στο σχολείο, εκεί, απέναντι από ένα δέντρο, αποκαλύπτει τη
σημασία της. Άμεσα και οδυνηρά, χωρίς καλλωπιστικά στοιχεία και βαθυστόχαστες
γειτονικές φράσεις. Εκεί, απέναντι από ένα δέντρο, νιώθεις τι σημαίνει η
απόσταση από τη φύση, η εχθρότητα της ζωής στην πόλη, η εχθρότητα, τελικά,
απέναντι στη δική μας φύση, στα συναισθήματα και τις αισθήσεις μας. Έτυχε να
είναι το τίλιο… Θα μπορούσε να είναι οποιοδήποτε άλλο δέντρο, ένα ζώο, η
εικόνα μιας ακρογιαλιάς ή η θέα ενός πουλιού. Οτιδήποτε «μικρό και ασήμαντο»
που μπορεί να εξηγήσει τη μοναξιά και τους φόβους μας, σε μια στιγμή…