Στα χέρια της Δικαιοσύνης η ζωή του μικρού Γιωργάκη

«Η χώρα μου αυτοαποκαλείται πηγή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Και η δική σας
είναι η γενέτειρα της Δημοκρατίας. Όμως, μεταξύ των δύο αυτών χωρών, ένα μικρό
παιδί μεγαλώνει χωρίς μητέρα και παλεύει με τη δικαιοσύνη».

Ο δίχρονος Γιώργος. «Τον κρατούν φυλακισμένο στην Ελλάδα», καταγγέλλει η Γαλλίδα μητέρα του. Για την τύχη του θα αποφασίσει η Δικαιοσύνη

Ήταν ένα διαζύγιο όπως χιλιάδες άλλα. Κατέληξε όμως σε μακροχρόνιο δικαστικό
αγώνα. Και στη μέση, ένα αγοράκι δύο ετών. Η υπόλοιπη ζωή του θα κριθεί από τη
δικαστική απόφαση.

Στα χέρια της Δικαιοσύνης βρίσκεται πλέον η ζωή του μικρού Γιώργου
Ματθαιακάκη. Μια δικαστική απόφαση θα κρίνει αν το μικρό αγόρι θα μείνει με
τον πατέρα του Χαράλαμπο ή με τη Γαλλίδα μητέρα του Σοφί Γκερ, η οποία
καταγγέλλει πως «κρατούν το παιδί φυλακισμένο μακριά της».

Όλα ξεκίνησαν πριν από περίπου δύο χρόνια. Ήταν και οι δύο φοιτητές στην
Αγγλία. Ο Χάρης Ματθαιακάκης από το Ρέθυμνο της Κρήτης και η Σοφί Γκερ από τη
Γαλλία γνωρίστηκαν στο Πανεπιστήμιο και ερωτεύθηκαν. Από τη σχέση τους
γεννήθηκε ένα παιδί, ο μικρός Γιώργος.

Λίγο καιρό αργότερα παντρεύονται. Εκείνη βαπτίζεται χριστιανή ορθόδοξη και
κάνει προσπάθειες να μάθει τα ελληνικά. Αποφασίζουν να ζήσουν στη Γαλλία, στην
Εξενπροβένς. Εκεί θα «έστηναν» τη ζωή τους και μια επιχείρηση ηλεκτρονικών
μηχανημάτων. Η επιχείρηση θα ξεκινούσε τον Σεπτέμβριο και ο Χάρης έφυγε για
ένα σεμινάριο στο Σαν Φρανσίσκο των Ηνωμένων Πολιτειών.

Στο διάστημα που εκείνος έλειπε, η Σοφί έρχεται στην Ελλάδα. Φέρνει το παιδί
στους γονείς του άνδρα της και αρχίζουν τις ετοιμασίες για τη βάφτισή του. Στο
μεταξύ επιστρέφει και ο Χάρης από την Αμερική.

Στη διάρκεια των διακοπών τους στην Κρήτη και μετά τη βάφτιση του μικρού
Γιώργου, της ανακοινώνει πως θέλει να μείνουν μερικά χρόνια στην Αθήνα για να
συνεχίσει τις σπουδές του. «Αργότερα, όμως, άλλαξε γνώμη. Μου είπε πως ήταν
καλύτερα να μείνουμε στην Ελλάδα». Εκείνη το δέχθηκε. Δεν είχε κανέναν δικό
της εδώ, καλά καλά δεν ήξερε ούτε τα ελληνικά. Όμως θα συνήθιζε. Στην αρχή όλα
πήγαιναν καλά. «Ξαφνικά η συμπεριφορά του άλλαξε. Δεν ήταν πια ο ίδιος
άνθρωπος. Σ’ αυτό συνέβαλε όμως και η οικογένειά του. Οι γονείς του έμεναν
απέναντι από το δικό μας σπίτι», λέει η 25χρονη σήμερα Σοφί. Άρχισε να γίνεται
επιθετικός, τη χτυπούσε.

Η τελική ρήξη ήρθε τον Απρίλιο του 2000. «Ύστερα από έναν καβγά που είχαμε,
μου είπε να πάρω τα παιδί και να φύγω στη Γαλλία. Και όταν ξαναγυρίσεις, θα
μείνεις σε άλλο σπίτι», μου είπε. Την ίδια ημέρα, η Σοφί μαζεύει μερικά
πράγματα σε μια βαλίτσα και φεύγει για τη Γαλλία.

Το εισιτήριο όμως ήταν μετ’ επιστροφής. Ήθελε να επιστρέψει, να καλυτερεύσουν
τα πράγματα μεταξύ τους και να ζήσουν μαζί με το παιδί τους. Ήδη από τη
Γαλλία, όπου βρισκόταν, νοίκιασε ένα σπίτι στη Νέα Σμύρνη. Εκείνος όμως την
απειλούσε ότι θα της πάρει το παιδί. «Κάθε φορά που μιλούσαμε στο τηλέφωνο,
επαναλάμβανε ότι θα έπαιρνε το παιδί μακριά μου. Αποφάσισα να απευθυνθώ στη
γαλλική δικαιοσύνη. Και κατάφερα να εξασφαλίσω την προσωρινή επιμέλεια του
γιου μου».

Στο διάστημα αυτό, καταθέτει και αίτηση διαζυγίου. Ο Χάρης καλείται να
παραστεί στο δικαστήριο. Φθάνει στη Γαλλία και της ζητεί να το ξανασκεφθούν.
«Με έκανε να πιστέψω ότι θα ξαναρχίζαμε από την αρχή». Μέσα σε μία ημέρα
άλλαξε ξανά γνώμη. Οργισμένος τής δήλωσε ότι θα έρθει η στιγμή που θα πάρει το
παιδί και θα το κάνει να την ξεχάσει. Μερικούς μήνες μετά, τον Ιούνιο του
2000, την επισκέπτεται ξανά στη Γαλλία. Δείχνει μετανοημένος. Ακόμη και αν τα
πράγματα δεν καλυτέρευαν στη σχέση τους, θα αναλάμβανε εκείνη την επιμέλεια
του γιου τους. Μένει αρκετό καιρό στη Γαλλία. Νοικιάζει μάλιστα και ένα σπίτι,
κοντά στο δικό της, στην πόλη Vallauris.

Το πρωί της 7ης Ιουλίου 2000, η Σοφί φεύγει όπως κάθε ημέρα για τη δουλειά.
Εκείνος της είπε ότι θα έπαιρνε το αυτοκίνητο για να κάνει μια βόλτα με τον
μικρό. Θα περνούσαν να την πάρουν το μεσημέρι. Όταν όμως ήρθε το μεσημέρι,
τόσο ο ίδιος όσο και το παιδί ήταν άφαντοι. «Πήρε τον γιο μας και έφυγε για
την Ελλάδα. Και από τότε τον κρατάει σαν φυλακισμένο μακριά από εμένα». Έκανε
πολλές προσπάθειες να μιλήσει μαζί του, αλλά δεν τα κατάφερνε. Η μητέρα του τη
διαβεβαίωνε ότι το παιδί το πήρε μόνο για λίγες ημέρες. Μία από τις πολλές
φορές που τηλεφώνησε, απάντησε ο Χάρης. «Δεν θα ξαναδείς το παιδί σου», της
είπε. «Κατάλαβα ότι δεν θα με άφηναν να ξαναδώ τον μικρό μου γιο. Όμως αν
έφευγα αμέσως για την Ελλάδα θα έχανα τη δουλειά μου και την επιμέλεια του
παιδιού».

Από εκείνο το μεσημέρι μέχρι σήμερα, η Σοφί Γκερ έχει δει τον γιο της μόνο δύο
φορές, όταν εκείνη ήρθε στην Ελλάδα στο τέλος Ιουλίου του 2000. «Στεκόμουν
μπροστά στο ίδιο μου το παιδί, όμως σχεδόν δεν με αναγνώριζε. Ούτε μπορούσε να
καταλάβει τι του έλεγα. Δεν του έμαθαν γαλλικά. Σκέφθηκα να μείνω για πάντα
στην Ελλάδα, να μην ξαναφύγω. Αλλά δεν είχα άλλη επιλογή. Ήξερα πως έπρεπε να
κάνω υπομονή για όσο καιρό χρειαστεί. Έτσι ξυπνάω κάθε πρωί και πηγαίνω στη
δουλειά. Επιβιώνω μέχρι να έρθει η στιγμή που θα ξαναπάρω στην αγκαλιά μου τον
γιο μου», λέει στα «ΝΕΑ» η 25χρονη Σοφί.

Εδώ και μερικούς μήνες, τα ελληνικά δικαστήρια δικαίωσαν τη Σοφί Γκερ. Μετά
την αίτηση ασφαλιστικών μέτρων που κατέθεσε με βάση τη Σύμβαση της Χάγης,
αποφασίστηκε να επιστρέψει το παιδί στον τόπο της κύριας κατοικίας του, στη
Γαλλία.

Όμως, ο Χ. Ματθαιακάκης έχει καταθέσει αίτηση αναστολής στην εκτέλεση της
απόφασης, μέχρι να εκδικαστεί η έφεση την οποία άσκησε. Μιλώντας στα «ΝΕΑ», ο
κ. Ματθαιακάκης ανέφερε πως «ποτέ δεν της απαγόρευσα να δει το παιδί. Μπορεί
να το δει όποτε θέλει. Εκείνη όμως δεν έχει προσπαθήσει να το κάνει, αν και
έχει περισσότερο από έξι μήνες να δει τον Γιώργο. Ακόμα και όταν εγώ
προσπάθησα να τη βρω στο τηλέφωνο για τα εμβόλια του μικρού, δεν θέλησε να μου
μιλήσει ». Ο ίδιος, πάντως, δεν θέλησε να μιλήσει παραπάνω για την υπόθεση.
«Θα περιμένω την τελική απόφαση του δικαστηρίου. Είναι μια υπόθεση που θα
καθορίσει τη ζωή ενός μικρού παιδιού».