ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Πού είναι τα κοινωνικά κριτήρια;

Η πρώτη αντίδραση ήταν έκπληξη. Αμέσως μετά το μυαλό άρχισε να γυρίζει για να
σκεφτώ ποιος θα μπορούσε να μου «λύσει» το πρόβλημα. Το τρίτο στάδιο ήταν η
οργή. Και η απογοήτευση. Όλα αυτά, όταν συνειδητοποίησα πως για να εγγραφεί το
παιδί μου στο ολοήμερο νηπιαγωγείο της γειτονιάς μου ανάμεσα στα άλλα ­
δικαιολογημένα ­ δικαιολογητικά, πρέπει να προσκομίσω και αντίγραφο της
φορολογικής μου δήλωσης: Για να αποδείξω, αφενός ότι δουλεύω και εγώ και ο
πατέρας του και αφετέρου για να γίνει επιλογή των παιδιών που θα εγγραφούν
τελικά «με κοινωνικά κριτήρια». Κι αν από τη δήλωση θεωρηθώ «υψηλού
εισοδήματος» τότε πάει χαράμι η μετακόμιση που έγινε αποκλειστικά και μόνο για
να είμαστε κοντά στο σχολείο για το παιδί και τζάμπα έσπαγα το κεφάλι μου για
να απαντήσω στο δίλημμα «ιδιωτικό ή δημόσιο».

Όλα αυτά επειδή το κράτος, που δεν είναι συνεπές στις υποχρεώσεις του απέναντί
μου, αποφάσισε για μένα: Μπορεί κυρία μου να δουλεύεις κάθε μέρα όλη μέρα,
μπορεί να μην προλαβαίνεις να δεις αυτά τα παιδιά, μπορεί να κάνεις ειλικρινή
φορολογική δήλωση, αλλά θα τιμωρηθείς κιόλας, είναι η λογική. Διότι αν υπήρχε
συνέπεια απέναντί μου (και απέναντι σε όλους όσοι αντιμετωπίζουν τέτοια και
ανάλογα προβλήματα) δεν θα υπήρχε θέμα. Φυσικά θα υπήρχαν θέσεις στα ολοήμερα
νηπιαγωγεία, φυσικά δεν θα ξεφύτρωναν διάφορα αμφιβόλου αξίας «σχολεία» που το
μόνο που ουσιαστικά προσφέρουν στα ακατάλληλα κτίρια – κουτιά που στεγάζονται
είναι φύλαξη μερικές ώρες παραπάνω και πληρώνονται πολύ ακριβά μάλιστα, φυσικά
δεν θα αποκλείονταν από ολοήμερα σχολεία, παιδικούς σταθμούς και νηπιαγωγεία
οι μη εργαζόμενες μητέρες. Γιατί αν εγώ κουτσά – στραβά, με αλχημείες και με
έναν ήρωα – σύζυγο τα καταφέρνω, εκείνες καμιά προοπτική δεν έχουν να
δουλέψουν και η απόκτηση περισσοτέρων τού ενός ή των δύο παιδιών δεν μπορεί να
είναι παρά «τρέλα».