ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Κουβαδάκια θαλάσσης

«Κουβαδάκια θαλάσσης», ήταν γραμμένο με γράμματα τεράστια, κίτρινα,
λουλουδισμένα πάνω από τα ράφια του σουπερμάρκετ, κι από κάτω συνολάκια
εργαλείων χτισίματος στην άμμο, σε διάφορους συνδυασμούς, με τσουγκράνες και
φορμάκια, λαχταριστά στη σειρά. Πλησίασα χωρίς να διστάσω, με το βήμα που μας
δίνει η σιγουριά όταν κάτι το χρειαζόμαστε οπωσδήποτε, και θα το αγοράσουμε,
δεν το χαζεύουμε για πλάκα. Οπωσδήποτε χρειάζομαι κουβαδάκια για την άμμο,
βλέπω κιόλας τα προσωπάκια των παιδιών μου να φωτίζονται από χαρά, μόλις τα
βγάλουν από τη σακούλα, βλέπω τα μικρά τους ποδαράκια να βουλιάζουν ανάλαφρα
στην άμμο και πλημμυρίζω ευτυχία προκαταβολικά. Τι να πρωτοδιαλέξω,
αναρωτιέμαι ξελιγωμένη, κι απλώνω κιόλας το χέρι στο εκτυφλωτικό πλαστικό,
όταν μια φωνή άχαρη, άηχη, πίσω απ’ τη συνείδηση, σχεδόν πίσω απο την πλάτη,
με κρατά: «Τι πας να ψωνίσεις, τρελάθηκες; Ο γιος σου δίνει Πανελλήνιες,
ξεχνάς πόσα πολλά χρόνια έχει να παίξει με κουβαδάκι; Από τώρα έπαθες
Αλτσχάιμερ;». Κατεβάζω το χέρι κι απομακρύνομαι γρήγορα, γιατί η φωνή έχει
δίκιο. Ξεχάστηκα, ξυριστικές μηχανές μιας χρήσεως είχα έρθει να βρω, για το
αγοράκι που θα έπαιρνε τα κουβαδάκια. Πώς συρρικνώθηκε έτσι ο χρόνος ξαφνικά;
Τι έπαθα; Μήπως σαν όλους τους γονείς, δεν θέλω να δεχτώ πως μεγαλώνουν τα
παιδιά μου; Ή μήπως έρχεται να με παρηγορήσει η ανάμνηση της ξεγνοιασιάς, για
την πίεση που πρέπει πρώτη εγώ να ασκώ επάνω τους, από τη στιγμή που
ξημερώνει, μέχρι να γείρει η μέρα. Παίξαμε με κουβαδάκια κάποτε. Φανταστήκαμε
τα παιδιά μας χαρούμενα, έτσι τα κάναμε, χωρίς να υπολογίσουμε πόσα άγχη θα
έπρεπε να τα φορτώσουμε στη συνέχεια.