ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Μέλισσα – μέλισσα… μέλι γλυκύτατο…

Δεν ξέρω αν το να περιγράφεις τα παθήματά σου, τα βιώματά σου, τις εμπειρίες
σου εξυπηρετεί τις ψυχοθεραπευτικές σου ανάγκες. Και δεν το ξέρω, γιατί
κάποιοι θα το υποστούν. Και αυτοί είναι οι αναγνώστες. Και μάλλον ανάμεσά τους
διακρίνονται οι ανθρωπότυποι εξαιτίας των οποίων εσύ «ψυχοθεραπεύεσαι»
γράφοντας. Επομένως, ποιο το αποτέλεσμα αν δεν μπορείς να εκφράσεις τον βαθμό
απέχθειας, για παράδειγμα, που σου προκαλούν οι οδηγοί ταξί, με τα άπλυτα
αυτοκίνητα, τα λεκιασμένα ρούχα και την επαγγελματική διαστροφή να μη δίνουν
ποτέ ρέστα; Η σκέψη ότι μπορεί κάποιος από αυτούς να σε διαβάσει και έτσι να
στενοχωρηθεί ως αναγνώστης σου σε φρενάρει.

Και τότε λες είναι προτιμότερο να γράψεις για πιο ανώδυνα, γιατί δεν μας
φταίνε οι άνθρωποι, αφού κι εμείς σε κάποιους έχουμε φταίξει. Έτσι, είπα να
κοιτάξω τα πράγματα από τη γλυκιά τους πλευρά. Τη μελένια τους, την
αρωματισμένη με θυμάρι και ρείκι. Στην αναζήτηση λοιπόν του αγνού θυμαρίσιου
μελιού. Από μελίσσια των νησιών, ανεμοδαρμένα, γι’ αυτό και πιο γευστικά. Σε
μια προσπάθεια, η εκλέπτυνση της γεύσης να δίνει νόημα στις φρυγανιές του
πρωινού και τα βραδινά αφεψήματα των υγιεινών προσανατολισμών. Όχι γιατί είμαι
κάποιας ηλικίας και προσέχω τη χοληστερίνη μου, αλλά επειδή μου αρέσει να
παραμυθιάζομαι με τις ευεργεσίες των φυσικών προϊόντων. Μάταια όμως προσπάθησα
να αποκτήσω το ελιξίριο της ανανέωσης. Οι μέλισσες δεν κάνουν μέλι. Οι
μελισσοπαραγωγοί, ο ένας μετά τον άλλον, μου έλεγαν το ίδιο πράγμα. Οι
βασίλισσες αρνούνται τις αναγκαίες συνευρέσεις με τους κηφήνες. Ε, αν το
έπαθαν και οι μέλισσες, αν η Φύση καλεί τα είδη της σε αποχή, σε ένδειξη
διαμαρτυρίας λόγω χαμηλής ποιότητας των προσφερομένων και επιβεβλημένων
υπηρεσιών, τότε να μη μας ξαφνιάζουν οι έρευνες και οι στατιστικές που
αμφισβητούν τις επιδόσεις των Ελλήνων ανδρών. Γιατί Φύση σημαίνει επιβίωση και
διαιώνιση. Και η φύση των μελισσών δεν εξαργυρώνει το ένστικτο της
αναπαραγωγής με τα υποκατάστατα του λάιφ στάιλ. Οι βασίλισσες στις κυψέλες
τους μένουν απτόητες. Και μέχρι να αλλάξουν γνώμη, εγώ θα μένω με κρεμασμένο
κουτάλι. Εκτός κι αν η γλυκιά ζωή υπάρχει και εκτός κοινωνιολογίας εντόμων.
Που και αυτό είναι αλήθεια.