ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Ανάπτυξη καθέτως

Προσπαθώ να βγάλω συμπέρασμα διαβάζοντας κάτω από τις γραμμές. «Εμείς θέλουμε
να αναδειχθεί οικονομικά η περιοχή», τι σημαίνει; Ότι οι οικοπεδούχοι
περιμένουν με το μυστρί στο χέρι, να χτίσουν ό,τι λάχει, όπως λάχει, ή
ελπίζουν σε σχέδια πόλεως που θα δημιουργήσουν οικόπεδα εκεί που δεν το
ήλπιζαν έως τώρα; Σε ποιο στάδιο αξιοποίησης βρίσκονται ακριβώς τα Μεσόγεια
και πόση θέληση, πόση πολιτική βούληση, όπως το λένε αυτό το σπάνιο πράγμα,
υπάρχει, να σταματήσει να απλώνεται η ασχήμια, που χαρούμενα βαδίζει εδώ και
δεκαετίες στα πρώην χωριά; Από το πρώην Λιόπεσι έως το Λαύριο; Αυτό το τρομερό
κοκτέιλ με τις μάντρες αυτοκινήτων και κάθε είδους σιδερικών, οι καλίμπρες που
συνδυάζονται με ταβέρνες, οι δήθεν χωριάτικοι φούρνοι σε απαστράπτοντα γυάλινα
μεγαθήρια, δίπλα σε πύργους πυραμιδοειδείς από βόθρους που εκτίθενται ο ένας
πάνω στον άλλον σαν τσιμεντένια ζιγκουράτ, όλα χωρίς πεζοδρόμια, χωρίς όρια
και σειρά, χωρίς τίποτα, θα καταλάβει το σύμπαν, θα συνεχίσει απτόητο να
καλύπτει το υπόλοιπο Αττικής ή υπάρχει περίπτωση να σωθεί κάτι, ακόμα και
τώρα; Χρειαζόταν φαίνεται η αξιοποίηση αυτή, να βγάλει ο καθένας ό,τι μπορούσε
από το οικοπεδάκι, το περιβολάκι, να αξιοποιηθεί το ελάχιστο ως το μέγιστο,
αλλά θα συνεχιστεί ως την πλήρη ασχημοποίηση ή θα εμφανιστεί με πολιτικό βάρος
η ανάγκη να σωθεί κάτι από ό,τι υπήρξαν τα Μεσόγεια, μια ανάμνηση έστω, ένα
δείγμα; Θα ξημερώσει κάτι καλύτερο για τα Μεσόγεια και για την Αθήνα, τώρα με
το αεροδρόμιο και τους Ολυμπιακούς, ή ο ανάποδος πύργος των βόθρων θα γίνει το
πιο πρωτότυπο σήμα κατατεθέν πόλης που θα λανσάρουμε για τον 21ο αιώνα;