Όπου δεν πίπτει (πολιτικός) λόγος…

«Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ», λέγεται, «δεν γίνεται με την αγιαστούρα». Γίνεται όμως
με γροθιές; Γιατί, κρίνοντας από την ειδησεογραφία των τελευταίων ημερών, όπου
δεν πίπτει λόγος, πίπτει ράβδος.

Το ξύλο είναι συχνό φαινόμενο στην Τουρκία, σπάνιο στην Αγγλία (ο Τζον Πρέσκοτ, πάνω, έγινε το πρόσωπο των ημερών) ενώ στην Ελλάδα Βασ. Κεδίκογλου (αριστερά) και Γερ. Γιακουμάτος (δεξιά) έχουν κατά καιρούς δημιουργήσει επεισόδια (με χαστούκια και όπλα) στο Κοινοβούλιο…

Μια συμπλοκή, κατ’ άλλους «κλωτσοπατινάδα», στην Ουαλία έκανε τις ­ κατά τα
άλλα, πληκτικές ­ βρετανικές εκλογές πρώτο θέμα στα διεθνή τηλεοπτικά δελτία
ειδήσεων. Δράστης ο «πολύς» Τζον Πρέσκοτ, αντιπρόεδρος της βρετανικής
κυβέρνησης του Τόνι Μπλερ, και θύμα ο αγρότης Κρέιγκ Έβανς, ο οποίος του είχε
μόλις πετάξει ένα αυγό. Ο κοντόχοντρος Πρέσκοτ πετάχτηκε μέσα σε γενική
έκπληξη και κατέφερε ένα «αριστερό κροσέ» στο σαγόνι του Έβανς, πριν τον
συγκρατήσουν οι ψυχραιμότεροι. Πλησιέστερα στα καθ’ ημάς, μια κυριακάτικη
ανταλλαγή απόψεων για τα προβλήματα της Πάτρας μεταξύ του νομάρχη Στ. Σερέτη
και του βουλευτή της Ν.Δ. Ν. Νικολόπουλου κατέληξε σε γρονθοκόπημα.

Ο πολιτικός χουλιγκανισμός είναι διεθνής παθολογία, μετρώντας ακόμη και
θύματα. Τον περασμένο Ιανουάριο, μια συμπλοκή Τούρκων βουλευτών εντός της
αιθούσης άφησε νεκρό από καρδιακή προσβολή έναν από αυτούς, τον 55χρονο Μεχμέτ
Φεβζί Σινχανλιόγλου. Ο Σινχανλιόγλου ήταν μέλος του κόμματος του Ορθού Δρόμου
(η αρχηγός Τανσού Τσιλέρ τον χαρακτήρισε «μάρτυρα της δημοκρατίας»). Η
ειρωνεία είναι ότι άρχισε εκείνος τον καβγά ρίχνοντας την πρώτη γροθιά, αλλά
δέχθηκε πολύ περισσότερες μπουνιές στη συμπλοκή που ακολούθησε. Όταν βρέθηκε
αναίσθητος στο έδαφος, το πιστόλι του κύλησε από τη ζώνη του στο πάτωμα.

Κυκλοφορώ κι οπλοφορώ

Είναι γνωστό ότι πολλοί Τούρκοι βουλευτές οπλοφορούν ­ «για την ασφάλειά
τους». Το ίδιο συμβαίνει και με ορισμένους Έλληνες συναδέλφους τους. Τον θερμό
Ιούλιο του 1998, ο βουλευτής της Ν.Δ. Γεράσιμος Γιακουμάτος είχε απειλήσει
δημοσίως τον τότε υπουργό Δημόσιας Τάξης Γ. Ρωμαίο ότι θα τον πυροβολήσει, ή,
έστω, θα τον δείρει. Ο Γιακουμάτος ήταν εξοργισμένος γιατί είχε γίνει διάρρηξη
στο σπίτι του και προσήλθε στη Βουλή επιδεικνύοντας το περίστροφό του.

Βουλευτές με περίστροφα; Στη γειτονική Αλβανία τα πράγματα είναι χειρότερα.
Τον Σεπτέμβριο του 1997, μέσα στην αλβανική Βουλή, ένας σοσιαλιστής βουλευτής,
ο Γκαφούζ Ματζρεκού τράβηξε πιστόλι και πυροβόλησε πέντε φορές τον συνάδελφό
του Ατζέμ Χαϊντάρι.

Ο ρωμαϊκός γατοκαβγάς

Αν και θα φανταζόταν κανείς ότι συμπλοκές και «σπασμένες μύτες» προκύπτουν
κυρίως σε Κοινοβούλια χωρών του Τρίτου Κόσμου (όπως η Γεωργία ή η Νότια
Κορέα), η Ευρώπη δεν πάει πίσω. Δεν είναι μόνο το πρόσφατο βρετανικό
παράδειγμα. Τον περασμένο Φεβρουάριο, άναυδη η Ιταλία παρακολούθησε έναν
γατοκαβγά μεταξύ της Αλεσάντρα Μουσολίνι, εκ των αντιπροέδρων της Βουλής και
εγγονής του δικτάτορα, και της Κάτια Μπελίλο, κομμουνίστριας υπουργού ίσων
ευκαιριών, ο οποίος ξεκίνησε με χαρακτηρισμούς και κοσμητικά επίθετα και
κλιμακώθηκε με κλωτσιά στο γόνατο ­ για την οποία υπερηφανευόταν μετά η
Μουσολίνι.

Τα ελληνικά κοινοβουλευτικά χρονικά δεν περιλαμβάνουν γυναικείο
μαλλιοτράβηγμα, αλλά τα περιστατικά ανδρικής βίας αφθονούν. Από μια ενδεικτική
μεταπολιτευτική ανθολόγηση δεν μπορούν να απουσιάζουν η γροθιά του βουλευτή
ΠΑΣΟΚ Γιάννη Τσακλίδη στον συνάδελφό του της Ν.Δ. Ηλία Βουγιουκλάκη το 1982
και το χαστούκι του Β. Κεδίκογλου στον Στρατή Κόρακα το 1994. Το 1997, σε ένα
περιστατικό όπου συναντήθηκαν ο πολιτικός και ο ποδοσφαιρικός χουλιγκανισμός,
ο Τσακλίδης προπηλάκισε τον διαιτητή του αγώνα Ολυμπιακού-Καβάλας. Ο Τσακλίδης
επεσήμανε ότι, έχων ασυλία, μπορούσε να δείρει τον διαιτητή ελεύθερα.
Αργότερα, όταν το θέμα ήρθε στη Βουλή, αιτιολόγησε διαφορετικά τη συμπεριφορά
του: τον έδειρε ο ίδιος για να μην τον δείρουν οι αγανακτισμένοι φίλαθλοι.

Ασυλία και ασυδοσία

Γιατί εκτρέπονται κάποιοι βουλευτές; Στην Τουρκία κάποιοι ψυχολόγοι επιμένουν
ότι η χρωματική αντίθεση των κόκκινων καθισμάτων και των λευκών μαρμάρων
ερεθίζουν πρώτα το οπτικό νεύρο και μετά τα νεύρα γενικώς των εθνοπατέρων. Πιο
σοβαρό είναι το θέμα της ασυλίας. Η βουλευτική ιδιότητα, όπως εξήγησε γλαφυρά
ο Τσακλίδης, βάζει τους βουλευτές στο νομικό απυρόβλητο. Για την ποινική διώξή
τους, χρειάζεται η άδεια της Βουλής ­ η οποία σπανίως δίνεται. Ενώ οι δράστες
είναι λίγοι και οι αξιοπρεπείς πολιτικοί συντριπτικά περισσότεροι, η
πεισματική άρνηση του σώματος να άρει την ασυλία πλήττει την εικόνα της
πολιτικής συνολικά. Αξιοσημείωτο είναι ότι η πρόταση της Νέας Δημοκρατίας με
υπέρμαχο τον Γιάννη Βαρβιτσιώτη να συμπεριληφθεί το θέμα της ασυλίας στην
αναθεώρηση εις τρόπον ώστε να καλύπτονται μόνο πράξεις συναφείς με την
πολιτική δραστηριότητα των βουλευτών (και όχι ποινικά αδικήματα) απερρίφθη
μετά φανών και λαμπάδων στην προηγούμενη Βουλή. Πάντως, ο πρόεδρος του
νομοθετικού Σώματος Απ. Κακλαμάνης έχει επανειλημμένα ταχθεί δημοσίως στο
παρελθόν υπέρ τού να μετατραπεί η ψηφοφορία από μυστική που είναι σήμερα (όπως
συμβαίνει με τα προσωπικά θέματα) σε φανερή. Δεδομένου ότι αναμένεται εκ
βάθρων τροποποίηση του Κανονισμού της Βουλής, ώστε να μπορέσει να εφαρμοσθεί
το νέο Σύνταγμα, θα έχει ενδιαφέρον να δούμε αν αυτή θα περιλαμβάνει και την
ψηφοφορία επί θεμάτων ασυλίας.

Το πολιτικό «esprit de corps» είναι διεθνές. Στη Βρετανία, όλο το Εργατικό
Κόμμα, αρχής γενομένης από τον Μπλερ, κάλυψε τον Πρέσκοτ. Ο αρχηγός της
αντιπολίτευσης Γουίλιαμ Χέιγκ έκανε δήλωση τού στυλ «πρέπει να
συγκρατούμαστε», αλλά τι να πει κι αυτός; Είναι γνωστό ότι ασκείται στο καράτε
και το τζούντο, ενώ ξύρισε τα λίγα μαλλιά του (είναι καραφλός) για να φαίνεται
πιο επιθετικά αρρενωπός.