Ότμαρ Χίτζφελντ Όταν δεν μιλάω, είμαι επικίνδυνος

«Νόμιζα πως ερχόταν με ελικόπτερο» είχε πει πριν από μερικά χρόνια ο Ότμαρ
Χίτζφελντ, απαντώντας στην ερώτηση «πού παρκάρει συνήθως το αυτοκίνητό του ο
Λόταρ Ματέους στο προπονητικό κέντρο της Μπάγερν». Έτσι είναι ο Χίτζφελντ.
«Σφάζει με το βαμβάκι». Όλοι οι παίκτες μπορούν να του μιλήσουν οποιαδήποτε
στιγμή. Ξέρουν όμως μέχρι πού βρίσκονται τα όριά του. Ο Γερμανός προπονητής τα
έχει οριοθετήσει χρησιμοποιώντας τον δικό του κώδικα επικοινωνίας. «Όταν
παραμένω αμίλητος είναι κακό σημάδι. Τότε είναι που γίνομαι επικίνδυνος», λέει
ο Χίτζφελντ στους μη μυημένους. Γιατί οι ποδοσφαιριστές του τον γνωρίζουν
καλύτερα από τις συζύγους τους

Η «Σιδηρά Πειθαρχία» που έχει επιβάλει ο Ότμαρ Χίτζφελντ στους παίκτες του είναι ίσως το κύριο συστατικό της επιτυχημένης συνταγής για τη φετινή Μπάγερν

Όταν ο Ότμαρ Χίτζφελντ είπε το «ναι» στην Μπάγερν το 1998, ο θρύλος της
Βαυαρίας ήταν ένας γίγαντας που παρέπαιε. Η μοναδική ευρωπαϊκή της επιτυχία
από το 1976 ήταν η κατάκτηση ενός Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ, ενώ την εποχή εκείνη της
είχαν αποδώσει και τον τίτλο FC Χόλιγουντ, λόγω των πολλών σκανδάλων.

Οι δύο μεγάλες βεντέτες της Μπάγερν, ο Γιούργκεν Κλίνζμαν και ο Λόταρ Ματέους
αντάλλασσαν περισσότερες ύβρεις μέσω του Τύπου, παρά πάσες στον αγωνιστικό
χώρο. Αργότερα, μάλιστα, αποκαλύφθηκε πως ο Ματέους είχε στοιχηματίσει ότι ο
Κλίνζμαν δεν επρόκειτο να ξεπεράσει τα 12 γκολ σε μία χρονιά, δίνοντας έτσι
εξήγηση γιατί δεν του έδινε πάσες αν και πολλές φορές ήταν η μοναδική του
επιλογή.

Μετά ήρθαν τα καπρίτσια του Μπάσλερ, ο οποίος είχε χόμπι τη σκανδαλολογία.

«Εγώ είμαι αφεντικό»!

Ο Χίτζφελντ τα γνώριζε όλα αυτά, αλλά ήταν αποφασισμένος να τους δώσει ένα
τέλος. Στην πρώτη του ομιλία στους παίκτες ο «Τζέντλεμαν», όπως αποκαλεί ο
γερμανικός Τύπος τον Χίτζφελντ, τους είπε: «Εγώ είμαι το αφεντικό… και
λατρεύω την πειθαρχία. Σε όποιον δεν αρέσει να μου το πει από τώρα».

Έτσι, διαλύθηκε γρήγορα ο μύθος της FC Χούλιγουντ και αντικαταστάθηκε από την
αναγέννηση της πάλαι ποτέ κραταιάς ομάδας. Η πρώτη χρονιά του Χίτζφελντ στη
Βαυαρία «σημαδεύτηκε» με την κατάκτηση του τίτλου και την απώλεια του
Τσάμπιονς Λιγκ στο τελευταίο δευτερόλεπτο από τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, στον
πιο δραματικό τελικό στην ιστορία της διοργάνωσης.

Ο ψηλός και αρχοντικός Χίτζφελντ κατάφερε να πετύχει σε έναν χρόνο όσα δεν
μπόρεσαν οι σπουδαίοι προκάτοχοί του Ότο Ρεχάνγκελ και Τζιοβάνι Τραπατόνι.

Ένας από τους πιο φανατικούς οπαδούς της Μπάγερν και μέλος του διοικητικού
συμβουλίου, η παλιά δόξα του τένις Μπόρις Μπέκερ, πιστεύει πως το μυστικό της
επιτυχίας του Χίτζφελντ κρύβεται στο γεγονός ότι δίνει λύσεις στα προβλήματα,
πριν αυτά πάρουν μεγάλες διαστάσεις.

Θεωρία του Χίτζφελντ, όπως και πολλών μεγάλων προπονητών, είναι πως κανένας
παίκτης δεν είναι μεγαλύτερος από την ομάδα.

Ο Γερμανός προπονητής δεν είναι «θεωρητικός». Αυτά που λέει τα πράττει. Έτσι,
άρχισε σιγά σιγά τη μεγάλη εκκαθάριση στην Μπάγερν, έχοντας πρώτους στη λίστα
του τα κακά παιδιά Ματέους και Μπάσλερ. Τον πρώτο τον έπεισε να φύγει από την
ομάδα (για τις Ηνωμένες Πολιτείες) χρησιμοποιώντας το επιχείρημα της μεγάλης
ηλικίας του, ενώ τον δεύτερο τον πούλησε στην Καϊζερσλάουτερν με το
αιτιολογικό ότι δέχθηκε μία πολύ καλή προσφορά.

Ακολούθησαν ο Κρίστιαν Τζίγκε, ο Μάρκους Μπάμπελ και Ντίτμαρ Χάμαν. Πολλοί
στοιχηματίζουν πως επόμενο «θύμα» του θα είναι ο Βραζιλιάνος Τζιοβάνε Έλμπερ,
μετά τις δηλώσεις που έκανε ο τελευταίος, παραμονή του τελικού του Τσάμπιονς
Λιγκ με τη Βαλένθια, πως «αν νικήσουμε θα φύγω από την ομάδα, γιατί δεν θα έχω
άλλο κίνητρο να αγωνιστώ».

Το σημαντικότερο για τον Χίτζφελντ είναι η εκτίμηση που τρέφουν οι παίκτες
προς το πρόσωπό του, παρά τη σκληρή γραμμή που ακολουθεί στις σχέσεις του μαζί
τους.

Πανέξυπνος

Η κατάκτηση του Τσάμπιονς Λιγκ ήταν η δικαίωση του τεχνικού της Μπάγερν τόσο στην τακτική του όσο και στις σχέσεις του με τους παίκτες (πάνω με τους Έφενμπεργκ, Σολ). Το ειρωνικό «FC Hollywood» γρήγορα ξεχάστηκε από φίλους και αντιπάλους της βαυαρικής ομάδας, κάτι που πρέπει να χρεωθεί εξ ολοκλήρου στον Χίτζφελντ

Λέει ο Μπισέντ Λιζαραζού: «Ο Χίτζφελντ είναι ένας πολύ έξυπνος προπονητής και
το μεγαλύτερό του πλεονέκτημα είναι ο τρόπος με τον οποίον συμπεριφέρεται σε
τόσες διαφορετικές προσωπικότητες. Έχει δημιουργήσει ένα σπουδαίο ομαδικό
πνεύμα. Πριν έρθει ο Χίτζφελντ υπήρχαν πολλά σοβαρά προβλήματα στην Μπάγερν».

Ο Χίτζφελντ θεωρείται αυτήν τη στιγμή ο πιο επιτυχημένος Γερμανός προπονητής.
Στη συλλογή του έχει πέντε τρόπαια από την Ελβετία (δύο πρωταθλήματα και τρία
Κύπελλα), δύο πρωταθλήματα και ένα Τσάμπιονς Λιγκ με την Ντόρτμουντ και τρία
πρωταθλήματα, ένα Κύπελλο και ένα Τσάμπιονς Λιγκ με την Μπάγερν.

Ο Φραντς Μπεκενμπάουερ, ο οποίος ηγείται της οργανωτικής επιτροπής του
Μουντιάλ 2006, πιέζει τον Ότμαρ Χίτζφελντ να αναλάβει την Εθνική Γερμανίας το
καλοκαίρι του 2002, ώστε να την οδηγήσει μέχρι τα τελικά του επόμενου
Παγκοσμίου Κυπέλλου.

Κατά τον Κάιζερ ο Χίτζφελντ είναι ο μοναδικός Γερμανός αυτήν τη στιγμή, ο
οποίος έχει τις ικανότητες να προσθέσει ένα ακόμη αστέρι στη λευκή φανέλα των
«Πάντσερ».

Η πρόκληση είναι μεγάλη και ο «Τζέντλεμαν» δεν αποκλείει τίποτα…

Τον περνούσαν για… Ελβετό

Με τον «ήρωα» της Μπάγερν στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ, Όλιβερ Καν. Το ξεκίνημα της προπονητικής καριέρας του Χίτζφελντ μαρτυρούσε το λαμπρό μέλλον του στους πάγκους

Γεννημένος στην πόλη Λέραχ (Νότια Γερμανία) στις 12 Ιανουαρίου του 1949, ο
μικρός Ότμαρ εκμεταλλεύτηκε το γεγονός ότι τα σύνορα με την Ελβετία ήταν πολύ
κοντά στο πατρικό του σπίτι και έτσι δεν δίστασε να δοκιμάσει την τύχη του στο
ελβετικό ποδόσφαιρο.

Όπως αποδεικνύει το παλμαρέ του η καριέρα του στην Ελβετία ήταν πολύ
επιτυχημένη, καθώς κατέκτησε δύο πρωταθλήματα και ένα σούπερ Κύπελλο
αγωνιζόμενος σέντερ φορ στην ομάδα της Βασιλείας.

Αντίθετα το πέρασμά του από την Μπουντεσλίγκα και τη Στουτγάρδη δεν ήταν
επιτυχημένο, αφού σε διάστημα τριών χρόνων (1975-78) αγωνίστηκε μόλις σε 22
παιχνίδια.

Η ποδοσφαιρική του καριέρα ολοκληρώθηκε στην Ελβετία (Λουκέρνη 1983) και
στην ίδια χώρα ξεκίνησε μία άλλη: αυτή του προπονητή. Πέρασε απ’ τη Ζουγκ, την
Ααράου για να καταλήξει στην Γκρασχόπερς, με την οποία κατέκτησε δύο
πρωταθλήματα και αντίστοιχα Κύπελλα. Εκεί τον ανακάλυψαν τα λαγωνικά της
Ντόρτμουντ και του προσέφεραν μία θέση στον πάγκο του Βεστφάλεν, το 1991.

Λόγω των πολλών χρόνων παραμονής του στην Ελβετία, οι Γερμανοί
δημοσιογράφοι αλλά και οι φίλαθλοι πίστευαν πως ο Χίτζφελντ ήταν… Ελβετός.

Την πρώτη χρονιά στο Ντόρτμουντ έχασε το πρωτάθλημα στην τελευταία
αγωνιστική από τη Στουτγάρδη, χάρη σε ένα γκολ που πέτυχε στις καθυστερήσεις ο
Γκουίντο Μπούχβαλντ. Ένα πρωτάθλημα που του το χρωστούσε η τύχη και του το
έδωσε ακριβώς δέκα χρόνια μετά με τον ίδιο τρόπο.

Μετά το 1991, η Ντόρτμουντ κατάφερε να φτάσει στην πηγή, αλλά να πιει αυτή
τη φορά νερό τόσο το 1995 όσο και το 1996, αμφισβητώντας για πρώτη φορά την
κυριαρχία της Μπάγερν.

Τον επόμενο χρόνο οι Γερμανοί πανηγύριζαν την κατάκτηση του Τσάμπιονς Λιγκ από
την Ντόρτμουντ ­ το πρώτο μετά το 1983 ­ όταν το Αμβούργο έκανε την έκπληξη
νικώντας την ίδια ομάδα (Γιουβέντους), με αυτή που βρέθηκε αντίπαλος των
«κιτρινόμαυρων» στον τελικό του Μονάχου.

Η συνέχεια θυμίζει λίγο από την τελευταία ιστορία του σερ Άλεξ Φέργκιουσον.
Η διοίκηση της Ντόρτμουντ ήρθε σε ρήξη με τον Χίτζφελντ μετά την απαίτηση του
τελευταίου να γίνει μέλος του διοικητικού συμβουλίου. Το «διαζύγιο» βγήκε το
1998 και την ίδια χρονιά ήρθε ο «γάμος» με την Μπάγερν.