Στα 12 εκατ. δρχ. το μέσο ύψος των στεγαστικών δανείων

Συνήθως πρόκειται για υπάλληλο, του ιδιωτικού ή του δημόσιου τομέα ή για
επιχειρηματία ή έμπορο. Με την ευρύτερη έννοια του όρου, αυτό που λέμε
«ελεύθερος επαγγελματίας». Η ηλικία του/της κυμαίνεται από 30 με
35 χρόνων έως 50 με 55. Μεγαλύτερες ηλικίες δύσκολα θα
συναντήσει κανείς στις σχετικές λίστες, για λόγους που θα εξηγηθούν παρακάτω.
Συνήθως είναι έγγαμος/η ή ετοιμάζεται να παντρευτεί. Έχει ένα σταθερό, σχετικά
υψηλό ετήσιο εισόδημα ­ αν κι αυτό δεν είναι πάντα κανόνας ­ καθώς και την
υποστήριξη της οικογενείας του/της, στο σημαντικό βήμα που ετοιμάζεται να
κάνει, καθώς ένα από τα μέλη της θα είναι ο «εγγυητής» του/της. Ο λόγος αφορά
στο προφίλ του υποψήφιου δανειολήπτη, που θα καταφύγει σε κάποια τράπεζα για
να πάρει ένα στεγαστικό δάνειο, προκειμένου να αγοράσει ένα σπίτι σήμερα.

Και αν τα βασικά του χαρακτηριστικά είναι λίγο έως πολύ γνωστά, εκείνο που
ενδεχομένως να προκαλεί εντύπωση είναι το γεγονός ότι παρά τις όποιες
οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζει σήμερα μια μέση ελληνική οικογένεια,
«χρήματα στην άκρη» για την κάλυψη τέτοιου είδους αναγκών, όπως η αγορά
σπιτιού, πάντα υπάρχουν. Αλλιώς δεν εξηγείται το γεγονός ότι το μέσο δάνειο
που ζητείται σήμερα από τις εμπορικές τράπεζες (σ.σ.: τουλάχιστον από τις
μεγαλύτερες, που ελέγχουν και το μεγαλύτερο κομμάτι της αγοράς) για τον σκοπό
αυτό κυμαίνεται περίπου στα 12.000.000 δραχμές.

Οι ρυθμοί αύξησης

«Αν υπολογισθεί ότι το κόστος απόκτησης ενός μέσου σπιτιού κυμαίνεται στα
επίπεδα των 60.000.000 με 65.000.000 δραχμών, τότε προκύπτει
εύλογα το συμπέρασμα ότι η αγοραστική δύναμη των Ελλήνων παραμένει ακόμα σε
υψηλά επίπεδα», τονίζεται από την Εθνική Τράπεζα, της οποίας τα υπόλοιπα των
στεγαστικών δανείων αυξήθηκαν πέρυσι, σε σχέση με το 1999, σχεδόν κατά
17,2%. Σε απόλυτους αριθμούς, η αύξηση αυτή υπολογίζεται σε περίπου
200 δισεκατομμύρια δραχμές, καθώς το σύνολό τους στο τέλος του
2000 είχε φτάσει στο 1,26 τρισεκατομμύρια δραχμές. Ανάλογη είναι
βέβαια η εικόνα που διαμορφώνεται στο σύνολο του ελληνικού τραπεζικού
συστήματος, αφού το συνολικό υπόλοιπο των στεγαστικών δανείων ξεπέρασε πέρυσι
τα 2,6 τρισεκατομμύρια δραχμές, σημειώνοντας μία αύξηση της τάξεως του
33,2%.

Και έπεται ­ σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις ­ συνέχεια, αφού το όριο που είχε
θεσπίσει η Τράπεζα της Ελλάδας για την αύξηση της πίστης στη χώρα μας φέτος
δεν ισχύει, οπότε η «επίθεση» των πιστωτικών ιδρυμάτων και στο χώρο των
στεγαστικών δανείων αναμένεται ότι κατά τους επόμενους μήνες θα κορυφωθεί.
Τόσο μέσω νέων υπηρεσιών και διευκολύνσεων όσο και μέσω νέων προϊόντων.

Τι είδους στεγαστικά δάνεια όμως προτιμούν σήμερα οι Έλληνες όταν αποφασίζουν
να καταφύγουν στον τραπεζικό δανεισμό για να αποκτήσουν «δικό τους κεραμίδι»;
Συνήθως ζητούν και παίρνουν μακροπρόθεσμο, από πλευράς εξόφλησης, δάνειο. Αυτό
συνεπάγεται ότι είναι 15ετές, κατά μέσο όρο, ενώ λιγότερες συγκριτικά
είναι οι περιπτώσεις κατά τις οποίες προτιμάται ένα 10ετές ή ένα
20ετές δάνειο. Θα μπορούσε κανείς να ισχυρισθεί ότι το 15ετές προσφέρει
μεγαλύτερη ασφάλεια, από πλευράς χρόνου και κόστους αποπληρωμής.

Άλλωστε, 20ετές στεγαστικό δάνειο για να πάρει κανείς θα πρέπει να
συγκεντρώνει κι ορισμένες «ξεχωριστές» προϋποθέσεις, όπως, για παράδειγμα, να
μην είναι σε καμία περίπτωση πάνω από 50 χρόνων. Κι αυτό γιατί η
αποπληρωμή του δανείου θα πρέπει να γίνει πριν ο δανειολήπτης συμπληρώσει το
70ό έτος της ηλικίας του. Το πολύ, το 72ο έτος. Αυτό προκύπτει
από την καθημερινή πρακτική των τραπεζών, οι οποίες θέλουν να διασφαλίζουν με
κάθε μέσο την ομαλή αποπληρωμή των δανείων από τον ίδιο τον δανειολήπτη.

Πόσες αιτήσεις γίνονται δάνεια

Σε κάθε περίπτωση πάντως δεν συνεπάγεται ότι αν κάποιος 35άρης ή
40άρης ζητήσει σήμερα στεγαστικό δάνειο από κάποια τράπεζα θα του δοθεί
οπωσδήποτε. Ως γνωστόν υπάρχουν μία σειρά από κριτήρια, τα οποία θα πρέπει να
πληροί ο υποψήφιος δανειολήπτης, προκειμένου η υπόθεσή του να «τακτοποιηθεί»
και το αίτημά του για τη χορήγηση δανείου να γίνει αποδεκτό από τις αρμόδιες
υπηρεσίες των πιστωτικών ιδρυμάτων.

Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία τραπεζών πάντως, η πλειονότητα των αιτήσεων
γίνονται τελικώς αποδεκτές. Στην περίπτωση του leader της αγοράς, για
παράδειγμα, και εν προκειμένω της Εθνικής, το 1999 η αύξηση των αιτήσεων που
είχαν υποβληθεί για τη χορήγηση στεγαστικών δανείων είχε φτάσει στο
40%. Από αυτές, όπως προέκυψε από τη σχετική ανάλυση, το 30%
μετατράπηκαν τελικώς σε δάνεια, ενώ το υπόλοιπο 10% είτε απορρίφθηκε
είτε παραπέμφθηκε προς επανεξέταση.