ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Οι νοικοκυρές στο Χρηματιστήριο

«Αν ασχοληθείς με το Χρηματιστήριο, θα σε μισήσω…», είχε πει ο φίλος
(επιστήμων) σύζυγος στην (οικοκυρά) σύζυγο το καλοκαίρι του 1999. Αυτή, παρ’
όλα αυτά, δεν πτοήθηκε. Μαζί με την επίσης οικοκυρά και (αιφνιδίως)
αυτοαποκαλούμενη «χρηματίστρια» αδελφή της, πόνταραν τα πάντα στην πράσινη
τσόχα της Σοφοκλέους, λες και έπαιζαν κουμ-καν με τη γειτόνισσά τους: τα
λιγοστά εκατομμύρια του τραπεζικού λογαριασμού τους, τις οικονομίες της μαμάς
στο χωριό, ακόμα και τα δεκαχίλιαρα που είχαν μαζέψει τα παιδιά από τα δώρα
των νονών και των παππούδων στις γιορτές τους!

Τα χρήματα πενταπλασιάσθηκαν και οι δύο αδελφές αισθάνθηκαν δικαιωμένες στη
νέα καριέρα τους. Στις συνετές συμβουλές «πάρτε το κεφάλαιό σας και αφήστε
μέσα τα κέρδη» εκώφευαν.

Ήταν η εποχή όπου κομμώτριες, ιερόδουλες, κρεοπώλες, δημοσιογράφοι και
πολιτικοί (ακόμα και πρώην υπουργοί) μπήκαν στο ίδιο σακί των «παραγόντων», ως
μέτοχοι των 1.000 ΕΛΔΕ ή των δεκάδων χρηματιστηριακών εταιρειών. Καλοπληρωμένα
τραπεζικά στελέχη άφησαν τις θέσεις τους, με το δέλεαρ του υπετριπλάσιου
μισθού, για να στελεχώσουν τις νέες εταιρείες του μεγάλου τζόγου. Ήταν η
(σύντομη) εποχή, όπου το να είσαι «ΕΛΔΕάρχης» ή φίλος του «ΕΛΔΕάρχη» έδινε
κύρος στην κοινωνική σου υπόσταση! Εικοσιπεντάρηδες και τριαντάρηδες
μικροαστοί απέκτησαν ένα απατηλό συναίσθημα «welth effect». Φόρεσαν κοστούμια
σινιέ, απέκτησαν πολυάριθμα κινητά με χανς φρι, αγόρασαν Μερσεντές και
Μπε-εμ-βε με λίζινγκ και ένιωσαν κάπως ως Μάικλ Ντάγκλας στο «Γουώλ Στρητ»…
Τι γρήγορα, όμως, που ήρθαν τα πάνω-κάτω. Οι αδελφές οικοκυρές δεν ξέρουν πια
πώς να δικαιολογηθούν στη μαμά στο χωριό, αλλά, ακόμα χειρότερο, δεν έχουν
καταλάβει πού θα πρέπει να αποδώσουν την απώλεια του χρηματιστηριακού ονείρου
τους. Ζητούν από τον φαρμακοποιό της γωνίας αγχολυτικά και ρωτούν ξανά και
ξανά, σαν χαμένες, αυτούς που τους έδιναν τις συνετές συμβουλές, αν «θα
ξανανέβει»…

Οι χρηματιστηριακές εταιρείες απολύουν έως και εβδομήντα ανθρώπους η καθεμιά,
οι ΕΛΔΕ έσβησαν τα φώτα και οι δι’ ολίγον γιάπις που κυκλοφορούσαν με σωφέρ,
ζητούν πίστωση για τα κοινόχρηστα.

Μεγάλα και μικρά, κρυφά ή φανερά, οικογενειακά και επαγγελματικά, τα δράματα,
στο όνομα του ΧΑΑ, συνεχίζουν να εξελίσσονται σιωπηλά κάτω από τον νεφοσκεπή
ουρανό του κλεινού άστεως…