ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Το γρήγορο ταχυδρομείο

Με το κομπιούτερ μπροστά μας στο γραφείο και τη δουλειά να πρέπει να
προχωρήσει, γινόμαστε για λίγο ξανά μαθητές, στέλνοντας e mail. Η τάξη μας
είναι απλωμένη έως εκεί που βρίσκεται ο πιο μακρινός φίλος, όλη η υφήλιος
μεταμορφώθηκε σε μία, μοναδική αίθουσα διδασκαλίας. Δάσκαλο δεν έχουμε. Δεν
τον χρειαζόμαστε, είμαστε μεγάλα παιδιά, έχουμε παράθυρα και θρανία και πολλά
στιλό και μολύβια, άφθονη γραφική ύλη. Όπως κάναμε όταν ήμασταν παιδιά,
κόβουμε ένα χαρτάκι από τα πολλά, γράφουμε το μηνυματάκι μας με μικρούτσικα
γράμματα, το διπλώνουμε, το παραδίδουμε στον διπλανό για περαιτέρω διαβίβαση.
Από χέρι σε χέρι θα φτάσει στον παραλήπτη, που με τον ίδιο τρόπο απαντά. Για
λίγο ξεχνιέται η ένταση, το άγχος και η πίεση, αφού το ίδιο το εργαλείο της
δουλειάς, το χαρτί και το μολύβι, που τώρα είναι κομπιούτερ, χρησιμεύει στην
επικοινωνία με τους φίλους. Ψάχνουμε μία μία τις λέξεις του μηνύματος, τις
περιποιούμαστε σαν πακέτο δώρων, χαμογελάμε στην οθόνη. Είμαστε ξανά
σκανταλιάρικα παιδάκια, το δίκτυο μας έχει ενώσει, βρίσκουμε επιτέλους καιρό
να ανταλλάξουμε καλαμπουράκια που δεν προλαβαίναμε να βάζουμε σε γράμματα,
συνεχίζουμε έναν διάλογο που διεκόπη βιαίως πριν από κάμποσα χρόνια, λόγω
ελλείψεως, τότε, της απαραίτητης τεχνολογίας. Είναι σαν να κάνουμε πορεία στον
χρόνο προς τα πίσω, μόνο που καμιά φορά έρχονται κάτι άσχημα νέα, κάτι
πένθιμες ειδήσεις, που μας προσγειώνουν απότομα και θα έπρεπε να απαγορεύονται
σ’ αυτό το τόσο νεανικό και ανανεωτικό ταχυδρομείο, που μας κάνουν να
ψαχνόμαστε για μολύβι και χαρτί, για αργά και παραδοσιακά ταχυδρομεία, να
πιαστούμε πάνω τους, να πάρουμε ανάσα, να καταλάβουμε τι μας συμβαίνει στην
πραγματικότητα.