[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Η συζήτηση είχε ανάψει… Ο φίλος μου ο Ναβάμπ άκουγε με προσοχή το “κατηγορώ”
για τις συνθήκες φανατισμού και τις διακρίσεις σε χώρες του μουσουλμανικού
κόσμου… Αλλά όταν οι υπόλοιποι ολοκλήρωσαν τα περί “ανοιχτών κοινωνιών και
σεβασμού του ενός στις απόψεις του άλλου”, ο φίλος μας, μάς αποστόμωσε: “Οι
περίπου 150.000 μουσουλμάνοι που ζουν στην ευρωπαϊκή πρωτεύουσα που λέγεται
Αθήνα γιατί αναγκάζονται και προσεύχονται σε υπόγεια; Γιατί δεν υπάρχει ένα
τζαμί; Και βέβαια είναι καλό για την οικονομία σας να δουλεύουν Ινδοί και
Πακιστανοί ­ μερικές χιλιάδες ήδη ­ στην Αττική και αλλού, αλλά γιατί τους
απαγορεύετε να προσεύχονται;”.

Να το ξανασκεφτούμε λίγο το επιχείρημα του φίλου μας…

Κατ’ αρχήν ποιος το απαγορεύει;

Οι πολίτες αυτής της χώρας;

Η πολιτική ηγεσία;

Η απάντηση είναι μάλλον γνωστή: Το απαγορεύει η Ελλαδική Εκκλησία (που
κόπτεται βεβαίως για όσα συμβαίνουν π.χ. στην Τουρκία ή αλλού) και ο
Προκαθήμενός της.

Το πρώτο… φάουλ είναι προφανές: Με ποιο δικαίωμα η Εκκλησία επιβάλλει
συνταγματικές παραβάσεις αφού και στην Αθήνα ζουν μουσουλμάνοι Έλληνες
πολίτες;

Το δεύτερο δεν είναι απλό φάουλ, αλλά πέναλτι: Με ποια λογική επιβάλλεται η
υποκριτική λύση ­ εν όψει του 2004 ­ ενός πολυθρησκευτικού λυόμενου (όρος, ε;)
στο Ολυμπιακό Χωριό, το οποίο μετά θα διαλυθεί;

Το τρίτο είναι σχεδόν βέβαιο γκολ: Πώς (και πού στον πολιτισμένο
κόσμο)συμβαίνει για τέτοια ζητήματα να έχουν ουσιαστικό λόγο 30-40 ισόβιοι
πατέρες της Εκκλησίας στο όνομα εκατομμυρίων πολιτών;

Και ποιος αποφάσισε ότι οι ορθόδοξοι στο θρήσκευμα πολίτες είναι υπέρ των
μεσαιωνικών αποκλεισμών;

Ο καθένας μπορεί να ξεσπαθώνει π.χ. κατά του Διαφωτισμού, ουδείς όμως μπορεί
και να επιβάλλει τέτοιες απόψεις όταν μάλιστα δεν κρίνεται γι’ αυτές από
αόρατες ψυχές αλλά από ανθρώπους με σάρκα και ανάγκες…