Ζητούν ανοχή για τους χρήστες

Τον διαχωρισμό των ναρκωτικών ουσιών ως προς την ποινική αντιμετώπισή τους
αλλά και την «ανοχή» της Πολιτείας στη χρήση της κάνναβης ζητούν πέντε
βουλευτές, οι οποίοι κατέθεσαν χθες σχετική πρόταση νόμου στη Βουλή.

Στην πρωτοβουλία τους αυτή οι κ.κ. Στ. Μπένος, Σπ. Βούγιας (ΠΑΣΟΚ), Π.
Τατούλης (Ν.Δ.), Φ. Κουβέλης και Μαρία Δαμανάκη (Συνασπισμός) βρήκαν
«συμπαραστάτη» και τον υπουργό Εξωτερικών κ. Γ. Παπανδρέου, ο οποίος τη
χαρακτήρισε «σημαντική και χρήσιμη», τονίζοντας ότι έτσι δίνεται η δυνατότητα
να ξεκινήσει «διάλογος σε εθνικό επίπεδο χωρίς κομματικές περιχαρακώσεις για
την αντιμετώπιση των ναρκωτικών».

Την ίδια στιγμή όμως η κυβέρνηση εμμένει στην άποψη ότι τα ναρκωτικά δεν
μπορεί να διαχωριστούν σε «μαλακά και σκληρά». Για ακόμη μία φορά η υφυπουργός
Υγείας κ. Χριστίνα Σπυράκη ξεκαθάρισε από τη Βουλή ότι δεν υπάρχει διαχωρισμός
των ναρκωτικών. Και πρόσθεσε πως «δεν πρέπει καν να συζητείται το θέμα», ενώ
εξέφρασε την άποψη ότι «ναρκωτικά πρέπει να θεωρούνται επίσης το αλκοόλ και ο
καπνός».

Οι πέντε βουλευτές, ωστόσο, σε συνέντευξη Τύπου υποστήριξαν ότι πρέπει να
κτυπηθεί το πρόβλημα των ναρκωτικών στη βάση του ­ δηλαδή την εμπορία ­ και
γι’ αυτό ζήτησαν να αυξηθούν οι ποινές για τους εμπόρους αλλά και για τα
«βαποράκια», τα οποία συμβάλλουν στο κύκλωμα του θανάτου. Αντίθετα, επεσήμαναν
ότι πρέπει να υπάρξει καλύτερη μεταχείριση για τους αποδεδειγμένα χρήστες.

Ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά στην κάνναβη ζήτησαν μειωμένες ποινές, εφόσον
πρόκειται για ποσότητες που προορίζονται αποκλειστικά για προσωπική χρήση.

Στην πρότασή τους, η οποία αποτελείται από 49 συνολικά άρθρα, εκτός των άλλων
εισηγούνται να αντιμετωπίζεται ως ασθένεια η χρήση ναρκωτικών που προκαλεί
εξάρτηση.

Για τον λόγο αυτό προτείνουν υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις να γίνεται
ελεγχόμενη χορήγηση εξαρτησιογόνων ουσιών σε εξαρτημένα άτομα. Κατά την άποψή
τους δε οι ουσίες αυτές θα πρέπει να δίδονται σε ειδικά ιατρικά κέντρα και από
εξειδικευμένο προσωπικό.

Ανάλογες προτάσεις πάντως είχαν διατυπώσει κατά το παρελθόν και οι κ.κ. Γ.
Παπανδρέου, Α. Ανδριανόπουλος και Μαρία Δαμανάκη, οι οποίοι επίσης είχαν
ταχθεί υπέρ του διαχωρισμού των ναρκωτικών σε «σκληρά και μαλακά» και της
αποποινικοποίησης της χρήσης της κάνναβης.

Η παραπάνω πρόταση, πάντως, προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις από την πλευρά των
ειδικών.

Ο καθηγητής και βουλευτής Επικρατείας κ. Κώστας Στεφανής αναφέρει πως τέτοιες
προτάσεις έχουν διατυπωθεί και στο παρελθόν, ενώ αποτελούν μέρος ενός
παγκόσμιου προβληματισμού για τα ναρκωτικά.

Η πρόεδρος του ΟΚΑΝΑ κ. Άννα Κοκκέβη είπε στα «ΝΕΑ» ότι «η γενική φιλοσοφία
είναι σωστή, όμως κάποια σημεία απαιτούν παραπάνω διευκρίνιση».

Πολλά ισχύουν ήδη σε χώρες της Ευρώπης

Μερικά από τα σημεία της πρότασης των πέντε βουλευτών, η οποία κατατέθηκε στη
Βουλή, ισχύουν ήδη σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες.

Σύμφωνα με στοιχεία του Ευρωπαϊκού Κέντρου Παρακολούθησης Ναρκωτικών και
Τοξικομανίας, στη Δανία, τη Γερμανία, την Ιταλία αλλά και την Αυστρία η χρήση
ναρκωτικών δεν αποτελεί αδίκημα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι οι χώρες αυτές
ουσιαστικά επιτρέπουν τη χρήση. Η κατοχή ναρκωτικών τιμωρείται. Ειδικότερα,
ενώ στην ιταλική νομοθεσία δεν αναφέρεται ως αδίκημα η χρήση ναρκωτικών, η
εισαγωγή ή η κατοχή τους με σκοπό την προσωπική χρήση διέπονται από
κανονισμούς. Στο Βέλγιο, η χρήση μιας κατηγορίας ουσιών μόνο θεωρείται
παράνομη, ενώ στην Αγγλία και την Ιρλανδία η χρήση καθαυτή δεν τιμωρείται,
παρά το γεγονός ότι η κατανάλωση επεξεργασμένων οπιοειδών απαγορεύεται.

Ο ισπανικός νόμος τιμωρεί αυστηρά, με διοικητικές όμως κυρώσεις, όσους κάνουν
χρήση ουσιών σε δημόσιο χώρο.

Στην Ολλανδία η χρήση τιμωρείται μόνον αν γίνεται σε συγκεκριμένες περιοχές
που έχουν οριστεί ως «περιορισμένες». Αν όμως οι ναρκωτικές ουσίες που
προορίζονται για προσωπική χρήση βρεθούν από τις αρχές, κατάσχονται.

Παρόμοια νομοθεσία με αυτήν της χώρας έχουν, από την άλλη πλευρά, η Γαλλία, το
Λουξεμβούργο, η Πορτογαλία, η Φινλανδία και η Σουηδία. Στις χώρες αυτές, η
χρήση ουσιών θεωρείται παράνομη και μπορεί να επισύρει ποινές φυλάκισης αλλά
και χρηματικά πρόστιμα. Τις μεγαλύτερες ποινές πάντως προβλέπει ο νόμος στο
Λουξεμβούργο, αλλά και ο ελληνικός (μέχρι και 5 χρόνια φυλάκισης).