ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ο μικρός «Μεγάλος Αδελφός»

Άκουσα πολλά για το νέο τηλεπαιχνίδι που τώρα ήρθε και στην Ελλάδα. Τον
«Μεγάλο Αδελφό». Ανήκει στην ίδια κατηγορία με το αμερικανικό τηλεπαιχνίδι
«Survivor», όπου οι παίκτες εγκαταλείπονται σε ένα ερημονήσι που υπάρχουν
μονάχα… κάμερες, και νικητής αποδεικνύεται ο ικανότερος προς επιβίωση.
Πολλοί έφριξαν λοιπόν με το παιχνίδι «Μεγάλος Αδελφός». Πολλοί έφριξαν και με
την ανάδειξη του Ιταλού… «Μεγάλου Αδελφού», του Σίλβιο Μπερλουσκόνι, στην
πρωθυπουργία της Ιταλίας. Γιατί όμως; Αφού στην πράξη αυτό που βιώνουμε είναι
η κοινωνία του Μεγάλου Αδελφού. Μας πειράζει δηλαδή η επισημοποίηση της
αλήθειας ­ η επισφράγιση ενός ήδη υπαρκτού φαινομένου;

Σκεφθείτε το. Ο Μεγάλος Αδελφός είναι πια παντού. Στην πολιτική, οικονομική,
κοινωνική ζωή όλων των χωρών του κόσμου. Και κυρίως βρίσκεται ανάμεσά μας. Και
μέσα μας.

Συνήθως όταν αναφερόμαστε στον «Μεγάλο Αδερφό», εννοούμε τον κρατικό
αυταρχισμό και την πλύση εγκεφάλου που γίνεται από κρατικούς λειτουργούς. Δεν
είναι όμως μόνον αυτό. Το Σαββατοκύριακο κάθησα και ξαναδιάβασα το «1984» του
Όργουελ ­ εμπνευστή του «Μεγάλου Αδελφού». Το βιβλίο τελειώνει με τρεις
προδοσίες.

Με τρεις περιπτώσεις όπου οι χαρακτήρες του βιβλίου έχουν τη δυνατότητα να
επιλέξουν να πράξουν ώστε να διασώσουν την ανθρώπινη υπόστασή τους. Αλλά δεν
το κάνουν. Υποκύπτουν τελικά στον ανακριτή – «Μεγάλο Αδελφό» (ο οποίος
παρεμπιπτόντως μοιάζει έξυπνος, πρωτοποριακός και αντισυμβατικός, έως ότου
αποκαλύπτεται η αληθινή του ταυτότητα). Πρώτα προδίδεται ο έρωτας. Μετά η
φιλία. Και τέλος η ίδια η ύπαρξη των ηρώων. Μετά τις προδοσίες, οι ήρωες του
βιβλίου αφήνονται «ελεύθεροι» πλέον να συνεχίσουν τη ζωή τους. Τις προάλλες
σκεπτόμουνα ένα παλιό μου όνειρο και δύο αγαπημένους μου ανθρώπους: τον
καλύτερό μου φίλο και τον άνθρωπο που ερωτεύτηκα πριν από έξι χρόνια και
ουδέποτε ξεπέρασα. Και τα τρία ανήκουν πλέον στο «κοίτα μπροστά και πράξε σαν
να μην υπήρξαν». Στον Μεγάλο Αδελφό. Κοιτάμε λοιπόν μόνο μπροστά. Πάντα
μπροστά. Χωρίς ουσιαστική αμφισβήτηση του συστήματος ­ μη μας πουν και
τρομοκράτες. Χωρίς ανατρεπτικές ανθρώπινες σχέσεις. Χωρίς «τρελά» όνειρα.
Κοιτάμε μόνο μπροστά. Προς το εκτυφλωτικό φώς του Μεγάλου Αδελφού. Προς τη
σφαίρα που έρχεται κατά πάνω μας για να μας ακυρώσει. Πρώτα ψυχικά, μετά
εγκεφαλικά. Και έπειτα, βιολογικά.