Η Βουλή των ανδρών

Κακές συνθήκες εργασίας, υποτιμητικά σχόλια, φαλλοκρατικές αντιλήψεις… Το
βρετανικό Κοινοβούλιο δεν συμπεριφέρεται πολύ φιλόξενα στο γυναικείο φύλο. Και
αυτό αντιδρά «ψηφίζοντας» αποχή.

«Ανδρική λέσχη» θυμίζει το βρετανικό Κοινοβούλιο. Αφιλόξενος χώρος για γυναίκες

Οι κοινοβουλευτικές εκλογές της 7ης Ιουνίου αποτελούν «προσωπική υπόθεση» πολύ
λιγότερων Βρετανίδων από ό,τι εκείνες του 1997. Ακόμα και αν εκλεγούν όλες οι
υποψήφιες, το ποσοστό των γυναικών στο βρετανικό Κοινοβούλιο θα είναι το
χαμηλότερο της τελευταίας εικοσαετίας. Δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς
γιατί. Η μαρτυρία μίας εκ των 101 «Μωρών του Μπλερ», μίας εκ των 101
Βρετανίδων που εξελέγησαν βουλευτές με το Κόμμα των Εργατικών το 1997, είναι
αποκαλυπτική. Το ίδιο και ο «τίτλος» που της απενεμήθη…

«Όσον αφορά τις συνθήκες εργασίας, μπορώ να πω ότι ήταν οι χειρότερες που
αντιμετώπισα ποτέ», λέει η Τζένι Τζόουνς. Λίγο μετά την εκλογή της, πέρασε την
πόρτα ενός παμπάλαιου γραφείου. Πριν τελειώσει η ημέρα, διαπίστωσε ότι δεν
μπορούσε να εγκαταστήσει την υπηρεσία του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου ­ τα
ποντίκια είχαν ροκανίσει τα καλώδια. Η νεοεκλεγείσα Τζόουνς, όπως και οι
συνάδελφοί της, έσπευσαν να παραπονεθούν.

Φαλλοκράτες

Δεν τις ενόχλησε μόνον η παραπαίουσα υποδομή, αλλά και το γεγονός ότι το
Κοινοβούλιο είχε μεν αίθουσα για σκάκι, εστερείτο δε βρεφονηπιακού σταθμού.
Επιπλέον δεν εκτίμησαν καθόλου τα περιπαικτικά σχόλια και τη σεξιστική
συμπεριφορά που χαρακτήριζαν πολλές συνεδριάσεις. Ούτε την αντίδραση μιας
ομάδας Συντηρητικών βουλευτών στην παρθενική αγόρευση μιας βουλευτού των
Εργατικών: το να αδράχνεις κοροϊδευτικά το στήθος σου ενώπιον μίας κυρίας δεν
είναι αυτό που θα λέγαμε πολιτικώς ορθό. «Απαράδεκτα» όμως ήταν και τα ωράρια
εργασίας, με τις συνεδριάσεις να αρχίζουν μετά το μεσημέρι και να
ολοκληρώνονται τα μεσάνυκτα ­ στην καλύτερη των περιπτώσεων. Όσο για το
savoir faire των ανδρών συναδέλφων τους… «Τους έχω δει να παίζουν
μπουνιές, να ουρλιάζουν, να γίνονται τύφλα στο μεθύσι. Είναι απίστευτο».
Υπάρχουν και χειρότερα: «Με ανακατωμένα τα μαλλιά και μουτζουρωμένα τα μάτια,
η Χάριετ έδειχνε υπέροχη», έγραψε πρόσφατα στην Daily Telegraph ο Τζιλ
Μπάντρεθ, πρώην βουλευτής των Συντηρητικών, αναπολώντας την καλύτερη ερωτική
φαντασίωση της κοινοβουλευτικής του θητείας: στη διάρκεια μιας ολονύκτιας
συνεδρίασης της οικονομικής επιτροπής, η βουλευτής των Εργατικών Χάριετ Χάρμαν
είχε αποκοιμηθεί για λίγο στην καρέκλα της…

Ο Μπράντεθ βρίσκεται πια εκτός Κοινοβουλίου. Το κάπνισμα πούρου δεν
επιτρέπεται σήμερα παντού, όπως άλλοτε. Ένα καινούργιο κτιριακό συγκρότημα 210
γραφείων εγκαινιάστηκε πρόσφατα. Χάρη στην επιμονή των Βρετανίδων βουλευτών,
οι συνεδριάσεις ξεκινούν πλέον συνήθως στις 10.30 το πρωί. Και εν τούτοις,
πολλά από τα «Μωρά του Μπλερ» αποφάσισαν να μη θέσουν ξανά υποψηφιότητα. Το
βρετανικό Κοινοβούλιο «θυμίζει ανδρική λέσχη» ­ και εκείνες δεν έχουν θέση εκεί.

Αφήνουν την πένα τους για να καθήσουν… στα έδρανα

Οι λόγοι για τους οποίους οι Βρετανίδες διστάζουν να διεκδικήσουν το
βουλευτικό αξίωμα είναι λίγο πολύ σαφείς. Οι Βρετανοί δημοσιογράφοι, όμως,
αναρωτιόταν προ ημερών η εφημερίδα The Independent, τι έχουν πάθει και
εγκαταλείπουν σωρηδόν τα γραφεία τους για τα έδρανα του Κοινοβουλίου; Ήδη,
στις εκλογές του 1997 εξελέγησαν βουλευτές 60 πρώην δημοσιογράφοι. Φέτος, ο
αριθμός των υποψηφίων ξεπερνά κάθε προηγούμενο. Αν μάλιστα εκλεγούν όλοι,
μπορεί να επικρατήσουν αριθμητικά ακόμη και του πανίσχυρου, στο βρετανικό
Κοινοβούλιο λόμπι των πρώην εκπαιδευτικών.

Οι δημοσιογράφοι

“Γιατί”, ρωτούσε η The Independent, “τόσοι καλοπληρωμένοι και
σημαίνοντες άνθρωποι φιλοδοξούν να ανταλλάξουν την ισχύ της πένας τους με μία
θητεία σε ένα Κοινοβούλιο που περιφρονείται ολοένα και περισσότερο από την
εξουσία;”. Ο Σιόν Σάιμον, αρθρογράφος της Daily Telegraph, υποψήφιος
βουλευτής των Εργατικών, επιχειρεί να δώσει μιαν απάντηση: “Αντικειμενικά, το
να είσαι μέλος του Κοινοβουλίου, είναι λιγότερο συναρπαστικό και προσοδοφόρο
από το να γράφεις άρθρα ή να εμφανίζεσαι στην τηλεόραση. Προσφέρει, όμως,
μεγαλύτερη ηθική ικανοποίηση”. “Η αλήθεια”, συνηγορεί ο Μπόρις Τζόνσον,
αρχισυντάκτης του περιοδικού Spectator και υποψήφιος βουλευτής των
Συντηρητικών, “είναι ότι η πολιτική μετράει. Οι πολιτικοί έχουν τεράστια
δύναμη παρέμβασης. Επιπλέον, μπορούν να ελπίζουν, κάπου, κάπως, να κάνουν τη
ζωή των εκλογέων τους καλύτερη”. “Ανόητη φιλοδοξία”, τού απαντά ο Όστιν Μίτσελ
από τους The Times. Πρώην δημοσιογράφος, ο Μίτσελ εξελέγη βουλευτής με
τους Εργατικούς το 1997· και προειδοποιεί τους “αγαπητούς συνάδελφους” του ότι
“η σημερινή κυβέρνηση δίνει μεγαλύτερη σημασία στην άποψη της εφημερίδας
The Sun (της βασίλισσας των ταμπλόιντ) παρά στις απόψεις των βουλευτών της”.

LINKS:

* www.parliament.uk

* www.conservative-party.org.uk

* www.labour.org.uk