ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ενοικιάζονται όνειρα…

Όσο χειρότερη γίνεται η ποιότητα ζωής στην Αθήνα, τόσο ακριβαίνουν τα νοίκια.

Η κατάσταση φαίνεται να έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο. Τώρα πια χαζεύω τις
αγγελίες για «πωλήσεις» και «ενοικιάσεις» όχι γιατί ελπίζω να βρω κάτι στα
μέτρα μου, αλλά γιατί αυτόματα μετακομίζω σ’ άλλο κόσμο.

Ποιοι αλήθεια «χτυπάνε» αυτά τα σπίτια; Μήπως έχω χάσει την αίσθηση του
μέτρου; Είναι μισθωτοί και συνταξιούχοι; Οικογένειες με παιδιά και υπέρογκα
έξοδα ή μήπως τυχερά στελέχη πολυεθνικών ή μέλη του διπλωματικού σώματος;

Σ’ ένα πρόχειρο «best of» της κατάστασης που αποτυπώνεται μέσα από τις
αγγελίες θα μπορούσα να αναφέρω το περίφημο «μεσοτοιχία με το Μέγαρο Μαξίμου»,
που όμως τράβηξε αμέσως την προσοχή μου. Για φαντάσου. Μεσοτοιχία με το σπίτι
του Πρωθυπουργού!

Οι αγγελίες για κατοικίες είναι σαν παραμύθι. Τις χαζεύεις και ταξιδεύεις.

Όταν θέλω να ξεφύγω από την πραγματικότητα, κοιτάζω τις μονοκατοικίες, τις
μεζονέτες και τα τεσσάρια σε «αρχοντική πολυκατοικία».

Ταξιδεύω με τα μάτια της φαντασίας σε ρετιρέ του κέντρου, με θέα την Ακρόπολη,
προς 2 εκατομμύρια δραχμές τον μήνα και ισόγεια οροφοδιαμερίσματα με ξύλινο
παρκέ και «δωμάτιο υπηρεσίας» σε τιμή ευκαιρίας. Μόνο 350.000.

Ακόμη κι ένα καινούργιο τριάρι σε μια τυπική εργατική συνοικία στον Κολωνό
αποτιμάται σε διακόσια χιλιάρικα.

Ο βρώμικος αέρας, τα καταπιεσμένα «κλουβιά» και η μισάωρη αγωνία για το
πάρκινγκ του αυτοκινήτου ­ ακόμη και στα προάστια ­ εκτινάσσουν τις τιμές των
ακινήτων στα ύψη.

Κι αν βγεις στα προάστια ό,τι κερδίζεις σε τιμές κατοικίας το δαπανάς σε…
ηρεμιστικά. Για να αντέξεις το καθημερινό πηγαινέλα στο γραφείο.