Η «άλλη Ελλάδα» είναι εδώ

Ο Μάιος, ο μήνας των τελικών και του τέλους των πρωταθλημάτων, μας χαρίζει
ήδη μεγάλες συγκινήσεις. Και τη βασική υπενθύμιση ότι ο ελληνικός αθλητισμός
δεν αντιπροσωπεύεται μόνο από το ποδόσφαιρο ­ κάθε άλλο

Το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο είχε βέβαια την τιμητική του την Τετάρτη, μ’ ένα
παιγνίδι που θα μείνει στην ιστορία όχι μόνο για το σκορ του αλλά και γιατί
θριάμβευσε η θέληση ­ αυτή ακριβώς η ποιότητα που λείπει, χρόνια τώρα, από τις
ελληνικές ομάδες. Το Κύπελλο Ουέφα, μόνη πια και μάλλον υποβαθμισμένη
εναλλακτική λύση στον καλπάζοντα νεοπλουτισμό του Τσάμπιονς Λιγκ, εκδικήθηκε
με τον πιο εύγλωττο τρόπο τους υποστηρικτές της μονόδρομης ποδοσφαιρικής
σκέψης, εκείνους που ρίχνουν όλο το βάρος σ’ ένα μόνο Κύπελλο, εκεί που
βρίσκονται τα χρήματα και τα ονόματα. Ο τελικός του Ουέφα, ανάμεσα σε δυο
ομάδες που σ’ αυτή τη διοργάνωση ξεκίνησαν την πορεία τους και δεν
λοξοδρόμησαν, όπως πέρσι, έπειτα από μια αποτυχία στον «μεγάλο αδελφό»,
αποζημίωσε τους φιλάθλους με τα πολλά γκολ, τις ανατροπές και τον τρόπο της
τελικής έκβασης, αλλά κυρίως με το αγωνιστικό πνεύμα των δύο αντιπάλων. Για τη
Λίβερπουλ, στο τέλος αυτής της απρόσμενα μαγικής χρονιάς, δεν χρειάζονται
πολλά λόγια: βαδίζει σωστά, αλλά έχει ακόμα πολύ δρόμο για να γίνει μεγάλη
ομάδα. Για την Αλαβές, αντίθετα, τα λόγια δεν φθάνουν. Μια ομάδα από το
πουθενά (την πόλη Βιτόρια την ακούσαμε μόνο χάρις στις εκλογές στη Χώρα των
Βάσκων), με άγνωστα ονόματα (το μόνο διάσημο χρωστά τη φήμη του στον πατέρα
του), περίεργο προπονητή (με όνομα ζωγράφου και εμφάνιση μεγαλέμπορα) κι
αμφίβολες, πριν τη δούμε να παίζει, δυνατότητες. Όταν όμως την είδαμε να
παίζει, σ’ αυτόν τον τελικό, και ενώ ήδη έχανε με 2-0, αποδείχτηκε μια ομάδα
με τρομερή ψυχή, ανεξάντλητες επιθετικές δυνατότητες, επιμονή και πάθος μέχρι
το τελευταίο λεπτό. 0-0 μεταξύ δύο αμυντικογενών ομάδων είχε προβλέψει γι’
αυτό το παιχνίδι ο πάντα αξιόπιστος Γιόχαν Κρόιφ και ο γιος του, μεταξύ επτά
άλλων, βάλθηκε να τον διαψεύσει και να θυμίσει, στους λίγους που αμφιβάλλουν,
τι συναρπαστικό θέαμα μπορεί να προσφέρει το ποδόσφαιρο όταν η αγωνιστική
θέληση επιβληθεί στους τακτικισμούς.

Συναρπαστικά, μ’ εντελώς διαφορετικό τρόπο, μπορεί και να είναι και κάποια
άλλα, αδίκως παραγνωρισμένα αθλήματα, στα οποία, ευτυχώς, το πρόσωπο της
Ελλάδας είναι πολύ πιο ελπιδοφόρο. Μετά το βόλεϊ και το μπάσκετ, μια ελληνική
ομάδα έφθασε στην τελική τετράδα της μεγαλύτερης ευρωπαϊκής διασυλλογικής
οργάνωσης και στο πόλο ­ κι εδώ μάλιστα, αντίθετα από τις δύο άλλες
περιπτώσεις, άγγιξε, σ’ εχθρικό έδαφος, το τρόπαιο. Στο απίστευτης δυσκολίας
και μυστηριώδες για τους αμύητους αυτό άθλημα, που βρίσκεται ακριβώς στη μέση
της απόστασης ανάμεσα στη χορογραφία και την πάλη και διεξάγεται το μισό
μπροστά στα μάτια μας και το άλλο μισό σ’ έναν απρόσβατο για θεατές, άλλους
παίκτες και διαιτητές χώρο υποβρύχιας μάχης, είναι εξαιρετικά δύσκολο να
καταλάβει κανείς γιατί ακυρώθηκε το γκολ που θα χάριζε τη νίκη στον Ολυμπιακό
στα τελευταία δευτερόλεπτα του τελικού ή γιατί δόθηκε η αποβολή που του
στοίχισε τελικά την ήττα στην παράταση. Ακόμα κι έτσι πάντως το θέαμα έκοβε
την ανάσα κι η προσπάθεια της ελληνικής ομάδας (μ’ έναν προπονητή που φαινόταν
από μακριά ότι είχε εμπνεύσει τους παίκτες του) άξια θαυμασμού. Στη Βιτόρια
έπεσαν τα τείχη της πόλης για να υποδεχτούν τους χαμένους του τελικού του
Ουέφα ­ αυτά είναι τα προνόμια του ποδοσφαίρου. Αμφιβάλλω αν τα παιδιά του
ελληνικού πόλο θα τα περιμένει τέτοια επιβράβευση ή αν θα ειπωθούν, χωρίς
υπερβολές, αλλά με τον ενθουσιασμό που αρμόζει στην αρχή μιας τόσο σοβαρής
νέας προσπάθειας, τα λόγια που δικαιούνται οι συντελεστές ­ παίκτες και
προπονητές ­ του διπλού μικρού θαύματος που πραγματοποίησε η Εθνική βόλεϊ με
τις νίκες επί της Ρωσίας. Ευτυχώς που σε αυτά τα αθλήματα η εικόνα της «άλλης
Ελλάδας» συμπληρώνεται, από τους ίδιους τους πρωταγωνιστές, από την πεποίθηση
πως η καλύτερη ανταμοιβή είναι ο αγώνας ο καλός.