ΠΡΟΣΩΠΑ Ο μεγάλος χαμένος

Η Λίγκα του Βορρά του Ουμπέρτο Μπόσι είναι ο μεγάλος χαμένος των ιταλικών
εκλογών· προς μεγάλη ανακούφιση των υπολοίπων Ευρωπαίων.

Ουμπέρτο Μπόσι. Η Ε.Ε. είναι γι’ αυτόν «μια τεχνοκρατία παιδεραστών»

«Είμαι πολύ ευχαριστημένος που ο Μπόσι έχασε έδαφος. Ήταν μια πραγματική ήττα
για τον Μπόσι», δήλωσε ο βέλγος υπουργός Εξωτερικών Λουί Μισέλ, ο οποίος μόλις
την περασμένη εβδομάδα είχε χαρακτηρίσει τη Λίγκα «ένα ξενοφοβικό κόμμα της
ανατρεπτικής ακροδεξιάς που επικαλείται τις απεχθέστερες πλευρές της
ανθρώπινης φύσης». Πράγματι, η εκλογική δύναμη της Λίγκας μειώθηκε μέσα σε
πέντε χρόνια από 10% σε μόλις 4,5% και, μολονότι είναι ρυθμιστικός παράγων στη
Γερουσία, παρατηρητές εκτιμούν πως το περιθώριο ελιγμών του Μπόσι έχει πλέον
σημαντικά μειωθεί. Αν αποχωρήσει από τον συνασπισμό, προσθέτουν, όπως είχε
κάνει το 1994 επιφέροντας την πτώση της πρώτης κυβέρνησης Μπερλουσκόνι, η
Λίγκα κινδυνεύει με εξαφάνιση.

Γιος εργάτη υφαντουργίας, ο Μπόσι, 60 χρόνων, σπούδασε Ιατρική στην Παβία και
Νομικά στην Πάδοβα, αλλά ουδέποτε πήρε πτυχίο. Παντρεμένος και πατέρας τριών
παιδιών, μπήκε στην πολιτική στις αρχές της δεκαετίας του ’80 στρεφόμενος
εναντίον της «οκνηρής και διεφθαρμένης Ρώμης». Το 1989 ίδρυσε τη Λίγκα του
Βορρά συνασπίζοντας διάφορα μικρά λαϊκίστικα αυτονομιστικά κινήματα της
Λομβαρδίας. «Η Λίγκα βλέπει την Ευρώπη σαν την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία»,
είχε τονίσει σε συνέντευξή του. «Μια Χριστιανική Ευρώπη με έπαλξη τον λαό, μια
ομοσπονδία λαών, πόλεων κρατών και εδαφών ­ αυτό είναι το όραμά μας. Όχι μια
πολυφυλετική κοινωνία όπως αυτή που βλέπουμε». Αυτά με περιφράσεις· γιατί,
όταν μιλάει έξω από τα δόντια, η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι για τον Μπόσι μια
«τεχνοκρατία παιδεραστών».

Ο Μπόσι και ο Μπερλουσκόνι συνέταξαν από κοινού τον Μάρτιο ένα σχέδιο νόμου
για τη μετανάστευση, το οποίο ο δεύτερος καλείται τώρα να υλοποιήσει. «Στην
αυγή της τρίτης χιλιετίας», αναφέρουν στην εισαγωγή του, «ανταπαρατίθενται
στην Ευρώπη δύο κοινωνικά μοντέλα: το νέο-ιακωβινικό μοντέλο της παγκόσμιας
πολυφυλετικής κοινωνίας και το χριστιανικό μοντέλο». Με τον αφορισμό αυτό
δικαιολογούν και από… θρησκευτικής απόψεως τα σκληρά μέτρα κατά των
μεταναστών που προβλέπονται στο νομοσχέδιο, και τα οποία βασίζονται στις εξής
αρχές: στη μεταφορά των συνόρων έξω από τη χώρα, δηλαδή στα προξενεία· στην
πρόληψη· στην αντιμετώπιση της μετανάστευσης ως δικαίωμα προς κατάκτηση και
όχι ως υφιστάμενο δικαίωμα· και στην διά παντός εκδίωξη από τη χώρα όσων
μπαίνουν παράνομα ­ σχεδόν όλων δηλαδή, αφού για να μπει κανείς νόμιμα θα
πρέπει να έχει ήδη εξασφαλίσει δουλειά!

Το ανωτέρω «χριστιανικό» μοντέλο ευλόγησε ο καρδινάλιος Μπίφφι της Μπολόνια,
επισείοντας το φάσμα μιας μουσουλμανικής «εισβολής» που θα θέσει σε κίνδυνο
την ιταλική «εθνική ταυτότητα». Παντού η ακροδεξιά είναι λίγο-πολύ η ίδια.