ΠΡΟΣΩΠΑ Με φάρμακο το γέλιο

Ο Γιούρι ντύνεται κλόουν και κάνει τα άρρωστα παιδιά να γελούν, να
καταναλώνουν λιγότερα παυσίπονα και να γιατρεύονται γρηγορότερα.

Γιούρι Ολσάνσκυ. Δρ Μπόμπο για τα παιδιά

Ο δρ Μπόμπο, κατά κόσμον Γιούρι Ολσάνσκυ, φροντίζει το πνεύμα των άρρωστων
παιδιών. Με λευκή μπλούζα, κόκκινη μύτη και στηθοσκόπιο γύρω από τον λαιμό,
μπαίνει σαν φρέσκος αέρας στους διαδρόμους των παιδιατρικών νοσοκομείων της
Ιταλίας. Στη Ρώμη, τη Νάπολη και τη Φλωρεντία περιποιείται παιδιά
προσβεβλημένα από καρκίνο, AIDS ή λευχαιμία παρουσιάζοντας ταχυδακτυλουργικά
κόλπα και τραγούδια, φυσώντας σαπουνόφουσκες από ψεύτικες σύριγγες, κάνοντας
“μεταμοσχεύσεις κόκκινης μύτης” και “ορούς σοκολάτας”.

Οι “κλόουν γιατροί”, οι οποίοι πρωτοεμφανίστηκαν στις ΗΠΑ, πολλαπλασιάζονται
σήμερα στα νοσοκομεία της Ευρώπης, όπου θεωρούνται πλέον κανονικοί θεραπευτές.
Γιατί το γέλιο γιατρεύει, και μάλιστα αποδεδειγμένα: μελέτη του πανεπιστημίου
Κολούμπια έδειξε ότι, χάρη στους κλόουν, οι μικροί ασθενείς παίρνουν 20%
λιγότερα παυσίπονα και η διάρκεια της νοσηλείας τους μειώνεται. “Ο ρόλος του
κλόουν στο νοσοκομείο δεν είναι αντικείμενο αυτοσχεδιασμού, είναι ένα
επάγγελμα που απαιτεί μακρά μαθητεία και πολλή επιδεξιότητα”, εξηγεί στο
γαλλικό L’Express o 48χρονος Γιούρι. Ρωσικής καταγωγής, ίδρυσε το 1997
στην Ιταλία την υπηρεσία Soccorso Clown (Βοήθεια Κλόουν) και από το 1999
εξασφαλίζει την εκπαίδευση και άλλων κλόουν γιατρών.

Η επίσκεψη των σαλτιμπάγκων στις παιδιατρικές υπηρεσίες αρχίζει πάντα από το
γραφείο της προϊσταμένης, που τους υποδεικνύει τους άρρωστους που πρέπει να
δουν κατά προτεραιότητα. Πρέπει να μπορούν να προσαρμόζουν την παράσταση σε
κάθε ιδιαίτερη περίπτωση, να αντιδρούν σε οποιοδήποτε σημάδι κόπωσης και
κυρίως να αφήνουν στα παιδιά τον έλεγχο της κατάστασης. “Το τελευταίο είναι
πολύ σημαντικό, επειδή υφίστανται τον καταναγκασμό της θεραπείας χωρίς να
έχουν καμιά επιλογή”, εξηγεί ο Γιούρι. “Ζητούμε πάντα την άδεια για να μπούμε
σε ένα δωμάτιο. Μερικές φορές αρκούμαστε να παίξουμε στον διάδρομο ή μπροστά
σε παιδιά που φαίνονται αναίσθητα: ένα τραγουδάκι, ένα χάδι κι εξαφανιζόμαστε
στις μύτες των ποδιών. Ακόμη κι όταν δεν ξέρουμε αν μας αντιλήφθηκαν, η
παρουσία μας μπορεί να έχει κατευναστικό αποτέλεσμα. Στόχος μας δεν είναι να
βγάλουμε γέλιο, αλλά να βγάλουμε την ασθένεια από το μυαλό, έστω και για λίγες
στιγμές”.

Μερικές φορές όμως, το αποτέλεσμα των προσπαθειών τους είναι εντυπωσιακό. Όπως
στην περίπτωση της 13χρονης που βρισκόταν στο τελευταίο στάδιο του AIDS και οι
γιατροί τής έδιναν μερικές μέρες ζωής, αλλά η κατάστασή της βελτιώθηκε σαν από
θαύμα έπειτα από μια δεκαριά θεραπείες με τους κλόουν. “Ακόμη κι αν δεν έχουμε
καμιά σχέση με τη βελτίωσή της, τουλάχιστον συνοδεύσαμε αυτή την επιστροφή στη
ζωή, κι αυτό είναι ήδη πολύ”, λέει χαμογελώντας με μετριοφροσύνη ο Γιούρι.