Η κρυμμένη διαθήκη αποκάλυψε τη μεγάλη αλήθεια

Το θέμα είναι…

… Ότι και οι δικαστές είναι δυνατόν να εξαπατηθούν. Όχι να παραπλανηθούν
και να οδηγηθούν σε λανθασμένα συμπεράσματα, αλλά να πέσουν θύματα απάτης.
Πλαστά πιστοποιητικά και βεβαιώσεις, των οποίων το περιεχόμενο δεν
ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, κατευθύνουν την κρίση του δικαστηρίου σε
άλλους δρόμους. Όχι λόγω πλάνης εξαιτίας της έλλειψης στοιχείων ή της καλής ­
είτε κακής ­ υπεράσπισης μίας εκ των αντίδικων πλευρών. Αλλά χάρη στα απατηλά
αποδεικτικά μέσα που ενδέχεται να προσκομίσουν οι διάδικοι στο δικαστήριο.
Αυτού του είδους η απάτη, για να επιτευχθεί, είναι απαραίτητη η συμβολή και
άλλων προσώπων, πλην του αμέσως ενδιαφερομένου. Γι’ αυτό και όταν αποκαλυφθεί,
ουδείς μένει ατιμώρητος.

Το γόητρο και το κύρος της Δικαιοσύνης πλήττεται σοβαρά και η εμπιστοσύνη των
πολιτών προς τους λειτουργούς της επικίνδυνα κλονίζεται με την έκδοση
εσφαλμένων και αδίκων αποφάσεων. Τούτο είναι πιθανό να συμβεί και στις
περιπτώσεις εκείνες που το δικαστήριο εξαπατάται από διάδικο, με την
προσκόμιση από αυτόν ενώπιόν του ψευδών στοιχείων, με αποτέλεσμα να οδηγείται
σε εσφαλμένη και άδικη κρίση, αφού ένα ανύπαρκτο δικαίωμα, με την αυθεντία και
το ένδυμα της δικαστικής κρίσεως, αποκτά και λαμβάνει υπόσταση. Ευτυχώς όμως
που τέτοια γεγονότα είναι σπάνια. Παρ’ όλα αυτά όμως, η αξιοπιστία της
δικαστικής λειτουργίας, με την ύπαρξη τέτοιων φαινομένων, δοκιμάζεται σκληρά.
Μια ήπια ­ όχι όμως και αβλαβής και ακίνδυνη για τη Δικαιοσύνη ­ εκδήλωση
αυτού του φαινομένου, είναι και η προσκόμιση στο ποινικό δικαστήριο ψευδών
ιατρικών βεβαιώσεων, όπου με το πρόσχημα της ασθένειας του κατηγορουμένου
υφαρπάζεται απόφαση για αναβολή μιας υπόθεσης. Βέβαια, η εμπειρία, η τόλμη, η
ωριμότητα και η σύνεση του δικαστή μπορεί να περιορίσει την έκταση του ανωτέρω
φαινομένου, δίχως να παραβιάζονται τα δικαιώματα των παραγόντων της ποινικής
δίκης. Όμως, γενικά, η καταπολέμηση του νοσηρού φαινομένου της εξαπάτησης του
δικαστηρίου με την προσκόμιση σ’ αυτό ψευδών και πεποιημένων αποδεικτικών
στοιχείων δεν επιτυγχάνεται μόνο με την επιμέλεια, την προσοχή και την
εμπειρία των δικαστών, ούτε δε και με την τιμωρία των δραστών τέτοιων πράξεων.
Χρειάζεται οπωσδήποτε και η συμβολή των δικηγόρων. Αυτοί, με την εμπιστοσύνη
που τους επιδεικνύουν οι πελάτες τους, πρέπει να επισημαίνουν σ’ αυτούς, με
κατηγορηματικό τρόπο, την απαξία τέτοιων ενεργειών και τον κίνδυνο που
εμπεριέχουν αυτές και να τους αποτρέπουν από την διάπραξη αυτών των πράξεων.
Έχουν οι δικηγόροι την ικανότητα, αλλά και τη δυνατότητα, να αντιλαμβάνονται,
πότε και με ποιο τρόπο ο πελάτης τους επιχειρεί να εξαπατήσει το δικαστήριο.
Ηθικό δε και νομικό καθήκον τους, είναι να τους συγκρατούν, να τους
αποθαρρύνουν αλλά και να τους αποδοκιμάζουν όταν χρησιμοποιούν τέτοια μέσα.
Γιατί έτσι και αυτοί, ως συλλειτουργοί της Δικαιοσύνης, περιφρουρούν και
διαφυλάσσουν το κύρος και το γόητρο της Δικαιοσύνης, που σε μια σύγχρονη και
δικαιοκρατούμενη πολιτεία πρέπει να τίθεται υπεράνω του συμφέροντος των
πελατών τους.

Η αναπάντητη κλήση πρόδωσε την απάτη

Έζησε όλη του τη ζωή στην Αθήνα, αλλά πάντα είχε την επιθυμία να καταλήξει
στην ιδιαίτερή του πατρίδα. Ένα ορεινό χωριό της Πελοποννήσου, όπου η
οικογένειά του είχε μεγάλη κτηματική περιουσία. Το σπίτι του, ένα ωραίο
αρχοντικό, επρόκειτο να περιέλθει μετά τον θάνατό του, στον Δήμο για να
αξιοποιηθεί αναλόγως. Είχε μάλιστα συντάξει και ιδιόχειρη διαθήκη με την οποία
άφηνε τα περιουσιακά του στοιχεία σε διάφορα κοινωφελή ιδρύματα.

Η κατά πολύ νεώτερή του γυναίκα που έζησε ένα διάστημα μαζί του επιδιώκοντας
να τον παντρευτεί και να καταστεί κληρονόμος του, δεν αναφερόταν στη διαθήκη.
Η ίδια βεβαίως δεν το γνώριζε, αφού ο ευκατάστατος επιχειρηματίας είχε
εμπιστευθεί το ιδιόγραφο σημείωμα σε δύο μόνο ανθρώπους. Τον δήμαρχο και τον
διευθυντή του σχολείου.

Είχε περάσει τα 80 και, παρά την αγάπη του για το χωριό του, δεν αποφάσιζε να
εγκαταλείψει τις επιχειρήσεις του. Ήθελε να έχει τον απόλυτο έλεγχο. Ένα
βαρύτατο εγκεφαλικό επεισόδιο όμως, του αφαίρεσε οποιαδήποτε ικανότητα. Η
κατάστασή του χειροτέρευε κάθε μέρα, μέχρι που έχασε κάθε επαφή με το
περιβάλλον. Τότε ήταν που πραγματοποιήθηκε ­ έστω και εν αγνοία του ­ η
επιθυμία του για επιστροφή στις ρίζες.

Η υποτιθέμενη σύντροφος τον μετέφερε στο πατρικό του σπίτι, αναθέτοντας τη
φροντίδα του σε μια αλλοδαπή νοσοκόμα, στην οποία είχε δώσει μία σαφή εντολή.
Όταν ο ασθενής εγκαταλείψει τα εγκόσμια να την ειδοποιήσει αμέσως καλώντας την
στο κινητό της τηλέφωνο. Εκείνη τούς επισκεπτόταν κατά διαστήματα συνοδευόμενη
πάντα από έναν νεαρό γιατρό.

Το μοιραίο, αλλά αναμενόμενο, δεν άργησε να συμβεί. Η νοσοκόμα τηλεφώνησε
αμέσως, αλλά δυστυχώς δεν πήρε απάντηση. Βγήκε τρέχοντας από το σπίτι να
ειδοποιήσει κάποιον, να φωνάξει έναν γιατρό. Το χωριό κινητοποιήθηκε και
άρχισαν οι προετοιμασίες για την κηδεία του μεγάλου ευεργέτη. Στο μεταξύ
ενημερώθηκε και η κυρία, η οποία παρέστη στην τελετή επιδεικνύοντας την οδύνη
της.

Δεν κατόρθωσε όμως να κρύψει την ταραχή της όταν άκουσε να εκφωνούνται οι
επικήδειοι λόγοι και να αποκαλύπτεται η βούληση του νεκρού για τη διάθεση των
περιουσιακών του στοιχείων. Μετά την ταφή πλησίασε τους παράγοντες του τόπου
και τους επέπληξε για την… απάτη, καθώς ­ όπως ισχυρίστηκε ­ εκείνη είχε στα
χέρια της άλλη διαθήκη «τη μόνη γνήσια», διά της οποίας το μεγαλύτερο μέρος
της περιουσίας περιερχόταν στην ίδια.

Αμέσως ανετέθη σε δικηγόρο να ερευνήσει την υπόθεση. Οι αποκαλύψεις υπήρξαν
συγκλονιστικές. Ο θάνατος του πλούσιου επιχειρηματία είχε δηλωθεί πολύ πριν
συμβεί στην πραγματικότητα, με βεβαίωση υπογεγραμμένη από τον γιατρό που
εμφανιζόταν στο χωριό μαζί με την εν λόγω κυρία. Στη συνέχεια είχε κατατεθεί
και η διαθήκη του, περί της γνησιότητας της οποίας είχαν καταθέσει στο
δικαστήριο δύο πολύ μακρινοί συγγενείς του.

Η παρέα των… κληρονόμων δεν πρόλαβε να απολαύσει τα οφέλη της απάτης. Μια
σειρά κατηγοριών τους έφερε όλους αντιμέτωπους με τη Δικαιοσύνη και ακόμη
αγωνίζονται να βρουν το δίκιο που εξακολουθούν να ισχυρίζονται πως έχουν!

Τα βαθιά τραύματα του… χρόνου

Είχαν περάσει δύο χρόνια. Ο ιδιωτικός υπάλληλος δεν μπορούσε να πιστέψει πώς η
άλλοτε σύζυγός του είχε πείσει το δικαστήριο ότι την κακομεταχειριζόταν, ότι
την κακοποιούσε καθημερινά. Δεν είχε σηκώσει ποτέ χέρι επάνω της. Και όμως…
Εκείνη εμφάνισε ιατρική βεβαίωση σύμφωνα με την οποία η κυρία είχε πληρώσει τα
γρονθοκοπήματα ακριβά!

Αντικείμενο της αντιδικίας των δύο πρώην συζύγων ήταν η διατροφή. Το ποσό που
διεκδικούσε η σύζυγος ήταν αρκετά υψηλό. Τα επιχειρήματά της θα ήταν ανύπαρκτα
αν δεν σκηνοθετούσε τους αλλεπάλληλους ξυλοδαρμούς, που την είχαν μάλιστα
οδηγήσει στο χειρουργείο. Τα τραύματα από το βαρύ χέρι του συζύγου ήταν τόσο
σοβαρά, ώστε χρειάστηκε να υποβληθεί σε συρραφή. Ο ισχυρισμός της
επιβεβαιωνόταν από τον γιατρό που την είχε περιθάλψει, ο οποίος ­ σύμφωνα με
τη βεβαίωση που υπέγραφε ­ της είχε συστήσει να παραμείνει κλινήρης επί μία
εβδομάδα.

Η συρραφή είχε γίνει στα βλέφαρα. Εκεί είχε “φάει” τη γροθιά. Άλλωστε, η
παθούσα είχε καταγγείλει την κακοποίηση και στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής
της. Το αντίγραφο του βιβλίου συμβάντων, σε συνδυασμό με την ιατρική βεβαίωση
δεν άφηναν καμιά αμφιβολία για την ειλικρίνειά της. Κι επειδή η βαναυσότητα
δεν συγχωρείται, ο δικαστής τη δικαίωσε. Έκρινε πως υπαίτιος για τη διάλυση
του γάμου ήταν αποκλειστικά ο σύζυγος και τον υποχρέωσε να της καταβάλλει κάθε
μήνα διατροφή ύψους 220.000 δραχμών.

Επί δύο χρόνια ο άνθρωπος τηρούσε πιστά τους όρους της απόφασης. Ώσπου μια
μέρα, εντελώς τυχαία, συνάντησε μια εξαδέλφη τής άλλοτε συζύγου του. Οι
διαθέσεις της φαίνεται πως ήταν κάθε άλλο παρά φιλικές απέναντι στη συγγενή
της και μεταξύ άλλων θεμάτων που συζήτησαν αναφέρθηκε στην επιτυχημένη
βλεφαροπλαστική της εξαδέλφης της…

Αυτό ήταν που του άνοιξε τα μάτια. Η αναζήτηση στοιχείων δεν ήταν καθόλου
δύσκολη. Πολύ σύντομα βεβαιώθηκε πως τα τραύματα στα βλέφαρα είχαν προκληθεί
από την επέμβαση αισθητικής και πως βεβαίως δεν έφερε καμιά ευθύνη για τις
φθορές του χρόνου. Είχε έρθει η σειρά του να ζητήσει απόδοση δικαιοσύνης. Τόσο
η σύζυγός του όσο και ο γιατρός που τη διευκόλυνε κάθησαν στο εδώλιο για απάτη
επί δικαστηρίω και έκδοση πλαστού πιστοποιητικού.

Με λίγα λόγια…

Με πλαστές διαθήκες και ψευδείς ιατρικές βεβαιώσεις εκδηλώνεται συνήθως η
απάτη ενώπιον δικαστηρίου. Ο στόχος εκείνων που τη διαπράττουν είναι το
οικονομικό όφελος και, πολύ συχνά, η αναβολή μιας δίκης. Χαρακτηριστική είναι
η περίπτωση της δίκης των κατηγορουμένων για εκβιάσεις καταστηματαρχών της
Ηλιούπολης, η οποία έχει αναβληθεί έως τώρα 13 φορές! Σε κάθε δικάσιμο κάποιος
από τους κατηγορουμένους δεν ήταν σε θέση να παρευρεθεί στο δικαστήριο λόγω
ασθενείας… Έστω και αν δεν γινόταν απολύτως πιστευτός ο επαναλαμβανόμενος
ισχυρισμός, οι δικαστές δεν είχαν το δικαίωμα να τον αμφισβητήσουν ευθέως,
καθώς δεν τον προέβαλλε ο ίδιος κατηγορούμενος.

Ωστόσο, η συγκεκριμένη μορφή της απάτης είναι γεγονός ότι αποκαλύπτεται
δύσκολα. Αν πρόκειται για ψευδή ιατρική βεβαίωση το περιεχόμενό της είναι
δυνατόν να διασταυρωθεί μόνο αν αποφασιστεί από το δικαστήριο την ίδια στιγμή
η διενέργεια ιατρικής πραγματογνωμοσύνης. Εκτός αν ο κατηγορούμενος είναι τόσο
άτυχος (και συγχρόνως τόσο γνωστός) όσο ο επιχειρηματίας Μάκης Ψωμιάδης! Που
εντοπίστηκε από δημοσιογράφο να κυκλοφορεί στην Αθήνα την ώρα κατά την οποία
ζητούσε υπάλληλός του την αναβολή της δίκης του λόγω αιφνίδιας εισαγωγής του
κατηγορουμένου στο νοσοκομείο!

Όσον αφορά τις πλαστές διαθήκες και εκεί η δυσκολία να διαπιστωθεί η
αλήθεια είναι μεγάλη. Όλα εξαρτώνται από κάποια σύμπτωση ή, στην καλύτερη
περίπτωση, από το «σπάσιμο» κάποιου ­ μη ικανοποιημένου επαρκώς ­ μέλους της
συμμορίας. Γιατί αυτές οι δουλειές δεν γίνονται ποτέ από ένα πρόσωπο!