ΔΡΟΜΟΙ

Προχωράει…

… «χωρίς να υποβαστάζεται, προς την ηλεκτρική καρέκλα. Ο μελλοθάνατος δεν
προβάλλει καμιά αντίσταση. Ένα χέρι τού σκουπίζει τον ιδρώτα από το μέτωπο». Η
μακρόσυρτη φωνή του αφηγητή μεταδίδει το γεγονός. Με ένα «κλικ» στο Ίντερνετ
μπορεί κανείς να δει και να ακούσει τις τελευταίες στιγμές των θανατοποινιτών
που εκτελέστηκαν στην Αμερική. «Ο ηλεκτρολόγος μπαίνει στον θάλαμο
εκτελέσεων», συνεχίζει ο αφηγητής. «Τοποθετείται η κουκούλα. Η εκτέλεση
αρχίζει. Το σώμα συσπάται καθώς μπαίνει μέσα του το ρεύμα. Τα λουριά
τεντώνονται. Οι γροθιές του μένουν σφιγμένες. Καμιά κίνηση πια».

Το χρονικό…

… της τελευταίας πνοής ενός ανθρώπου μπορεί κανείς να το παρακολουθήσει μέσα
από ένα κομπιούτερ. Ξανά και ξανά. Όταν έλεγαν πως το Ίντερνετ φέρνει τους
ανθρώπους πιο κοντά, σε ένα μεγάλο «παγκόσμιο χωριό», φανταζόταν άραγε ποτέ
κανείς πως οι κάτοικοι αυτού του χωριού θα μαζεύονταν στην εικονική πλατεία
του για να παρακολουθήσουν τους ύστατους σπασμούς από το ψυχορράγημα ενός
ανθρώπου; Η τελευταία δημόσια εκτέλεση στην Αμερική έγινε πριν από 60 χρόνια
περίπου. Τώρα, οι Αμερικανοί τεντώνονται πάλι στις μύτες των ποδιών τους ­
χάρη στις «φιλότιμες» προσπάθειες δεσμοφυλάκων των φυλακών του Τζάκσον, που
γύρισαν σε ταινία τις εκτελέσεις των τελευταίων 20 χρόνων.

Την Τετάρτη…

… πρόκειται να εκτελεστεί με θανατηφόρο ένεση ο Τίμοθι Μακβέι, ο βομβιστής
της Οκλαχόμας, που σκότωσε 168 ανθρώπους. Πληθαίνουν οι φωνές να γίνει δημόσια
η εκτέλεσή του. Η τηλεόραση Network ζήτησε να μεταδώσει την εκτέλεση στους
συνδρομητές της. «Το κοινό έχει το δικαίωμα να γνωρίζει», απάντησε το κανάλι
στην αρνητική απόφαση δικαστηρίου. Για πολλούς, η δημόσια εκτέλεση είναι
καταδικαστέα. Με αυτούς φαίνεται να συμφωνούν και οι αρχές, μολονότι η πόλη
της Ιντιάνα όπου θα εκτελεστεί ο Μακβέι θα μοιάζει με τσίρκο από την
κοσμοσυρροή την προσεχή εβδομάδα. Για εκείνους που κοιτάζουν την αμερικανική
κοινωνία απέξω, η διαμάχη αν η εκτέλεση του Μακβέι πρέπει ή δεν πρέπει να
είναι δημόσια δεν έχει σημασία. Το πιο απουκρουστικό δεν είναι πως κάποιοι θα
δουν τον θάνατό του, αλλά η ίδια η θανάτωσή του. Στον «φάρο» του παγκόσμιου
πολιτισμού, περισσότεροι από 700 άνθρωποι έχουν εκτελεστεί τα τελευταία 24
χρόνια. Αν κάτι είναι τόσο αποκρουστικό ώστε δεν πρέπει να εκτεθεί σε κοινή
θέα, τότε γιατί να πρέπει να συμβεί;

Η εκτέλεση…

… αν γινόταν δημόσια σίγουρα θα την παρακολουθούσαν κάποιοι γελώντας,
πίνοντας και επευφημώντας. Θα ήταν κάτι αποτρόπαιο, γράφει η εφημερίδα
«Ιντιπέντεντ», αλλά τουλάχιστον αυτό θα αποκάλυπτε το πραγματικό πρόσωπο της
Αμερικής: όχι το ανθρωπιστικό που βγάζει προς τα έξω, αλλά το βάρβαρο που
σκοτώνει ξανά και ξανά, αδιαφορώντας για τη διεθνή κατακραυγή. Όσο οι
εκτελέσεις μένουν κρυφές, οι Αμερικανοί δεν αντικρύζουν τη φρίκη που βρίσκεται
στην καρδιά του ποινικού τους συστήματος. Όσο για εκείνους που λένε πως οι
δημόσιες εκτελέσεις θα σημάνουν την επιστροφή στο Κολοσσαίο της Ρώμης, πόσο
άραγε απέχει η Αμερική από εκείνη την εποχή;