ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Οι δύο παράλληλοι κόσμοι μου

Τα τελευταία πέντε χρόνια νιώθω πως ζω σε δύο παράλληλους κόσμους: ο ένας έχει
τρέξιμο, αγωνία, είναι ένα συνεχές κυνήγι πίσω από τον χρόνο, γεμάτο
ανασφάλεια, κούραση, και κάποιες στιγμές χαράς. Ο δεύτερος είναι ένας κόσμος
που μοιάζει σχεδόν με παραμύθι: χαμόγελα, παιχνίδι, τρυφερές στιγμές
ανεκτίμητες. Δυστυχώς, στον πρώτο κόσμο είμαι υποχρεωμένη να ζω το μεγαλύτερο
μέρος του εικοσιτετραώρου. Ο δεύτερος, όμως, ο πολύτιμος και μαγικός, είναι ο
κόσμος των παιδιών μου. Κατά τη διάρκεια της μέρας δραπετεύω κοιτάζοντας
κλεφτά τις φωτογραφίες τους πάνω στο γραφείο. Τα βλέπω να μου γελούν και είναι
τότε οι μόνες στιγμές που πραγματικά κι εγώ κάνω το ίδιο: θυμάμαι τα λόγια του
μεγάλου και φουσκώνω από περηφάνια και προσπαθώ να μιμηθώ τα γέλια του μικρού
(ακόμη κι όταν ξυπνά πεινασμένο αυτό το μωρό δεν κλαίει, ξεσκεπάζεται και
γελάει…).

Αργά το βράδυ, όταν γυρίζω στο σπίτι, τις περισσότερες φορές κοιμούνται: ο
μικρός ήρεμος και ασφαλής, ίσως να μη νιώθει καν το άγγιγμα στο προσωπάκι του,
το πολύ πολύ να αναζητήσει εκείνη τη στιγμή την πιπίλα του. Ο μεγάλος τις
περισσότερες φορές ξυπνά και όπως έχει ξεκουραστεί λίγο, πετιέται πάνω για να
διηγηθεί τις «θαυμαστές περιπέτειες» που ζει κάθε μέρα. Μου αρέσει να τα
κοιτάζω όταν κοιμούνται, να προσπαθώ να μαντέψω τα όνειρά τους. Να προσπαθώ να
φανταστώ τι άνθρωποι θα γίνουν αργότερα, αυτά τα δυο πολυαγαπημένα, λατρεμένα
πλασματάκια. Θα γίνει άραγε καλλιτέχνης όπως διατείνεται τώρα, ο μεγάλος; Θα
είναι άραγε πιο «βαρύς» και πρακτικός τύπος ο μικρός;

Κι όσο τα κοιτάζω, μία ευχή μπορώ να κάνω για τον εαυτό μου: να καταφέρω να
σταθώ δίπλα τους, ν’ αφουγκράζομαι τις ανάγκες τους, να τα δω να μεγαλώνουν
και πια να μη με χρειάζονται.