ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Θυμάμαι τη βροχή (μέσω Ίντερνετ)

Στο Ίντερνετ η εφημερίδα «Λιμπερασιόν» συλλέγει τις αναμνήσεις των αναγνωστών
της από τη βραδιά της 10ης Μαΐου 1981. Πέρασαν ήδη είκοσι χρόνια, ανήκει δε
στον περασμένο αιώνα η μέρα αυτή, που ο Μιτεράν εξελέγη Πρόεδρος της
Δημοκρατίας, πρώτος σοσιαλιστής έπειτα από είκοσι πέντε χρόνια δεξιών προέδρων
και κυβερνήσεων. Από τότε συνέβησαν πολλά και κυρίως η μεγάλη προσγείωση, ας
την πούμε, όλων των σοσιαλιστών, όχι μόνο στη Γαλλία, στη σκληροτράχηλη
πραγματικότητα. Η Αριστερά κατέβηκε από το βάθρο της κριτικής, κυβέρνησε,
έκανε λάθη, δοκιμάστηκε, βρήκε τα όριά της, μαζεύτηκε, αλλοιώθηκε και εφθάρη,
έμοιασε με τη Δεξιά, ψάχτηκε και ψάχνεται ακόμα. Τι θέλει τώρα η «Λιμπερασιόν»
να θυμίσει; Ρομαντισμούς! Αριστερό χούι! Είχε γίνει βέβαια πανζουρλισμός στο
Παρίσι. Είχαν κατέβει από νωρίς στους δρόμους εκατομμύρια άνθρωποι και χόρευαν
και τραγουδούσαν και μεθούσαν κι όταν άρχισε να βρέχει φώναζαν «είναι που
κλαίει ο Ζισκάρ», κι όταν η βροχή έγινε καταρρακτώδης, μπήκαν στα καφενεία κι
έκαναν γνωριμίες όπως κάνεις στις γιορτές, όρθιοι πίσω από θολωμένα τζάμια.
Ήμουν εκεί με άλλους Νότιους, προσδοκώντες αλλαγές για τις δικές μας χώρες,
Πορτογάλους που περίμεναν από τη μητέρα των επαναστάσεων, τη Γαλλία, να δώσει
το σύνθημα. Κι όταν στην Αθήνα, μερικούς μήνες μετά, κέρδισε το ΠΑΣΟΚ στις
εκλογές, έβρεξε πάλι, περιέργως έπειτα από παρατεταμένη ξηρασία. Θυμάμαι κι
αυτή τη βροχή, και τους δρόμους της Αθήνας γεμάτους κόσμο. Ρομαντική! Βρήκα
στο Ίντερνετ άρθρα των Πορτογάλων δημοσιογράφων που ήμασταν μαζί στο Παρίσι
και είδα ότι υπέπεσαν στον πειρασμό των αναμνήσεων κι αυτοί. Θυμούνταν τη
βροχή κι εν συνεχεία ανέλυαν όλη τη μετέπειτα πορεία των ευρωπαϊκών
σοσιαλιστικών κομμάτων. Ρομαντικοί.