ΠΡΟΣΩΠΑ Η εκδίκηση και το μίσος

Σύμφωνοι, η θανατική ποινή είναι απαράδεκτη· σύμφωνοι, η κυβέρνηση των ΗΠΑ
«έχει αφηνιάσει»· ωστόσο ο Τίμοθυ ΜακΒέι δεν παύει να είναι ένας εφιάλτης που
πήρε σάρκα και οστά.

Τίμοθυ ΜακΒέι. Ο εφιάλτης που έγινε πραγματικότητα

Ο ΜακΒέι τοποθέτησε τη βόμβα που στις 19 Απριλίου 1995 σκότωσε 168 ανθρώπους
στην Πόλη της Οκλαχόμα, μεταξύ των οποίων 19 παιδιά που βρίσκονταν σ’ έναν
παιδικό σταθμό. Θέλησε, είπε, με την πράξη του αυτή να πλήξει ένα σύμβολο της
ομοσπονδιακής κυβέρνησης (το κτίριο ήταν ομοσπονδιακό) ώστε να εκδικηθεί για
την επίθεση των ομοσπονδιακών πρακτόρων κατά της αίρεσης των Δαυιδιανών στο
Ουέικο του Τέξας, το 1993. Η επίθεση αυτή του FBI έχει επικριθεί έντονα και
από πολλούς στις ΗΠΑ και σήμερα αποτελεί σύμβολο της υπερβολικής χρήσης βίας
από την κυβέρνηση. Εν τούτοις, από τις παντοειδείς, στη συντριπτική πλειοψηφία
τους ακροδεξιές, ένοπλες «πολιτοφυλακές» που ευδοκιμούν στις ΗΠΑ και
επικρίνουν την κεντρική κυβέρνηση προωθώντας ως και αποσχιστικές προτάσεις,
ουδεμία υποστήριξε την ενέργεια του ΜακΒέι. Ακόμη κι αν δεχθεί κάποιος
ανεπιφύλακτα την άποψή του, πώς μπορεί να δικαιολογηθεί ο φόνος παιδιών και
δημοσίων υπαλλήλων ως «θεμιτή απάντηση» σε κυβερνητικά εγκλήματα;

Όσο κι αν ο Γκορ Βιντάλ λέει πως τρέφει «τα ίδια με τον ΜακΒέι αισθήματα για
την αφηνιασμένη κυβέρνηση», αλλά δεν είναι «βίαιος» και γι’ αυτό δεν συμφωνεί
με τη βομβιστική του ενέργεια (δηλαδή, αν ήταν βίαιος, θα σκότωνε άραγε κι
αυτός με την ίδια λογική;), ο Τίμοθυ ΜακΒέι δεν είναι δυνατόν να
αντιμετωπιστεί ως ένα είδος ακραίου «επαναστάτη», ένας μάρτυρας που κάποιοι,
έστω και λίγοι, θα τον θυμούνται και θα εμπνέονται από το παράδειγμά του, που
θα ξεκινήσει απ’ αυτόν ένα ευρύτερο κίνημα. Είναι ένας άνθρωπος που θα
ξεχαστεί, που θα είχε ήδη ξεχαστεί αν η διαστροφή της θανατικής ποινής δεν
εθεωρείτο στις ΗΠΑ απονομή δικαιοσύνης.

Ο Τίμοθυ ΜακΒέι και η φρίκη της πράξης του επέστρεψαν λοιπόν στην επικαιρότητα
έξι χρόνια μετά, εξαιτίας της εκτέλεσής του που θα πραγματοποιηθεί στις 16
Μαΐου. Και το παράδοξο είναι πως η τιμωρία του δικαιολογεί το έγκλημά του,
αφού εδράζεται στην εκδίκηση και το μίσος ­ ακριβώς δηλαδή τα συναισθήματα που
όπλισαν τον ΜακΒέι. Ο Μπαντ Γουέλτς, που έχασε τη μοναχοκόρη του στην Πόλη της
Οκλαχόμα, τονίζει μαζί με άλλους συγγενείς των αθώων εκείνων θυμάτων πως ο
θάνατος του ΜακΒέι απλώς θα κάνει βαθύτερο τον πόνο του, πως ο πόνος του
νεκροταφείου, να γεμίσει ένα ακόμη φέρετρο, δεν φέρνει παρηγοριά· ότι όσο η
θανατική ποινή θεωρείται απονομή δικαιοσύνης τόσο περισσότερη βία και εκδίκηση
θα υπάρξει.