«Στροφή» από την «Πόρτα» του έρωτα

«Δεν είμαστε τα καημένα παιδιά που έπεσαν στα ναρκωτικά. Για την παράσταση
να γράψετε». Ο Παύλος δεν θέλει να μιλήσει για την περιπέτειά του με τις
ουσίες παρά μόνο για τη θεατρική παράσταση και για την εμπειρία του να
συμμετάσχει σε αυτήν.

Το χειροκρότημα. Τα παιδιά της «Στροφής» το κέρδισαν άξια με το έργο που παρουσίασαν

Έφηβοι, όταν μπήκαν στη θεραπευτική κοινότητα «Στροφή», 18-20 ετών τώρα,
ανέβηκαν για πρώτη φορά προχθές σε μία θεατρική σκηνή. Κι αυτό που τους
έμοιαζε πριν από 5 μήνες εξωπραγματικό, να παίξουν δηλαδή σε ένα θεατρικό
έργο, μετετράπη σε χειροκροτήματα επιδοκιμασίας καθ’ όλη τη διάρκεια της
παράστασης που έδωσαν στο κατάμεστο θέατρο «Πόρτα». Είναι οι νέοι του
μεταβατικού σχολείου εφήβων της «Στροφής». Παιδιά που είχαν διακόψει το
σχολείο λόγω των εξαρτησιογόνων ουσιών και τώρα το συνεχίζουν μέσα στην
κοινότητα βιώνοντας παράλληλα τις μοναδικές εμπειρίες που προσφέρει το θέατρο.

Κόπιαζαν επί 5 μήνες για να ανεβάσουν τη θεατρική παράσταση «Του έρωτα τα
καμώματα» (με κείμενα Σαίξπηρ, Μαριβό, Ανούιγ) ταυτόχρονα με τα μαθήματά τους
στο μεταβατικό σχολείο. Σχεδόν κανένας δεν είχε προηγουμένως θεατρική
εμπειρία. Σιγά σιγά όμως οι δισταγμοί και οι φοβίες τους ξεπεράστηκαν όταν
άρχισαν να συνειδητοποιούν πόσο σημαντικό είναι να βιώσουν έστω τη διαδικασία
της προετοιμασίας μιας παράστασης: το παρεΐστικο κλίμα, τη διασκέδαση, τις
εντάσεις και τις μικροδιαφωνίες, τις κουραστικές πρόβες, το άγχος για το
αποτέλεσμα. Και αν υπάρχει κάτι που να αποδεικνύει πόσο εκτίμησαν τα παιδιά
αυτή την προσπάθεια είναι αυτό που έλεγαν σχεδόν όλοι στα καμαρίνια, λίγα
λεπτά πριν ξεκινήσει η παράσταση. «Θέλουμε αυτή η θεατρική ομάδα να
εξακολουθήσει να υφίσταται ακόμα και όταν ολοκληρώσουμε το θεραπευτικό
πρόγραμμα στη “Στροφή”». «Η θεατρική ομάδα λειτουργεί στο πλαίσιο του
προγράμματος εκπαίδευσης στο μεταβατικό σχολείο της “Στροφής” μαζί με τα
μαθήματα του αναλυτικού προγράμματος», εξηγεί ο υπεύθυνος του σχολείου κ.
Παναγιώτης Κουτρουβίδης.

Και συνεχίζει: «Η προσπάθεια των παιδιών έχει ιδιαίτερη σημασία. Κατάφεραν να
στήσουν μία παράσταση. Και αν αυτό συνδεθεί και με το από πού έρχονται αυτά τα
παιδιά ­ είναι πρώην χρήστες εξαρτησιογόνων ουσιών με αρκετά χαμηλή
αυτοεκτίμηση, ­ καταλαβαίνει κανείς ότι ο στόχος της προσπάθειάς τους είναι
μεγαλεπήβολος. Σημαίνει ότι δεσμεύονται σε αυτόν, προσπαθούν πολύ. Πιστεύουμε
ότι άνθρωποι που κατακτούν τέτοια πράγματα, δηλαδή παίζουν παραστάσεις,
ενδυναμώνουν πάρα πολύ την προσπάθειά τους να μείνουν καθαροί».

Από την πλευρά της, η κ. Ειρήνη Τσαλέρα, που είχε αναλάβει τη διδασκαλία της
θεατρικής ομάδας, τη συγγραφή των κειμένων και την σκηνοθεσία, λέει «ότι η
θεατρική παράσταση έδωσε στα παιδιά αυτοπεποίθηση». «Μπορεί στην αρχή να ήταν
αρνητικοί στο ενδεχόμενο να ανέβει το έργο αλλά αυτό ήταν προσωρινό.

Δεν είμαστε τα καημένα τα παιδιά

Ο Γιώργος Φ. έχει φορέσει το κοστούμι του και είναι έτοιμος να βγει στη σκηνή.
Φόβος για την πρώτη φορά; «Υπάρχει λίγο άγχος αλλά είμαι αισιόδοξος. Πάντως,
στην αρχή ήμουν πολύ αρνητικός. Τώρα βρήκα μία επιπλέον ασχολία που δεν την
είχα φανταστεί. Σκέφτομαι τώρα που ανακάλυψα το θέατρο να συνεχίσω και
ερασιτεχνικά και αφού τελειώσω τη “Στροφή”», σημειώνει. Ο Γιώργος, η Κατερίνα,
η Ισμήνη, η Ειρήνη, ο Παύλος, ο Χρήστος, ο Θανάσης, ο Μάνος, ο Βασίλης δεν
θέλουν να μιλήσουν γι’ αυτά που έζησαν στο παρελθόν με τις ουσίες αλλά γι’
αυτά που ζουν στο παρόν με την θεατρική παράσταση. Ο Παύλος λέει ότι «όχι απλά
δεν πίστευα ότι θα παίξω στην παράσταση αλλά μου φαινόταν εξωπραγματικό.
Άλλωστε, στην αρχή νόμιζα ότι στη θεατρική ομάδα θα κάναμε ψυχόδραμα ή
θεατρικό παιχνίδι. Τελικά αποδείχτηκε κάτι διαφορετικό αλλά πολύ ανώτερο»,
συμπληρώνει και διαμαρτύρεται γι’ αυτούς που έρχονται να τους ρωτήσουν για την
παράσταση αλλά τελικά τους ρωτούν για τα ναρκωτικά. «Τις προάλλες ήρθε ένας
δημοσιογράφος και μας έκανε μια ερώτηση για την παράσταση και 25 για τα
ναρκωτικά. Δεν είμαστε τα καημένα παιδιά…». Το πιο σημαντικό είναι όμως ότι
συνειδητοποίησε πόσο της αρέσει το θέατρο. Πλάι της η Λία πηγαινοέρχεται με τα
σύνεργα του μακιγιάζ. Το άγχος και οι φοβίες των νέων της «Στροφής» για την
παράσταση εξαφανίστηκαν με την έναρξή της και ίσως πολύ περισσότερο μετά το
τέλος της. Το έργο άρεσε. Κάποιοι ξεχώρισαν. Αλλά μάλλον σε αυτήν την
περίπτωση σημασία είχε και μόνο η συμμετοχή όσων βρέθηκαν πάνω και πίσω από τη
σκηνή.