ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Πολιτικοί Ι.Χ.

Αναρωτιέμαι τι νόημα είχαν τελικά τόσοι αγώνες, τόσο αίμα, τόσες διώξεις,
τόσες θυσίες στο όνομα της πρωτομαγιάτικης εξέγερσης των καταπιεζόμενων. Πόσο
έχουν επηρεάσει τα συνθήματα και τα μηνύματα των δρόμων και των οδοφραγμάτων
τα δίγλωσσα (και δίκοπα) διαγγέλματα / διακυβεύματα των πολιτικών Ι.Χ. (δηλαδή
του Ιδιωτικού Χώρου ή της Ιδιωτικής Χρήσης);

Κι όταν δεν ταξιδεύουν ανά την /υφήλιον

ή δεν δοξάζονται εις πόλεμον εμφύλιον

κυβερνούν κατά τρόπον επιτήδειον

το μικρόν της Ελλάδος κρατίδιον.

Μιχ. Γρηγορίου, Η Ελλάς

Μεταλλαγμένοι χουντικοί προωθούνται από τη (δήθεν) γενιά του Πολυτεχνείου (που
δικαιώθηκε «υπουργοποιηθείσα»), (φ)αυλικοί διανοούμενοι κάθε είδους
αρθρογραφούν υπέρ της θέσπισης εγκλημάτων σκέψης ­ ώστε να τιμωρείται κάθε
μη-μονοδρομική αντίληψη ­, οι τρεις διαπλοκοφύλακες έχουν αναλάβει με
διακριτούς πάντα ρόλους τα 3Μ (Μετεξέλιξη – ΜΜΕ – Μεγάλα έργα) για τη
μετασημιτική εποχή, όλα και όλοι έχουν τακτοποιηθεί ερήμην του Μάη. Ποιος όμως
εκφράζει σήμερα τον Μάη; Τώρα που δεν έχουμε πια ούτε άδολα νιάτα ούτε αθώους
πολίτες ούτε ακραιφνείς σοσιαλιστές ούτε γνήσιους επαναστάτες, ποιον να
εμπιστευθούμε ως απεσταλμένο της άνοιξης;

Οι σοβαροφανείς τσαντο-χαρτο-γυαλάκηδες επιμένουν πως μαζί τους θα
διακινδυνεύσουμε λιγότερο γιατί τόσα χρόνια έχουν εκπαιδευθεί πώς να μας
κυβερνούν χωρίς να τους/μας φαίνεται.

Ώρες – ώρες απορώ πώς δεν είχαμε εντοπίσει νωρίτερα αυτούς τους πέντε – δέκα
πάνσοφους που όλα τα ξέρουν, όλα τα σφάζουν, όλα τα μαχαιρώνουν. Πού ήσαν
κρυμμένοι και γιατί δεν αποφάσιζαν να μας σώσουν πριν φθάσουμε ­ κατά τους
ίδιους ­ στο χείλος του γκρεμού;

Έπρεπε άραγε να γίνουν υπουργοί ή διοικητές ή πρόεδροι Οργανισμών για να
ανακαλύψουν και εξ αποκαλύψεως να μας επιβάλλουν τη μεγαλοφυΐα τους;

Προσωπικά δεν έχω καμία εμπιστοσύνη ούτε στην κρίση τους ούτε στη συνέπειά
τους ούτε στις γνώσεις τους ούτε βέβαια στην εντιμότητά τους (πολιτική και
άλλη). Τούτοι οι Ι.Χ. πολιτικοί μπορεί να μιλάνε συνεχώς για το δημόσιο
συμφέρον, αλλά ουδέποτε οι πράξεις τους εκφεύγουν των στενών ορίων του
ατομικού οφέλους. Πάντα υποστηρίζουν τους χρηματοδότες τους και σπανίως τους
ψηφοφόρους τους.

Κάποτε ­ έτσι προς τιμήν των «μισεμών» του Μάη ­ πρέπει να απεγκλωβιστούμε από
τις υποσχέσεις των τάχατες καλοκάγαθων και καλοπροαίρετων διαχειριστών της
ζωής μας, να ζυγίσουμε σωστά την αβάστακτη ελαφρότητα των λόγων και τη δόλια
πλημμέλεια των έργων τους, να πεισθούμε για τον επαγγελματισμό τους.

Ανεπάγγελτοι μεν στην κοινωνία, επαγγελματίες δε στην πολιτική.

Το μόνο που φοβούνται είναι να μη χαλάσει το image τους και να μην τους
καταλάβουμε και τους μαυρίσουμε. Εμείς τους δίνουμε το «τεκμήριο
δημοκρατικότητας» και νομιμοποιούμε (εν λευκώ κι εκ των προτέρων;) κάθε τους
αυθαιρεσία και αλαζονεία κι όμως ­ εμείς οι ίδιοι ­ κιοτεύουμε όταν είναι να
τους ρίξουμε. Μας βάζουν ψευτοδιλήμματα (του τύπου θα ‘ρθουν οι «κακοί», την
άλλη φορά θα τα πάμε καλύτερα, φταίνε οι διεθνείς συγκυρίες…) και
«τσιμπάμε».

Οι ανασφαλείς και οι αποκλεισμένοι παίζουν άθελά τους το παιχνίδι των
βολεμένων. Το 1/3 υπερισχύει και «διαβρώνει» τα 2/3. Πριν βουλιάξουμε στον
κυνισμό, την απάθεια ή τη μοιρολατρία ας δοκιμάσουμε ένα τεστ πολιτικής
αλήθειας. Να τους ελέγξουμε εκεί που τους πονάει.

Ερώτηση πρώτη: Ποιοι είναι οι διαπλοκοφύλακες της κυβέρνησης;

Ερώτηση δεύτερη: Το να κινείται ένας δημόσιος λειτουργός σε «υπόγειες στοές»
ανήκει στα προσωπικά του δεδομένα ή πρέπει να το γνωρίζουμε όλοι εμείς που
καλούμαστε να τον ψηφίσουμε ή να τον υπακούσουμε; Μέχρι να απαντηθούν τα
ερωτήματα αυτά πρέπει να πεισθούν οι Ι.Χ. πολιτικοί μας (και οι συνακόλουθοί
τους) ότι «είμαστε ακόμα ζωντανοί».

Ό,τι κι αν σημαίνει αυτή η διαπίστωση / δήλωση.

Ο Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής της Εγκληματολογίας στο Τμήμα
Επικοινωνίας και ΜΜΕ στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.